Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;

TO ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΕ FORUM

2012-01-31T13:27:00.000+02:00

Το "Κουφοχωριό", η ομάδα μας στο facebook έχει πια μεγαλώσει πολύ (είμαστε ήδη 363 άτομα). Για λόγους καλύτερης οργάνωσης και για να μπορούμε να βρίσκουμε τα θέματα που συζητάμε, τις ιατρικές και νομικές εξελίξεις κλπ, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε και ένα φόρουμ. Είστε ευπρόσδεκτοι να γραφτείτε εκεί, με ή χωρίς ψευδώνυμο, ώστε να συμμετάσχετε στις συζητήσεις μας. Το φόρουμ βρίσκεται εδώ: http://koufohorio.forumgreek.com/

Ακολουθεί το πρώτο κείμενο:

Τι είναι το Κουφοχωριό;

http://koufohorio.forumgreek.com/t2-topic

Το Κουφοχωριό είναι μια διαδικτυακή ομάδα που φτιάξαμε πέρσι στο facebook με στόχο να μιλήσουμε για τα προβλήματα ακοής και τη θέση τους στη σύγχρονη κοινωνία, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να γίνει αποκατάστασή τους.

Αναφερόμαστε κυρίως σε μεγάλα προβλήματα ακοής (κώφωση και βαριά βαρηκοϊα), αλλά εννοείται πως απευθυνόμαστε σε όλους όσους έχουν πρόβλημα ακοής, όπως και σε όσους έχουν στο οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον κάποιον με πρόβλημα ακοής. Ακόμα, απευθυνόμαστε σε επαγγελματίες όπως ιατρούς ΩΡΛ, ακοοπροσθετιστές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, καθηγητές ειδικής αγωγής και σε όποιον άλλον εμπλέκεται στην αποκατάσταση των προβλημάτων ακοής.

Οσοι έχουμε σοβαρά προβλήματα ακοής επικοινωνούμε προφορικά είτε με τον προφορικό λόγο και τη χειλεοανάγνωση, είτε με τη νοηματική γλώσσα. Γραπτά όμως επικοινωνούμε με τα Νέα Ελληνικά. Ο γραπτός λόγος είναι (ή θα έπρεπε να είναι) η δύναμη όλων των κωφών και βαρηκόων. Η σημερινή τεχνολογία με το ίντερνετ και τα φόρουμ μας δίνει την ασύλληπτη ακόμα και πριν 15 χρόνια δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με γραπτό τρόπο με όλον τον κόσμο, σε ζωντανό χρόνο.

Να επικοινωνήσουμε και να εκφράσουμε τις ανάγκες μας άμεσα στους ακούοντες, χωρίς διαμεσολαβητές. Στο Κουφοχωριό μιλάμε εμείς οι ίδιοι για τα προβλήματά μας, δεν μιλούν άλλοι εξ ονόματός μας.

Η κώφωση (και η βαριά βαρηκοία) είναι μια από τις σοβαρότερες αναπηρίες, διότι περιορίζει την λήψη πληροφοριών και την επικοινωνία σε καθημερινή βάση. Υπάρχουν πολλοί τρόποι σήμερα για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα επικοινωνίας που είχαμε στο παρελθόν. Εμείς εδώ υποστηρίζουμε τον γραπτό τρόπο, ως κατανοητό και προσβάσιμο σε όλους. Δεν μας αφορά το πως επικοινωνεί ο καθένας από μας στην καθημερινότητά του, δηλαδή εάν γνωρίζει και σε ποιό βαθμό τη νοηματική γλώσσα, εάν διαβάζει τα χείλη, εάν μιλάει με καθαρή φωνή).

Εμείς στηρίζουμε τον γραπτό διάλογο, που αποτελεί έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας με όλους τους κωφούς και βαρηκόους, αλλά και με τους ακούοντες. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει πρόβλημα ανάγνωσης και κατανόησης κειμένου σε ορισμένους κωφούς, ωστόσο ενθαρρύνουμε και αυτή τη μερίδα κωφών να συνηθίσουν να γράφουν και είμαστε πρόθυμοι να τους στηρίξουμε και να τους βοηθήσουμε στην προσπάθειά τους να βελτιώσουν την ικανότητα γραφής τους.

Το Κουφοχωριό αποτελεί μια πλατφόρμα συνύπαρξης όλων των κωφών, όλων όσων έχουν κάθε είδους πρόβλημα ακοής, αλλά και των ακουόντων. Είναι πια καιρός - και η τεχνολογία μας το επιτρέπει - να θέσουμε επί τάπητος όλα τα προβλήματα της κώφωσης και να αναζητήσουμε λύσεις για ό,τι μπορεί να βελτιωθεί.

Λύσεις και τρόπους αποκατάστασης στην καθημερινότητα, στις εργασιακές και φιλικές και συντροφικές μας σχέσειις.

Ο καιρός που οι κωφοί, κωφάλαλοι, κουφοί - διαλέξτε όποια λέξη προτιμάτε, δεν μας πειράζουν οι λέξεις - ήταν κοινωνικά απομονωμένοι έχει παρέλθει. Ο γραπτός λόγος και το ίντερνετ είναι η δύναμή μας, ο τρόπος επικοινωνίας μας με όλο τον κόσμο, ο τρόπος συμμετοχής μας σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα.

Η κώφωση μπαίνει με ορμή στον 21 αιώνα, παρά τις αντιξοότητες. Σε λίγο καιρό, με τις νέες τεχνολογίες και τα νέα βοηθήματα, με τα νέα ακουστικά και κοχλιακά, με τα νέα προγράμματα κομπιούτερ, σε λίγο καιρό δεν θα μιλάμε πια για κώφωση και βαριά βαρηκοία. Θα μιλάμε απλά για "προβλήματα ακοής", προβλήματα που σιγά σιγά θα βρουν τις λύσεις τους.

Σας καλώ να ξεχάσουμε πόσο μας πλήγωσαν οι λέξεις του παρελθόντος, σας καλώ να ξεχάσουμε τις διαμάχες για το ποιός είναι ο προτιμότερος τρόπος επικοινωνίας. Ολοι οι τρόποι, όλοι οι δρόμοι γίνονται δεκτοί! Διαλέξτε όποιον τρόπο σας ταιριάζει καλύτερα για να επικοινωνήσετε - την ομιλία με το στόμα, με τα χέρια - , διαλέξτε να βάλετε κοχλιακό εμφύτευμα ή να μην βάλετε, αλλά μόνο ένα πράγμα μην πείτε:

Μην πείτε πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος, μόνο ένας τρόπος. Μην πείτε πως μόνο ο δικός σας τρόπος είναι ο σωστός. Μην περιχαρακώνεστε στον δρόμο που ήδη γνωρίζετε. Μάθετε καλά τη γραφή, γιατί είναι η δύναμή σας! Σας δίνεται εδώ στο ίντερνετ η μοναδική στην ιστορία δυνατότητα να επικοινωνήσετε γραπτώς με όλο τον κόσμο.

Δώστε μας το χέρι σας κι ελάτε να κάνουμε πράξη το όραμα ενός Κουφοχωριού, όπου όλοι όσοι έχουμε πρόβλημα ακοής θα επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και με όλους και θα εκφράσουμε άμεσα τις ανάγκες μας. Οπου όλοι μαζί θα σκεφτούμε τα προβλήματά μας και θα προσφέρουμε λύσεις ο ένας στον άλλον. Οπου θα φτιάξουμε όλοι μαζί μια εικονική, αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα.

Είναι καιρός πια η κώφωση και η βαριά βαρηκοία να μπει - και στην χώρα μας- στον 21ο αιώνα. Ελάτε όλοι μαζί να το κάνουμε πράξη.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2011-12-08T01:20:00.001+02:00

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου, Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, ώρα 7 το απόγευμα.
Σας περιμένουμε για την παρουσίαση του βιβλίου "Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς; "

Ομιλητές: Μαρία Πισιώτη, Θανάσης Τριαρίδης.
Θα χαρούμε να δούμε εκεί τους φίλους μας από Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές και να μιλήσουμε για το βιβλίο και γενικότερα για την κώφωση και όχι μόνο !

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΡΟΥΦ

2011-10-19T10:42:00.002+03:00

ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ ΟΜΩΣ ΝΑΙ!

2011-09-11T11:27:00.002+03:00

ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Όπως βλέπετε και στη φωτό (εμφανίζεται η υποφαινόμενη να φοράει το μπλουζάκι),δεν έχουμε λεφτά, δεν έχουμε μυαλό, έχουμε όμως κώφωση, τι να κάνουμε; Ειδικά στη Χώρα του Μνημονίου;

Ή τα νεφρά μας θα πουλήσουμε ή βιβλία και μπλουζάκια, διαλιέχτε!!
Εξάλλου είναι γνωστό ότι

ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ ΚΑΙ ΠΟΥΛΑΟ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΙΣΟ

Προς το παρόν είπαμε να αφήσουμε τα νεφρά μας στη θέση τους (τα φυλάμε μπας και πιάσουν καλύτερη τιμή) και να τριγυρίζουμε στα νυχτερινά κέντρα, στα καταγώγια και τα χαμαιτυπεία πουλώντας

1) Τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;» που σας άρεσε τόσο ώστε εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση από πέρσι (από τις εκδόσεις ΚΨΜ όπως πάντα)

2) Μπλουζάκια με το λογότυπο του βιβλίου, που κυκλοφορούν με αφορμή τη δεύτερη έκδοση κι επειδή εσείς τα ζητήσατε από πέρσι – όπως τα βλέπετε στη φωτογραφία (προς το παρόν σε άσπρο χρώμα, μεγέθη small, medium, lagre και x-large)

- Είναι μόδα, είναι trendy, είναι και πολύ κουφό να το φοράς να ουμ! -

Επειδή όμως ΕΣΕΙΣ δεν τριγυρνάτε στα καταγώγια και είστε φιλήσυχοι πολίτες,
το ξέρουμε καλά αυτό, μπορείτε να προμηθευτείτε τα μπλουζάκια από το

ΔΙΣΚΟΠΩΛΕΙΟ ΤΖΙΝΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 57 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ 210 3251271 ΚΑΙ 210 3251273
FAX 210 3242411

(ω, ναι, οι φίλοι των Active Member το γνώρισαν ήδη, είναι το γνωστό δισκοπωλείο από όπου προμηθεύεστε τα cd των Active Member).

Εάν δεν μπορείτε να πάτε στο κέντρο, αποστολές γίνονται όπου θέλετε, συνεννοηθείτε τηλεφωνικώς με τον Παναγιώτη και θα σας κατατοπίσει.

Οσοι έχετε πρόβλημα ακοής μπορείτε είτε να βάλετε άλλον να τηλεφωνήσει, είτε να χρησιμοποιήσετε το FAX είτε να στείλετε προσωπικό μήνυμα σε μένα στο sofiakol@hotmail.com ή στο facebook ώστε να αναλάβω εγώ τη συνεννόηση.

Αυτά φίλες και φίλοι, θα τα πούμε με μερικούς από σας προσεχώς και από κοντά στα χαμαιτυπεία…

ΚΑΛΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Ηθικά διλήμματα στην κοχλιακή εμφύτευση

2011-08-14T18:42:00.006+03:00

6

Πηγή: Ιατρική Online

Πρόκειται για ένα πολύ καλό άρθρο, από έγκριτο ιατρικό περιοδικό, που συνοψίζει όλα τα ηθκά διλήμματα στην κοχλιακή εμφύτευση। Αξίζει να το διαβάσετε! (πατήστε το πρώτο κουμπί αριστερά που βλέπετε για να το δείτε σε πλήρη ανάλυση οθόνης)।

ΜΑΡΛΙ ΜΑΤΛΙΝ, ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ Η ΜΙΑ ΕΞΥΠΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ;

2011-07-30T18:08:00.002+03:00

Η Μάρλι Μάτλιν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Πρόκειται για την πασίγνωστη κωφή ηθοποιό που πρωταγωνίστησε στην ταινία «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» και κέρδισε το Οσκαρ το 1986.

Τον τελευταίο καιρό έχει ξεσπάσει στην Αμερική μια διαμάχη γύρω από το πρόσωπό της. Για να κατατοπίσω το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, επειδή δεν υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά το αντίστοιχο υλικό έως τώρα, αποφάσισα να μεταφράσω μια επιστολή της Amy Cohen Efron, την οποία και την βρήκα εδώ:

http://www.deafeyeseeit.com/2011/03/30/marlee-matlin-an-enigma-or-savvy-smart/

(δημοσίευση 31 Μαρτίου 2011)

Προς το παρόν διαβάστε την επιστολή (στη δική μου μετάφραση) και αργότερα θα επανέρθουμε στο θέμα με περισσότερες πληροφορίες.

-------------------------------------------------------------------------------------

ΜΑΡΛΙ ΜΑΤΛΙΝ, ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ Η ΜΙΑ ΕΞΥΠΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ;

H Μάρλι Μάτλιν εμφανίζεται γενικά συχνότερα τα τελευταία δύο χρόνια και τώρα εμφανίζεται σε ένα σώου υψηλής τηλεθέασης, με τίτλο: The Celebrity Apprentice.Οι διαμάχες πάντοτε ακολουθούσαν τη Μάρλι.

Υπάρχει μια ζωηρή συζήτηση που αφορά την επιλογή της να στηρίξει το φιλανθρωπικό ίδρυμα Starkey Hearing Foundation, που είναι ένας οργανισμός που δίνει δωρεάν ακουστικά βαρηκοΐας σε παιδιά και ενήλικες που τα χρειάζονται. Το ίδρυμα αυτό αποτελεί επιχείρηση με τζίρο πολλών εκατομμυρίων.

Η Μάρλι βρίσκεται κάτω από το μικροσκόπιο και την εξετάζουν εξονυχιστικά πολλοί άνθρωποι που αναρωτιούνται για τους λόγους για τους οποίους έγινε εκπρόσωπος αυτής της φιλανθρωπικής οργάνωσης.

Αυτή η φιλανθρωπική οργάνωση πιστεύει πως δίνει το «δώρο της ακοής» σε ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν. Αυτό είναι ενάντια στην Κουλτούρα της Κοινότητας Κωφών που χρησιμοποιούν τη Αμερικάνικη Νοηματική Γλώσσα (ΑΝΓ).

Αλλά, σας παρακαλώ! Αρκετοί χρήστες της ΑΝΓ χρησιμοποιούν ακουστικά βαρηκοΐας / ακουστικά βοηθήματα.

Θα ήθελα να σας πω το εξής… ΝΑ ΜΗΝ ΔΑΓΚΩΝΕΤΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑΙΖΕΙ!

Η Μάρλι έγραφε στο βιβλίο της «Θα Ουρλιάξω Αργότερα» (“ I’ll Scream Later” ) περιγράφοντας πως ένιωθε όταν ακολουθούσε την Κονότητα των Κωφών σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, παρά τις αντίξοες συνθήκες:

«Μέσα σε μια νύχτα μετατράπηκα από το πιο γνωστό Κωφό άτομο στον κόσμο στο πιο μισητό Κωφό άτομο στον κόσμο. Προφανώς, όταν ήρθα στην Κοινότητα των Κωφών δεν είχα πια ατομικά δικαιώματα. Κι αυτό δεν μπορούσα να το δεκτώ».

Σήμερα έγραψε στο tweet, συνομιλώντας με μερικούς ανθρώπους που την ρωτούσαν για την φιλανθρωπική της επιλογή τα εξής:

« Στο Starkeyhearing δεν αρνούνται την ΑΝΓ ή την Κουλτούρα των Κωφών, όμως παρέχουν ακουστικά βοηθήματα. Με την ευκαιρία, πολλοί χρήστες της ΑΝΓ χρησιμοποιούν ακουστικά βοηθήματα».

«Επίσης παρέχει τεστ ακοής και ΔΩΡΕΑΝ ακουστικά βαρηκοΐας σε παιδιά των οποίων οι γονείς αδυνατούν να τα πληρώσουν»

« Εγώ γνωρίζω τη νοηματική, υποστηρίζω την κουλτούρα των κωφών. Αλλά επίσης υποστηρίζω ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ επικοινωνίας όλων των ανθρώπων. Εάν δεν σας αρέσουν οι επιλογές μου, έχει καλώς. ”

Σε δύο μέρες, την 1 Απριλίου του 2011, ένας νέος CEO της Εθνικής Ενωσης Κωφών, ο Χάουαρντ Α. Ρόζενμπλουμ (Howard A. Rosenblum) θα ξεκινήσει να εργάζεται. Ο Χάουαρντ και η Μάρλι ήταν συμμαθητές στο δημοτικό σχολείο στο Σικάγο.

Για πρώτη φορά η Μάρλι Μάτλιν θα εμφανιστεί στο Ανοιξιάτικο Γκαλά του Εθνικού Οργανισμού Κωφών (ΕΟΚ) στις 14 Μαίου 2011 στο Μπερκελέι της Καλιφόρνια και θα συστήσει τον Χάουαρντ Ρόζενμπλουμ στο ακροατήριο του ΕΟΚ.

Αυτό σημαίνει ΚΑΤΙ !

Κατάγομαι από το νότιο τμήμα των ΗΠΑ και σχεδιάζω να πετάξω ως εκεί, ώστε να παρακολουθήσω αυτό το σημαντικό γεγονός.

Η Μάρλι είπε ότι είναι ένα υπερήφανο μέλος του ΕΟΚ και ενεργεί σαν διάσημος εκπρόσωπος για το ΕΟΚ ώστε να καταθέσει μια μαρτυρία ενώπιον της FCC για να βοηθήσει στην ψήφιση του νόμου για τις επικοινωνίες του 21ου αιώνα και το προσβάσιμο Video Act.

O EOK υφίσταται αλλαγές τώρα και έχουμε ΠΟΛΥ ισχυρούς και πλέον εξέχοντες υποστηρικτές σε αυτό τον οργανισμό. Η Μάρλι είναι μια από αυτούς.

Η Μάρλι δεν είναι αίνιγμα, είναι απλώς έξυπνη - ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε για κείνη και τις επιλογές της. Δεν είναι δικό μου θέμα να κριτικάρω τις επιλογές της και την υποστηρίζω σε αυτά που κάνει τώρα. Δεν κόβει τις γέφυρες, απλά ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙ πολλούς ανθρώπους περισσότερο απ’ ό,τι πιστεύετε.

Εάν έχετε ένα λογαρισμό twitter , πηγαίνετε στο προφίλ της Μάρλι Μάτλιν και θα δείτε ότι έχει 91772 followers. Εχει επιρροή. Εξ αιτίας της άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν την ΑΝΓ, οι γονείς νοηματίζουν με τα κωφά παιδιά τους και διάφοροι διάσημοι την επαινούν.

Για εκείνους που την λιθοβολούν, σέβομαι τη γνώμη τους αλλά δεν μου αρέσει το γεγονός ότι υπερέβησαν τα όριά τους με το να κριτικάρουν τις επιλογές της.
Ποιος από σας σχεδιάζει να ταξιδέψει για να παρακολουθήσει το Γκαλά του ΕΟΚ την άνοιξη, ώστε να δώσει ένα θερμό καλωσόρισμα στην Μάρλι Μάτλιν και τον Χάουαρντ Ροζενμπλουμ εκ μέρους της Κοινότητάς μας; Οσοι περισσότεροι, τόσο καλύτερα!

Θα σας δω εκεί.

Εγκαρδίως,

Amy Cohen Efron

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΩΦΗΣ ΜΙΣ ΑΜΕΡΙΚΗ 1995

2011-07-28T11:24:00.002+03:00

Η Heather Whitestone ήταν η πρώτη κωφή Μις Αμερική που συμμετείχε και κέρδισε στα καλλιστεία ακουόντων το 1995. Η Χέδερ ανήκει σε αυτό που λέμε "ομιλώντες κωφοί" ή "κωφοί με προφορικό λόγο" , όπως είμαι και εγώ. Στο βίντεο μπορείτε να την ακούσετε και να τη δείτε να μιλάει. Η ιστορία της είναι εκπληκτική καθώς έχασε την ακοή της μόλις 18 μηνών και χρειάστηκε ειδική εκπαίδευση για να μπορέσει να μιλήσει (σε αντίθεση με μένα και τους άλλους μεταγλωσσικούς κωφούς - εκείνη είναι προγλωσσική). Το 2003, αρκετά χρόνια μετά τη στέψη της έβαλε και κοχλιακό εμφύτευμα. Προς το παρόν μετέφρασα αποκλειστικά για το μπλογκ και ανεβάζω στα ελληνικά ένα άρθρο - γνωριμία με την Χέδερ και τη ζωή της και θα ακολουθήσει και άλλο υλικό. Γιατί πρόκειται για ένα εκπληκτικό πρόσωπο που με τη στάση της και το παράδειγμά της ανοίγει το δρόμο και για τις επόμενες γενιές.

Το άρθρο το βρήκα εδώ

Ακολουθεί η μετάφραση (Σημείωση: στο άρθρο λέει ότι η στέψη έγινε το 1994 ενώ στα βίντεο που βρήκα το 1995).

Η Χέδερ Γουάιτστόουν γεννήθηκε στο Dothan της Αλαμπάμα τον Απρίλιο του 1973 και έχασε την ακοή της όταν ήταν 18 μηνών. Εμφάνισε σοβαρή, σχεδόν θανατηφόρα, αντίδραση στο εμβόλιο διφθερίτιδος-τετάνου. Η ζωή της σώθηκε από τη χορήγηση δυο αντιβιοτικών, τα οποία όμως προκάλεσαν βλάβη στα ακουστικά της νεύρα.

Οι γονείς της Γουάιτστόουν αγωνίστηκαν να αντιμετωπίσουν την κώφωση της κόρης τους και μετά από πολλή συζήτηση βρήκαν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για κείνη.Το πρόγραμμα «Acoupedics» (ακοοθεραπεία) είναι μια προσέγγιση στην εκπαίδευση των κωφών παιδιών, που διδάσκει στα κωφά παιδιά πώς να χρησιμοποιούν την υπολειπόμενη ακοή τους ώστε να μάθουν να μιλούν.

Η ακοή της Γουάιτστόουν ενισχύθηκε με ένα ακουστικό βαρηκοΐας και επίσης διδάκτηκε πώς να διαβάζει τα χείλη και πώς να μιλάει. Το πρόγραμμα αυτό τη βοήθησε να ενταχθεί στον κόσμο των ακουόντων και να παρακολουθήσει το δημόσιο σχολείο (ακουόντων).
Από μικρή ηλικία η Γουάτιστόουν ανακάλυψε ότι αγαπούσε τον χορό, επειδή έτσι χρησιμοποιούσε τη γλώσσα του σώματος και όχι λέξεις για να εκφράσει τα συναισθήματά της. Ο χορός αποτέλεσε το καταφύγιο της Γουάιτστόουν και γράφτηκε στη σχολή χορού της Dothan για να μάθει μπαλέτο.

Στην ηλικία των 11 η Γουάιτστόουν άρχισε να δυσκολεύεται με το σχολείο. Επεισε τότε τους γονείς της να τη στείλουν στο Κεντρικό Ινστιτούτο Κωφών του Σεντ Λιούις (Central Institute of the Deaf in St. Louis. ) Εκεί η Γουάιτστόουν έμαθε τη νοηματική γλώσσα και συνάντησε κωφά παιδιά από όλο τον κόσμο.

Επέστρεψε στο Dothan για να παρακολουθήσει το Λύκειο Northview (Northview High). Καθώς βρισκόταν στο Λύκειο υπέμεινε το επώδυνο διαζύγιο των γονέων της. Η μητέρα της, Δάφνη Γκρέι, πήρε το παιδί για να ζήσουν μαζί με την οικογένεια Γκρέι στο Μπέρμπινχαμ.

Μετά από ένα χρόνο στη σχολή Καλών Τεχνών στην Αλαμπάμα, η Γουάιτστόουν τελείωσε τις σπουδές της στο Λύκειο Berry (Berry High School) με μέσο όρο 3,6.
Μετά από την εγγραφή της στο Πανεπιστήμιο της πολιτείας του Τζάκσονβιλ (Jacksonville Sate University), όπου παρακολούθησε ένα ειδικό πρόγραμμα ένταξης κωφών φοιτητών σε κανονικές τάξεις (ακουόντων) η Γουάιτστόουν άρχισε να συμμετέχει σε καλλιστεία ομορφιάς.

Αφού πρώτα κέρδισε τους τίτλους Shelby County Junior Miss pageant και Miss Point Mallard, η Γουάιτστόουν συμμετείχε στα καλλιστεία για τη Μις Αλαμπάμα. Μετά από 3 συμμετοχές (ήταν η πρώτη επιλαχούσα κατά τα έτη 1992 και 1993) τελικά πήρε τον τίτλο το 1994.Την ίδια χρονιά συμμετείχε στα καλλιστεία για τη Μις Αμερική, χορεύοντας το μπαλέτο «Via Dolorosa"» ενώ το πλήθος παραληρούσε.

Κατά τη στέψη της, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1994, η Γουάιτστόουν έγινε η πρώτη κωφή Μις Αμερική. Στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη Μις Αμερική με κάποια αναπηρία, οποιουδήποτε είδους. Από τη νίκη της κι έπειτα, η αμφισβήτηση περιέβαλλε την Γουάιτστόουν. Μια διαμάχη ξέσπασε στην κοινότητα κωφών για χρόνια σχετικά με την κατάλληλη εκπαίδευση για τα κωφά παιδιά.

Ενώ η Γουάιτστόουν και η μητέρα της υποστήριξαν την ακοοθεραπευτική προσέγγιση (acoupedics), άλλοι υποστηρίζουν ότι η νοηματική γλώσσα είναι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας για τα κωφά παιδιά. Η Γουάιτστόουν βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης για τις ιδέες της, αλλά συνέχισε να υποστηρίζει ότι η ομιλία παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για τους κωφούς ανθρώπους σε σχέση με τη νοηματική μόνο.
Όταν η θητεία της ως Μις Αμερική έληξε, η Γουάιτστόουν συνέχισε να ταξιδεύει και να προωθεί το πρόγραμμα STARS (Success Through Action And Realization of your dreams = επιτυχία μέσω της δράσης και της πραγματοποίησης των ονείρων σας) και έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο: «Ακούγοντας με την καρδιά μου» ( Listening with My Heart. )

Η Γουάιτστόουν συνάντησε τον μελλοντικό άντρα της, τον Τζον Μακ Κάλλουμ , που ήταν βοηθός στο Newt Gingrich, μια χριστιανική και πολιτική οργάνωση. Η Γουάιτστόουν και ο Μακ Κάλλουμ παντρεύτηκαν τον Ιούνιο του 1996, ζουν στην Ατλάντα και συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται πολιτικά.

ΚΟΥΦΟΒΟΗΘΟΙ

2011-06-13T21:16:00.004+03:00

Αγγελία για «θέσεις εργασίας» σε ένα κουφοχωριό 300 κατοίκων

Θέλετε να γίνετε κουφοβοηθός; Μπορεί να γίνει ο καθένας, είτε είναι κουφός, είτε ακούει, όποια δουλειά και να κάνει, όσων ετών και να είναι. Δεν απαιτεί πολύ από το χρόνο σας και η ανταμοιβή σας είναι η ηθική ικανοποίηση ότι βοηθήσατε έναν κουφο-συνάνθρωπο…

Εχουμε ανάγκη από ΚΟΥΦΟΓΙΑΤΡΟΥΣ, δηλαδή γιατρούς πρόθυμους να επικοινωνούν μαζί μας με mail και sms, αφού δεν μιλάμε στο τηλέφωνο, πρόθυμους να μιλάνε πιο καθαρά και αργά όταν μας εξετάζουν, και να μας δίνουν γραπτές οδηγίες. Τα ίδια και για τις άλλες επαγγελματικές ομάδες τις οποίες έχουμε ανάγκη στην καθημερινότητά μας, δηλαδή: ΚΟΥΦΟΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ, ΚΟΥΦΟΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ, ΚΟΥΦΟΛΟΓΙΣΤΕΣ, ΚΟΥΦΟΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥΣ και πάει λέγοντας. Εννοείται πως θα πληρώνουμε κανονικά για τις υπηρεσίες τους, αλλά ακριβώς επειδή πληρώνουμε θέλουμε και υπηρεσίες προσαρμοσμένες στα μέτρα μας! ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ!!

Εχουμε ανάγκη, παρομοίως, από ΚΟΥΦΟΚΟΜΜΩΤΕΣ, ΚΟΥΦΟΑΙΣΘΗΤΙΚΟΥΣ, ΚΟΥΦΟΠΩΛΗΤΕΣ στα καταστήματα. Δεν είναι επιστημονική φαντασία! Στο ανθοπωλείο της γειτονιάς μου με ενημερώνουν με sms όταν γίνεται παραλαβή γλάστρας που έχω στείλει, και στο μαγαζί από όπου ψωνίζω ρούχα μου στέλνουν sms, όταν έχουν νέες παραλαβές ή εκπτώσεις, άρα μπορείτε να το κάνετε κι εσείς!

Eχουμε απόλυτη ανάγκη από ΚΟΥΦΟΝΤΕΛΙΒΕΡΥ! Το ντελίβερυ το παίρνετε όλοι, όλοι εκτός από μας που δεν μιλάμε στο τηλέφωνο και ή ψοφάμε της πείνας ή βγαίνουμε για να πάρουμε το ντελίβερυ, άρα δώρον άδωρον! Μερικοί από μας αναγκάζονται να μαγειρεύουν κιόλας!

Εχουμε ανάγκη από ΚΟΥΦΟΥΠΟΤΙΤΛΙΣΤΕΣ! Ναι, εννοούμε εκείνα τα καλά παιδιά που κάθονται και υποτιτλίζουν ξένες κυρίως σειρές – άλλα εμείς θέλουμε και υποτιτλισμό στα Ελληνικά! Βαρεθήκαμε να μην μπορούμε να δούμε ελληνικές ταινίες και σειρές! Αν είσαι κουφουποτιτλιστής, επικοινώνησε, σε χρειαζόμαστε άμεσα…

Εχουμε ανάγκη από περισσότερα ΚΟΥΦΟΚΛΙΠ, δηλαδή μουσικά βίντεο με υποτίτλους, αλλά αυτά ήδη αρχίσαμε να τα μαζεύουμε με την κουφοσυνδρομή σας και σας ευχαριστούμε!

Εχουμε ανάγκη από ΚΟΥΦΟΘΕΑΜΑΤΑ, δηλαδή να μας δίνουν το κείμενο στις θεατρικές παραστάσεις, στις ομιλίες, στις διαλέξεις, στα συνέδρια. Στα συνέδρια πίνουμε νερό στο όνομα του POWER POINT που για μας είναι ΚΟΥΦΟΠΑΟΥΕΡ ! Στα υπόλοιπα, κουφά-κουφά (πως λέμε κουτσά-στραβά; ) τη βολεύουμε ζητώντας τα κείμενα.

Εχουμε ανάγκη από ΚΟΥΦΟΤΗΛΕΦΩΝΗΤΕΣ, γιατί παρόλο που τα προσωπικά μας τηλεφωνήματα πλέον γίνονται γραπτώς μέσω ίντερνετ και sms, μερικές φορές (κυρίως στις δημόσιες υπηρεσίες) δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας και πρέπει να κάνεις ΚΟΥΦΟΤΗΛΕΦΩΝΟ!! Και, τότε τι κάνεις, εδώ σε θέλω; Βρίσκεις έναν κουφοτηλεφωνητή!

Εχουμε ανάγκη από ΚΟΥΦΟΣΥΝΟΔΟΥΣ στις δημόσιες υπηρεσίες, που να είναι μάγκες και μάγκισες και τσαμπουκαλήδες για να καθαρίσουν για πάρτη μας! Διότι ο δημόσιος τομέας, όπως είπαμε, αρνείται πεισματικά να εκσυγχρονιστεί και να κουφοσυντονιστεί… Με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις τα κουφοκαταφέρνουμε!

Αυτά για αρχή. Είμαστε ένα ανεξάρτητο χωριό 300 περίπου κατοίκων, που ζουν στο ίντερνετ και λέγεται ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ. Εχουμε γιατρό και δάσκαλο, στην πραγματικότητα αρκετούς δασκάλους και γιατρούς, παπά δεν έχουμε γιατί δεχόμαστε τους πάντες, χριστιανούς, εβραίους, μουσουλμάνους. Κάποιοι από μας είναι πολύ κουφοί, κάποιοι λίγο λιγότερο κουφοί, και έχουμε και μερικούς καθόλου κουφούς, που μας κούφαναν κι άλλο επειδή ασχολούνται μαζί μας. Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι
ΚΟΥΦΟΒΟΗΘΟΙ μας!

ΚΟΥΦΟΣΥΝΤΟΝΙΣΟΥ κι εσύ! Μπορείς κι εσύ να γίνεις κουφοβοηθός μας! Πληροφορίες ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ, ενταύθα:

sofiakol@hotmail.com

http://www.facebook.com/home.php?sk=group_132539906818772&ap=1#!/home.php?sk=group_132539906818772&ap=1

Η ΚΟΚΚΙΝΟΧΙΑΥΤΙΤΣΑ

2011-05-11T01:58:00.004+03:00

του Δημήτρη Κολοτούρου

... και ξαφνικά, άνοιξα τα μάτια μου και βρισκόμουν μέσα σε ένα δάσος. Ένα πυκνό, περιέργως ήσυχο δάσος, που το φως του ήλιου διαπερνούσε με δυσκολία τις φυλλωσιές. Φορούσα κάτι περίεργα κόκκινα ρούχα κι ένα ζευγάρι γελοία κοριτσίστικα ανοιχτά παπούτσια. Κοίταξα γύρω μου απορημένος. Κάποια πουλιά πετούσαν επίμονα πάνω από το κεφάλι μου, χωρίς όμως να παράγουν κάποιον ήχο. “Περίεργο”, σκέφτηκα.
Μπροστά μου ανοιγόταν ένα μονοπάτι και βάλθηκα να το ακολουθήσω. Όμως τα βήματά μου πάνω στο έδαφος δεν φάνηκαν να είναι αρκετά για να σπάσουν τη σιωπή. Χτύπησα το δεξί μου πόδι κάτω με δύναμη. Τίποτα. Άνοιξα το στόμα μου και είπα ένα φωνήεν. Ένιωσα κάποια δόνηση στο λαιμό μου, αλλά και πάλι δεν άκουσα κάτι. Άρχισα να χοροπηδάω πάνω – κάτω και να κουνάω τα χέρια μου φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να στραμπουλήξω το πόδι μου. Μάλλον πρέπει να σκόνταψα σε κάποια πέτρα. Τσαντισμένος έσκυψα, μάζεψα μια κοτρόνα που ήταν πιο πέρα και την εκσφενδόνισα προς κάτι θάμνους. Η ησυχία συνέχισε να βασιλεύει όμως, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Αποκαρδιωμένος, άρχισα να περπατάω στο μονοπάτι με αργό ρυθμό. Είχε μια ελαφριά υγρασία και φυσούσε ένα ελαφρό αεράκι που με έκανε να ανατριχιάζω. Ερχόντουσαν όμως κάτι καταπληκτικές μυρωδιές από όλες τις μεριές, ως επαρκές αντιστάθμισμα της ψύχρας! Σταμάτησα κι έκοψα ένα υπέροχα εύοσμο βαθύ μοβ λουλούδι, ενώ λίγο πιο κάτω ήταν μια βατομουριά με τα πιο νόστιμα βατόμουρα που έχω φάει ποτέ. Ενόσω η διάθεσή μου ανέβαινε συνεχώς, περιποιήθηκα δεόντως στο δρόμο μια αγριαχλαδιά Αντί όμως οι ζουμεροί καρποί της να μου σβήσουν την πείνα, λειτούργησαν σαν ορεκτικό. Άρχισα να πεινάω σαν λύκος. Έτσι, όταν είδα από μακριά μια καμινάδα από όπου έβγαινε μια μικρή αλλά σταθερή ποσότητα καπνού, πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη προς την κατεύθυνση που βρισκόταν.
Επρόκειτο για ένα σπιτάκι παραμυθένιο, στην άκρη του δάσους. Μια μικρή ξύλινη πόρτα με ένα σκαλισμένο μεταλλικό χερούλι, δύο ομοιόμορφα τετράγωνα παραθύρια με μπεζ κουρτίνες στα δεξιά και τα αριστερά της, μια τριγωνική σκεπή με έναν φεγγίτη ακριβώς στο μέσον της. Όλα τέλεια. Όλα τοποθετημένα με διαβολική ακρίβεια, όπως ακριβώς ήταν στο...
Κάπου σε αυτό το σημείο άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάτι πήγαινε σοβαρά λάθος. Τι στο διάολο έκανα εγώ μέσα σε ένα δάσος, φορώντας αυτά τα ρούχα; Γιατί το σπίτι μπροστά μου ήταν βγαλμένο από εκείνο το βιβλίο με τα παραμύθια, που μου διάβαζε η μάνα μου πριν πέσω για ύπνο όταν ήμουν ακόμη πιτσιρίκος; Γιατί δεν κρατούσα καλαθάκι μαζί μου, με τα φαγητά που θα έπρεπε να πάω στη γιαγιά μου; Θα ήταν η γιαγιά μου πίσω από αυτή την πόρτα;
Δεν μου έμενε παρά μία απλή κίνηση για να μάθω.
Χτύπησα την πόρτα και περίμενα. Τίποτα. Οπότε, γύρισα ελαφρά το χερούλι κι αυτή άνοιξε πρόθυμα. Μπήκα μέσα αποφασιστικά και κοίταξα στο κρεβάτι, που ήταν ακριβώς απέναντι. Αντί να δω μια γριούλα, όπως περίμενα, είδα μια ηλίθια λυκόφατσα ξαπλωμένη, να φοράει μια ρόμπα ξεφτισμένη με ξεθωριασμένα λουλουδάκια. “Εντάξει, αυτό πάει πολύ!”, σκέφτηκα και πήγα κατευθείαν προς την κουζίνα. Πήρα ένα κουζινομάχαιρο κοφτερό, το έκρυψα πίσω από την πλάτη μου και βουρ για το κρεβάτι. Ο λύκος με κοίταξε όσο πιο καλοσυνάτα θα μπορούσε και τον είδα να χτυπάει το χέρι του στο στρώμα, σαν να μου λέει “κάτσε”. Ανοιγόκλεινε και το στόμα του, δεν ήξερα γιατί. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν έβγαζε κάποιον ήχο.
Έκατσα πάνω στο στρώμα, δίπλα του, και προσποιήθηκα κι εγώ πως έλεγα κάτι. Για μια ακόμα φορά, ένιωσα τη δόνηση στον λάρυγγά μου, μα φωνή δεν άκουσα.
“Γιατί έχεις τόσο μεγάλα αυτιά, γιαγιά;”
Ο λύκος βάλθηκε να ανοιγοκλείνει ξανά το στόμα του, δείχνοντάς μου τα κοφτερά του δόντια.
“Πω, πω! Και τι τεράστια μάτια... Σίγουρα θα βλέπεις καταπληκτικά φαντάζομαι, ε;”
Βγήκε μια απύθμενη μπόχα από το στόμα του, έτσι όπως το άνοιξε αυτή τη φορά. Κάτι είχε σαπίσει προ πολλού εκεί μέσα.
“Και τι μεγάλη μύτη!!! Περίεργο που δεν είσαι ευαίσθητη στην κακοσμία, γιαγιά”
Ο λύκος με κοίταξε λίγο απορημένος και μερικές στιγμές αργότερα σταμάτησε να κοιτάει, καθώς το κουζινομάχαιρο είχε ήδη απομονώσει το κεφάλι του από το υπόλοιπο σώμα του. Πέταξα με μια κίνηση την κουβέρτα που τον σκέπαζε και είδα την κοιλάρα του, που ξεπρόβαλε περήφανα τουρλωτή. Προσεκτικά, χρησιμοποίησα και πάλι το μαχαίρι για να την ανοίξω κατά μήκος. Μια καλοσυνάτη γιαγιάκα – που δεν είχε καμία σχέση με τη γιαγιά μου – πετάχτηκε από μέσα ξαφνιασμένη, απελπιστικά ποτισμένη με τα γλοιώδη στομαχικά υγρά του λύκου. Έφυγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς την τουαλέτα, υποθέτω για να πλυθεί.
Εγώ, έτσι όπως καθόμουν στο κρεβάτι, σκεφτόμουν πως σίγουρα αυτά τα σεντόνια και η κουβέρτα θα έπρεπε να πεταχθούν, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγουν ποτέ οι λεκέδες από τα αίματα. Και ακριβώς σε εκείνη τη φάση, ένιωσα κάποιον να μου πιάνει τον ώμο.
Πιστέψτε με, φτηνά την γλύτωσε. Το μαχαίρι πρέπει να σταμάτησε χιλιοστά από την δική του υπερμεγέθη στομάχα καθώς, από την έκπληξη, γύρισα με φόρα προς το μέρος του. Αυτός πετάχτηκε τρομοκρατημένος δύο βήματα πίσω και σήκωσε τα χέρια του ψηλά, ενώ ανεξήγητα ανοιγόκλεινε το στόμα του χωρίς κανέναν προφανή λόγο. Δεν είχε καταλάβει ότι δεν ακούγεται τίποτα σε αυτό το δάσος;
Πήρα ένα χαρτί και ένα στυλό που ήταν εκεί δίπλα και του έγραψα:
“Φαντάζομαι πως είσαι κυνηγός, ε; Άργησες! Αν θες το κουφάρι του λύκου, παρ' το. Εμένα δεν μου χρειάζεται. Α! Αλλά έχε υπόψη σου πως το κυνήγι ΔΕΝ είναι άθλημα. Παπάρα! Νιώθεις όμορφα να σκοτώνεις για πλάκα;”
Πήρε το χαρτί, το διάβασε, με κοίταξε σαστισμένος και έγραψε κι αυτός κάτι:
“Δεν είμαι κυνηγός, εφημεριδοπώλης είμαι! Μην κρίνεις τον άλλον προτού ρωτήσεις!”
Έβγαλε από το σακίδιό του μια εφημερίδα και μου την πέταξε στα μούτρα, καθώς έφευγε τσαντισμένος. Στο πρωτοσέλιδο, είχε μια φωτογραφία μου με τον τίτλο “Η κοκκινοσκουφίτσα επέστρεψε στο δάσος”. Κάθισα σε μια καρέκλα για να διαβάσω το υπόλοιπο κείμενο.
“Η πολυαναμενόμενη επιστροφή της κοκκινοσκουφίτσας που για χρόνια τώρα φημολογούνταν, συνέβη σήμερα. Όμως, φαίνεται πως η μικρή κοπέλα αυτή τη φορά ήρθε πολύ πιο προετοιμασμένη στο μαγεμένο δάσος. Με σχεδόν αλαζονική στάση, αγνόησε τις προειδοποιήσεις των πουλιών για τον κακό λύκο και όχι μόνο δεν προσπάθησε να τον αποφύγει, αλλά άρχισε να φωνάζει δυνατά για να είναι σίγουρη πως θα την ακούσει. Όταν αυτός την πλησίασε ύπουλα από πίσω και προσπάθησε να την δαγκώσει, τον πάτησε δυνατά στο πόδι και του το έσπασε. Ο λύκος, ουρλιάζοντας από τον πόνο, πρόλαβε να κρυφτεί πίσω από μία συστάδα θάμνων. Μα, η κοκκινοσκουφίτσα δεν είχε σκοπό να σταματήσει. Σήκωσε μία μεγάλου μεγέθους πέτρα και την πέταξε κατά πάνω του. Πέτυχε το άλλο του πόδι, σακατεύοντάς τον οριστικά, και συνέχισε να περπατά εκπληκτικά ήρεμη προς το σπίτι της γιαγιάς της. Τόσο ήρεμη, που έκανε έναν μεγάλο κύκλο πριν καταλήξει τελικά εκεί.
Στο μεταξύ, ο λαβωμένος κακός λύκος είχε προλάβει με τις τελευταίες του δυνάμεις να συρθεί μέχρι το σπίτι της γιαγιάς της κοκκινοσκουφίτσας, όπου η καλοσυνάτη γραία αντικρίζοντάς τον, τον έβαλε μέσα στο σπίτι της για να τον περιποιηθεί. Κάποια λεπτά μετά, την ώρα που ο κακός λύκος την κατάπινε με μια χαψιά, της είπε: “Από εξυπνάδα πάντως, σκίζεις! Ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα ψηφίζεις, είπαμε;”. Η καλοσυνάτη γιαγιάκα δεν πρόλαβε να απαντήσει. Ευτυχώς όμως, η ιστορία έλαβε αίσιο τέλος, καθώς η θαρραλέα νεαρή κοπέλα βρήκε το σθένος να αντιμετωπίσει στα ίσια τον ταλαιπωρημένο κακό λύκο λίγο αργότερα, αφού δεν έπεσε στην παγίδα της – πολύ καλής ομολογουμένως – μίμησης της φωνής της γιαγιάς της από τον πανούργο σαρκοφάγο. Αναλυτικότερο ρεπορτάζ με αποκαλυπτικές φωτογραφίες, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, στο www.fwnitoumagemenoudasous.gr .”
Άρχισα να τρέχω για να προλάβω τον εφημεριδοπώλη που απομακρυνόταν.
“Στάσου! Δεν είμαι η κοκκινοσκουφίτσα! Δεν είμαι η κοκκινοσκουφίτσα! Δεν είμαι.... “
Κάπου σε αυτό το σημείο ξύπνησα και καθώς προσπαθούσα να ανοίξω τα μάτια μου, χαμογέλασα και ψιθύρισα:
“... Η κοκκινοχιαυτίτσα είμαι...!”

-------------------------------------------------------------

Ο Δημήτρης Κολοτούρος είναι ο αδερφός μου. Αρα, ξέρει πολύ καλά για ποιό πράγμα γράφει. Νομίζω ότι είναι μια πανέξυπνη ιστορία (κι όποιος διαφωνεί να περάσει έξω και αύριο με τον κηδεμόνα του). Περισσότερα για τον αδερφό μου θα βρείτε στη σελίδα: Από στόμα σε στόμα www.apostomasestoma.gr

ΥΓ: Η λίστα των 107 ονομάτων που έχουν γίνει αισίως 126 για το κίνημα με τους υποτίτλους θα δημοσιευτεί προσεχώς

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

2011-05-06T16:03:00.004+03:00

Εχθές το βράδυ, μετά από σχετική συζήτηση στην ομάδα "Κουφός είσαι ρε;" του facebook συνέταξα την παρακάτω επιστολή προς τα τηλεοπτικά κανάλια και εν γένει τα ΜΜΕ, με στόχο να γίνει μια κίνηση για τον υποτιτλισμό των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Μέχρι να προλάβω να την αναρτήσω εδώ, έχει ήδη δημοσιευτεί σε 3 blog και η ομάδα μας έχει αυξηθεί κατά τρία μέλη. Ελπίζω να την αναμεταδώσετε κι εσείς σήμερα στα blog σας και στο facebook. Γιατί είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι απαράδεκτο μια κοινωνική ομάδα να παραμένει αποκλεισμένη από την παρακολούθηση των τηλεοπτικών προγραμμάτων - ενώ πληρώνουμε και το ανταποδοτικό τέλος στην ΕΤ, μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ !
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων όσους αναμεταδώσουν το παρακάτω (έχουν υπογράψει και αρκετά από τα άλλα μέλη της ομάδας, αλλά μέχρι να έχω στα χέρια μου την ονομαστική λίστα βάζω μόνο τη δική μου υπογραφή - αύριο θα δημοσιεύσω και τα άλλα ονόματα).
Ευχαριστούμε τα 3 blog που ήδη έχουν αναμεταδώσει την επιστολή κι ελπίζουμε αύριο να είναι πολύ περισσότερα.

ΠΡΟΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ

Καλησπέρα σας. Είμαστε μια διαδικτυακή ομάδα 107 μέχρι στιγμής ατόμων που έχουμε προβλήματα ακοής είτε εμείς είτε οι άμεσοι συγγενείς μας (κυρίως παιδιά).
Πολλοί από μας (ή τα παιδιά μας) δεν γνωρίζουμε τη νοηματική γλώσσα. Αντιθέτως, διαβάζουμε με ευχέρεια τους υποτίτλους στα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα.

Αποφασίσαμε να σας στείλουμε αυτή την ομαδική επιστολή για να σας πούμε ότι
γνωρίζουμε πως στο εξωτερικό είναι υποτιτλισμένο το σύνολο των ταινιών που
προβάλλονται στην τηλεόραση και αναρωτιόμαστε πότε θα προχωρήσετε κι εσείς σε
αυτό το βήμα. Γνωρίζουμε πως σήμερα η τεχνολογία είναι άμεσα διαθέσιμη και σχετικά φτηνή. Όπως γνωρίζουμε επίσης και την πρωτοβουλία του καναλιού MEGA
να υποτιτλίσει τη σειρά «Το Νησί», την οποία παρακολουθούμε οι περισσότεροι από μας φανατικά.

Έχουμε μάθει ότι το ίδιο κανάλι έχει δεσμευτεί ως προς τον μελλοντικό υποτιτλισμό όλων των προγραμμάτων του. Ελπίζουμε αυτό να γίνει σύντομα και να ακολουθήσουν και τα άλλα κανάλια.

Θα θέλαμε επίσης να εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας για τη μετάδοση υποτιτλισμένων σειρών στις 4 το πρωί ή σε άλλες ακατάλληλες ώρες, όπως μάθαμε ότι είχε συμβεί με τη σειρά «Το Καφέ της Χαράς» από τον ΑΝΤ1. Αφού η τεχνολογία υπάρχει, και αφού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί, δεν είναι κρίμα τέτοιες σειρές να περνούν απαρατήρητες μέσα στη νύχτα;

Γνωρίζουμε ότι εμείς είμαστε μόνο 107 άτομα, ωστόσο οι κωφοί και βαρήκοοι της χώρας μας αντιστοιχούν συνολικά σε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό, ίσως και πάνω από 20.000 άτομα. Όλοι αυτοί θα μπορούσαν να ωφεληθούν από τους υποτίτλους. Το ίδιο θα μπορούσαν να ωφεληθούν και πολλοί από τους μετανάστες, που προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα μας. Εάν λοιπόν συνυπολογίσετε όλο αυτό το πλήθος ατόμων, θα δείτε ότι ανέρχονται συνολικά σε μια σημαντική τηλεοπτική μερίδα κοινού, που είναι σήμερα αποκλεισμένη από τα τηλεοπτικά προγράμματα και κυριολεκτικά διψάει για να τα δει υποτιτλισμένα.

Ειδικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου, που επίσης γνωρίζουμε ότι έχουν υποτιτλιστεί ήδη σε μεγάλο αριθμό και μάλιστα είχαν διανεμηθεί πριν από 3-4 χρόνια με το περιοδικό «Τηλεθεατής».

Τέλος, υπάρχει και μεγάλο ενδιαφέρον για την παρακολούθηση ειδήσεων με υποτίτλους, μια και οι σημερινές ειδήσεις «για άτομα με πρόβλημα ακοής» είναι ειδήσεις που οι περισσότεροι από μας (αλλά και από πολλούς βαρήκοους και μεταγλωσσικούς κωφούς) δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε καθώς δεν γνωρίζουμε τη νοηματική γλώσσα. Αντιθέτως, ένα δελτίο ειδήσεων και με υποτίτλους (ας έχει και νοηματική ταυτόχρονα, δεν μας πειράζει) θα μπορούσε να καλύπτει τις ανάγκες τις δικές μας αλλά και όλων των άλλων προαναφερθέντων ομάδων τηλεθεατών.

Κλείνουμε την επιστολή πιστεύοντας ότι θα έχουμε την προσοχή και την ανταπόκρισή σας.

Με εκτίμηση

Εκ μέρους της ομάδας «Κουφοχωριό» (θα μας βρείτε στο facebook με αυτή την ονομασία)

Σοφία Κολοτούρου, συγγραφέας του βιβλίου «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;» , εκδόσεις ΚΨΜ, www.sofiakolotourou.gr

ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ

2011-05-05T13:51:00.006+03:00

του Λεφτέρη Μπαρδάκου

Άλλες φορές το αυτί του ακουμπώντας στα νεύρα της γκρανκάσας κι άλλες στα νεύρα της γης. Περνούσα τυχαία από το ρυάκι και τον είδα σκυμμένο σαν να 'πινε νερό. Αυτός όμως έγλυφε τους ήχους πάνω απ' τα βότσαλα, έπινε τη φωνή του μικρού καταρράκτη, χάιδευε τους φθόγγους απ' το φλοίσβισμα των χόρτων που έγερναν ευγενικά στη ροή. Ντράπηκε όταν μ' έπιασε το μάτι του να τον κοιτάζω αδιάκριτα. Σηκώθηκε, τίναξε την μαύρη ρεντιγκότα του και πέρασε δίπλα μου μουρμουρίζοντας μια καλημέρα ή κάτι τέτοιο τυπικό στις συναντήσεις ανθρώπων στην ερημιά.

Έφτασα στο μέρος που βρισκόταν, τσαλαβούτησα στο νερό που είχε ακροαστεί λίγο πριν -το ίδιο νερό; άλλο νερό; Ξαφνικά είδα το υμίψηλό του πάνω σε μια πέτρα να κινδυνεύει να ντεραπάρει και να βουλιάξει.
 Κύριε Μπετόβεν, κύριε Μπετόβεν, φώναξα καθώς έβλεπα τη φιγούρα του ν' απομακρύνεται με τα χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη. Κύριε Μπετόβεν, το καπέλο σας.

Τα μαλλιά τα 'παιρνε τ' ανοιξιάτικο αεράκι. Φυσικά δε με άκουσε. Εγώ έπλυνα καλά τα χέρια μου στο γάργαρο νερό και με πολλή προσοχή σήκωσα το καπέλο του από την πέτρα. Τη μουσική που πλημμύρισε το τοπίο δεν την είδα με τ' αυτιά μου, την άκουσα με τα μάτια μου.

Το καπέλο το έχω ακόμη φυλαγμένο μαζί με τ' άλλα κειμήλια. Πού και πού το χαϊδεύω. Δεν παίζει πια μουσική.
Ή μήπως δεν ακούω πια τη μουσική του;

(απόσπασμα από το βιβλίο “Έι Λούντβιχ”, εκδ. ΕΛΛΕΒΟΡΟΣ, 1999)

--------------------------------------------------------------

Ο Λεφτέρης Μπαρδάκος, λογοτέχνης και αναγνώστης του ιστολογίου μας παραχώρησε αυτό το απόσπασμα από ένα βιβλίο του, ακολουθώντας το παράδειγμα του Γιάννη Ευθυμιάδη. Μετά από τις συμμετοχές των δυο λογοτεχνών, και αφού πρώτα τους ευχαριστήσω για την ευγενική τους σκέψη, αποφάσισα να "ανοίξω" το ιστολόγιο και σε λογοτεχνικές δημιουργίες που θεωρείτε πως έχουν κάτι να πουν πάνω στο θέμα της κώφωσης και της βαριάς βαρηκοίας. Με χαρά θα δεκτώ ποιήματα, διηγήματα, αποσπάσματα από βιβλία, σκίτσα, ζωγραφιές και ό,τι άλλο σκεφτείτε να μου στείλετε. Ακόμα και... μουσικά κομμάτια! Γιατί οι καλλιτέχνες δίνουν με τον πιο άμεσο τρόπο το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε κι εμείς: πως οι κουφοί και βαριά βαρήκοοι δεν είμαστε κοινωνικά αποκλεισμένοι, αντιθέτως συμμετέχουμε στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα.

Περιμένω με χαρά τις συμμετοχές σας!

* Στην εικόνα ο πίνακας "Μπετόβεν" του Αντυ Γουώρχολ

ΔΕ ΜΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ν’ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ

2011-04-27T12:10:00.006+03:00

του Γιάννη Ευθυμιάδη

Δε μου χρειάζεται να ακούω τη φωνή σου για να σου απαντήσω
Πάντα απαντούσα στην ανάγκη
Κι ούτε που πρέπει να ’σαι εδώ για να σ’ αγγίζω
...Είσαι ένα χάραγμα στη δεξιά παλάμη μου
Άλλοτε πάθους, θλίψης, άλλοτε μιας απορίας ατέλειωτης
Μ’ ένα περίεργο χαμόγελο στα χείλη
– Σου έχουν μιλήσει για το αλλόκοτο χαμόγελο παιδιού και αινίγματος; –
Κάνεις να πολεμώ τον εαυτό μου:
Να σε φιλήσω ή να σε κοιτάξω;
Κι ύστερα όλο φεύγω, κι όλο μυρίζω αγάπη...

------------------------------------------------------------------------------

O Γιάννης Ευθυμιάδης είναι γνωστός σύγχρονος ποιητής κι επιπλέον διαδικτυακός φίλος. Μας έκανε την τιμή να συμμετάσχει στην ομάδα του facebook όπου συζητούμε τα θέματα περί κώφωσης (παρόλο που ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα ακοής) και μας χάρισε και το παραπάνω ποίημά του, το οποίο και αναρτώ με ιδιαίτερη χαρά. Γιατί αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός και το μήνυμα της δικής μας ομάδας: Οτι δεν είμαστε κοινωνικά αποκλεισμένοι, αντίθετα αλληλεπιδρούμε δυναμικά με την κοινωνία με διάφορους τρόπους. Οπως πολύ σωστά λέει κι ο Γιάννης "δεν χρειάζεται να ακούει τη φωνή μας" κάποιος για να απαντήσει. Μπορεί κάλλιστα να τη διαβάσει...

Αναζητείται τίτλος για μια τρελή! - ΜΕΡΟΣ Α'

2011-04-20T19:05:00.006+03:00

Λέγομαι Ευδοξία , με φωνάζουν ομως Βιβή.

Το Ευδοξία ειναι σπάνιο ονομα , αλλα δεν ειναι ευκολο για ενα παιδάκι να το πει , ποσο μάλλον αν δεν ακούει!

Γεννηθηκα μια κρύα μέρα του Φλεβάρη, κι με περίμεναν οι γονείς μου , και ο 18 μηνών αδελφός μου.Τον ρωτούσαν πριν γεννηθώ , τι θέλεις , μπέμπη ή μπέμπα?Μπέμπα έλεγε παντα.Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε.

Γεννήθηκα χωρίς να ακούω , και η μητέρα μου με την μητρική της διαίσθηση το κατάλαβε.Στην αρχή , επειδή δεν υπήρχε ο νεογνικός ελεγχος ( μιλάμε για την δεκαετία του '80 τοτε ) όλοι την έβγαζαν τρελή.

Τελικά τρελή βγήκα εγώ!Οχι η μάνα μου.Σας το λέω!

Οχτώ μηνών διαγνώστηκα επίσημα με κωφωση αμφώ απο τον ΩΡΛ της γειτονιας.Τότε ειχαν παρει τον αδερφό μου μια παιδική κιθάρα , και ο αδερφός μου τραγουδούσε "Μπέμπα μου μπεμπα μου ποσο σ'αγαπωωω" και αλλα τετοια ,ενω εγώ καθομουν και τον κοιτούσα.Απο τότε βγήκε το ρομαντικό μέσα μου πιστευω! Αν ο άλλος κανει ρομαντικά πραγματα..τέλος.Γινομαι χαλί να με πατήσει.Απο μωρό! ( Και ναι , λατρεύω τον αδερφό μου μεχρι σήμερα.Ειναι η πρώτη μου αγάπη! )

Λοιπόν , προσθέτω τα κρατούμενα.Τρελή και Ρομαντική.Καλά μεχρις εδώ?Εεε?

Δεκα μηνών με πήγαν στην Νεα Υόρκη.Με καναν ταξιδιάρικο πουλί , για να βγάλουν μια διάγνωση και να βρούν μια βοήθεια.Μετα απο πολλά τεστ , αποφασίστηκε να φοράω ακουστικά με σουτιέν δερμάτινο απέξω,και να κανω λογοθεραπεία.

Εμαθα να μιλάω, να τραγουδάω και να ζαλίζω τους δικους μου.Αλλαξα πολλα ακουστικα.Εκανα μπάνιο με ενα ζευγάρι που φυσικα ψόφησε αμέσως. Μου πήρε πολύ καιρο να καταλάβω οτι διεφερα απο τα παιδιά της τάξης μου.Μου περάστηκε οτι δεν διέφερα.Και το χρωστώ στη μάνα μου.Αυτο που δεν της χρωστάω ειναι η ικανοτητά μου να σαβουρδιάζομαι σε καθε ευκαιρία.Εντελώς αν-ισορροπή ρε παιδι μου.Ισιωμα πεφτω , ανηφορα πεφτω.Μεχρι και στα Προπυλαια της Ακρόπολης επεσα!! Εφτασα μια ηλικία , και εχω ακόμα , ΑΚΟΜΑ μαυρα γονατα σαν παιδάκι Δημοτικού.

Στο σχολείο δεν το περιγράφω.Αγώνας. Παντού αγώνας. Αναμνησεις γλυκοπικρες.

Κάποτε εφτασε ο χρόνος να φύγω..απο την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα..Εφυγα και έριξα μαυρη πέτρα πίσω μου αλλα δυστυχως χτύπησε την γκαντεμια , η οποια αποφάσισε να έρθει να μου κανει τη ζωή δύσκολη για ανταποδοτικά!! Στο τέλος καναμε και κολλητιλίκι για να μου την σπάσει!

Οποτε εχουμε και λέμε..Τρελή , Ρομαντική , Ανισορροπη , και Γκαντεμω.

Έπεται η συνέχεια γιατι σαν τρελή που ειμαι , ας σας αφήσω με την αγωνία...για λίγο!

-----------------------------------------------------------------

Η Βιβή είναι μια νέα κοπέλα με σοβαρό πρόβλημα ακοής από τότε που γεννήθηκε. Ποτέ όμως δεν το έβαλε κάτω. Μια ζωή αγωνίζεται και υπερβαίνει τα όριά της. Εχει ακόμα πολλά να μας πει και να μας γράψει. Πριν από λίγα χρόνια χειρουργήθηκε κι έβαλε κοχλιακό εμφύτευμα. Περιγράφει στο μπλογκ της όλη την περιπέτεια από τη στιγμή που έμαθε για το κοχλιακό, μέχρι την ώρα που χειρουργήθηκε και μετά, την προσπάθειά της να κατακτήσει από την αρχή τους ήχους και τις λέξεις. Η Βιβή επιπλέον γνωρίζει άριστα αγγλικά και με έχει αφήσει άναυδη γιατί όχι μόνο μπορεί να συνεννοηθεί γραπτώς στα αγγλικά, αλλά συνεννοείται και προφορικά (κάτι που εγώ δεν μπορώ να κάνω). Η Βιβή είναι το πρότυπο του κωφού του μέλλοντος, του 21ου αιώνα. Αν συνεχίσω να γράφω για κείνη και όσα έχει πετύχει θα χρειαστώ σελίδες ολόκληρες, γι' αυτό σας παραπέμπω στο μπλογκ της, το οποίο είναι επίσης πολύ κατατοπιστικό για όσους σχεδιάζουν να υποβληθούν σε εγχείρηση κοχλιακής εμφύτευσης.

Μπλογκ: http://koxliako.blogspot.com/

ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ - ΜΕΡΟΣ Α'

2011-04-09T13:17:00.005+03:00

Γειά! με λένε Μαρία. Eίμαι μεταγλωσσική κωφή και η πρώτη μου επαφή με το κόσμο το δικό μας έγινε όταν άρχισα δειλά δειλά να χρησιμοποιώ το internet και τη σελίδα του disabled.gr. Eκεί διάβασα διάφορα άρθρα και αναρτήσεις της Σοφίας κ ένιωσα πως τελικά δεν είμαστε μόνο εμείς στην οικογένεια και γενικά στο κόσμο.. κ λέω εμείς, γιατί και η αδελφή μου έχει το ίδιο πρόβλημα με μένα, με τη διαφορά ότι είναι προγλωσσική κωφή.

Είμαι 27 χρονών κ εργάζομαι ως νοσηλεύτρια στο Τζάνειο, αλλά ευελπιστώ να φύγω για Θεσσαλονίκη σύντομα, όπου εργάζεται ο αρραβωνιαστικός μου! Η κώφωσή μου ξεκινά απο τριών ετών περίπου, όταν είδα στη τηλεόραση ένα ντοκυμαντέρ με αρχαία (το θυμάμαι χαρακτηριστικότατα) και την είχα δυναμώσει πολύ γιατί δεν άκουγα, δε καταλάβαινα τι έλεγε! ρωτούσα τη μαμά, είναι ελληνικά αυτά που ακούμε? κ με λέει ναι, χαμήλωσε τη τηλεόραση! κ της λέω μα μαμα δεν ακούω! Εγινε περίπου αυτή η κουβέντα κ αμέσως οι γονείς μου με πήγαν σε διάφορους ωριλα και στη Θεσσαλονίκη, και στις Σέρρες. Η στεναχώρια τους ήταν μεγάλη γιατί είχε προηγηθεί η αδελφή μου, η οποία ήταν θύμα ωτοτοξικότητας πιθανόν από ένεση πενικιλλίνης όταν ήταν μωρό (πριν κλείσει ένα χρόνο). Δυστυχώς τότε (πριν 40 χρόνια) λογοθεραπείες δεν υπήρχαν ενώ τα ακουστικά βαρηκοΐας άρχισαν δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους. Η μητέρα μου με είπε πως η αδελφή μου άρχισε να φοράει από τα ακουστικά που ήταν σαν ipod. Πάντα είχε μια τσεπούλα στη μπλούζα της όπου φιλοξενούσε το μαγικό γκάτζετ κι έτσι έμαθε να μιλά.

Μετά από πολλές εξετάσεις που έκανα και διάφορες δοκιμές ακουστικών, αποφάσισαν οι γονείς μου να μη χρησιμοποιήσω ακουστικά. Καλώς ή κακώς έτσι πορεύτηκα. Αν κ πιστεύω πως η ακοή μου στη παιδική ηλικία ήταν σε καλύτερα επίπεδα απ ό,τι τώρα. Σαν παιδί πέρασα άσχημα θα έλεγα, δαχτυλοδεικτούμενη απ' όλα τα παιδιά της τάξης μου καθώς και του σχολείου, λόγω της τότε παχυσαρκίας και της προβληματικής ακοής μου. Δε μπορώ να πω ότι ήμουν πάρα πολύ χοντρή αλλά ήμουν η πιο παχιά απ' όλες τις οδοντογλυφίδες!!

Οι δάσκαλοι με βοηθούσαν ιδιαίτερα, πάντα είχα καλούς βαθμούς κ θέλω να πιστεύω πως δε μου τους χάριζαν.. Στο γυμνάσιο τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν προς το καλύτερο. άρχισε η περίοδος προσαρμογής και δεκτικότητας του προβλήματός μου, καθώς έχανα κιλά λόγω ενασχόλησής μου με τον αθλητισμό (μ' άρεσε πολύ κ ένα παλικάρι τότε που ασχολιόταν κ αυτός, οπότε κάπως έπρεπε να του κεντρίσω το ενδιαφέρον!! τι σου κάνει αυτός ο έρωτας!). Επίσης τα παιδιά της τάξης μου άρχισαν να μην ασχολούνται τόσο πολύ, καθώς είχα και συμμαθητές από τα γύρω χωριά, παιδιά που τα έβλεπα πρώτη φορά.

Ομολογώ πως τα χρόνια στο γυμνάσιο ήταν πολύ όμορφα με πολύ καλές αναμνήσεις.. κ ανακάλυψα πως όντως είμαι καλή κ έξυπνη μαθήτρια, γιατί οι βαθμοί μου ήταν σε ικανοποιητικό επίπεδο (μη σας πω και παραπανω απ' ό,τι περίμενα) και γιατί έκανα πράγματα που δε μπορούσαν να σκεφτούν συμμαθητές μου ακούοντες.

Στο λύκειο τα πράγματα ζορίστηκαν γιατί ήμουν σε ορμονικό παραλήρημα (τα γνωστά της εφηβείας!) ενώ έπρεπε να καθήσω στο σκαμνί να μάθω ακόμα 5 πράγματα! Κάπου στη δευτέρα με τρίτη λυκείου νομίζω πως η ακοή μου άρχισε να πέφτει γιατί δε μπορούσα να παρακολουθήσω τα μαθήματα, ήταν και η περίοδος που άρχισα να συνειδητοποιώ πως πράγματι έχω σοβαρό πρόβλημα ακοής κ δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι. Δεν ασχολήθηκα πολύ γιατί είχα σοβαρότερα πράγματα στο κεφάλι μου, τις πανελλήνιες. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ πριν με επιτροπές κτλ γιατί οι καθηγητές δεν θεωρούσαν πως συγκαταλέγομαι σ' αυτές τις κατηγορίες που απαλλάσσονται από τις εξετάσεις.. Οπότε, έσκασα και κολύμπησα! Οταν έμαθα πως πέρασα Θεσσαλονίκη και μάλιστα σε σχολή που ήμουν σίγουρη ότι θα μ' άρεσε, άρχισα να κάνω κωλοτούμπες κ πραγματικά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως είμαι ικανή να κατακτήσω το κόσμο! Ολα μου φαινόταν παιχνιδάκι!

Τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν απλά υπέροχα.. Είχαν απ όλα: ανεμελιά, γνωριμίες, έρωτες, στεναχώριες, μοναξιές, κατάθλιψη, βόλτες, άγχος για το πως θα τα βγάλω πέρα οικονομικά (δεν ήταν και άνετοι οι γονείς μου) και ήταν η τελική περίοδος που αποδέχθηκα το πρόβλημα της ακοής κ άρχισα να νιώθω την ισορροπία μέσα στον εαυτό μου, αφού πέρασα από πολλές καταστάσεις με ανθρώπους και γεγονότα (αν αρχίσω να σας λέω, δε θα χω τελειωμό!).. Πάντως αν ξαναζούσα τη φοιτητική μου ζωή, δε θα άλλαζα τίποτα, πραγματικά.

Μετά γνώρισα τον αρραβωνιαστικό μου, είχα χαρεί πολύ για την αμοιβαιότητα που υπήρχε στα συναισθήματα και την ισορροπία που υπήρχε και υπάρχει στη σχέση μας. Μετά 6 μήνες, φόρεσα το πρώτο μου ακουστικό βαρηκοΐας. Ουαου, έπαθα πλάκα. Ακουγα τη φωνή της ακουοπροσθετίστριας! Ακουγα τη δική μου χάλια φωνή. Πω πω, είμαι άθλια, πως μιλάω έτσι.. Ακουγα φασαρία! Ακουγα τη καρέκλα που έτριζε! Ακουγα τα κουμπιά που πατούσε. Το στυλό που έπεσε κάτω. Το τηλέφωνο τόσο δυνατά.. όταν αγόρασα το ακουστικό, το είχε στη θήκη του κ αναφώνησα μόλις το πήρα στα χέρια μου "MY PRECIOYS!" χε χε.. Αρχισε η περίοδος προσαρμογής. Να μ' ενοχλούν όλα: τα πιάτα, τα μηχανάκια χωρίς σιγαστήρα, το καζανάκι, τα πρίμα από τη μουσική, η φωνή της μαμάς μου όταν φωνάζει.. Να ακούω τα πάντα: τα πουλιά που κελαηδάνε (ουάου!!) το θρόισμα των φύλλων (που διάβαζα στα βιβλία κ αναρωτιόμουν τι είναι) το μουρμουρητό, τη φωνή μου, γυρνούσα όταν με φωνάζανε, έπιανα καναδυο λέξεις όταν δεν κοιτούσα τα χείλη. Αρχισα και λογοθεραπεία, γνώρισα την Αναστασία η οποία με βοήθησε τρομερά όχι μόνο στην ομιλία μου αλλά και ψυχολογικά. Φοβερό άτομο! έμαθα να λέω το Σ και τα συμπλέγματά του. Εμαθα κάπως να μιλάω σωστά αν κ έπρεπε να ξεκινήσω από μικρή. Δε πειράζει, κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Μετά ήθελε να με παντρευτεί ο καλός μου! Μα τι μου βρήκε.. εγώ άκουγα για γάμους κ έτρεχα να φύγω.. Τελικά όμως αρραβωνιάστηκα!

Αρχισα να δουλεύω.. όλα ήταν βουνό. Το οποίο το ανέβηκα σιγά σιγά. Και το ένα βουνό έφερε το άλλο βουνό, πιο μεγάλο και πιο δύσβατο, με διόρισαν στον Πειραιά. Πήρα τα μπογαλάκια μου κ ήρθα, τι να κάνω.. Πότε θα με ξαναφώναζαν να δουλέψω και μάλιστα μόνιμα? Εμένα που σε κανένα ιδιωτικό δεν με ήθελαν?.. Ετσι λοιπόν να μαι εδώ... να κάνω το δικό μου καθημερινό αγώνα.. κ ετοιμάζομαι να παντρευτώ. Κάτι που είχα δηλώσει ότι δε πρόκειται να κάνω ποτέ! ευτυχώς όλα ανατρέπονται!..

(συνέχεια στο δεύτερο μέρος, πως γνώρισα άλλους κωφούς).

-------------------------------------------------------------------------------

Η Μαρία είναι ένας άνθρωπος πολύ ζωντανός. Ο λόγος της χειμαρρώδης, έντονα προφορικός. Προσπάθησα να μην επέμβω πολύ για να διατηρηθεί αυτούσια η ζωντάνια της εκφοράς της. Η Μαρία σήμερα δεν ακούει και πολλά πράγματα, αυτό όμως δεν την εμποδίζει να είναι μια νέα κοπέλα, όλο ζωή, μέσα στη ζωή, μέσα σε όλα που λένε. Την καμαρώνω ιδιαίτερα. Η Μαρία σε ένα μήνα θα ντυθει νυφούλα. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει, όπως όλοι μας, έχει τον τρόπο να σε ανεβάζει ψυχολογικά τη στιγμή που σου διηγείται μια άσχημη ιστορία, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να σε κάνει να χαμογελάς. Η Μαρία θα μπορούσε να λέγεται και Ζωή. Είναι από τους πιο φωτεινούς και τσαμπουκαλίδικους ανθρώπους που ξέρω. Μαράκι, περιμένουμε και το δεύτερο μέρος της ιστορίας, όπου σίγουρα θα μας περνάς γενεές 14... εε... θα λες για μας, εννοώ!

EΣΥ ΠΟΣΟ ΑΚΟΥΣ;

2011-03-29T23:41:00.007+03:00

Γειά σας, λέγομαι Ισμήνη, και θέλω να σας πω μια μικρή, μικρούτσικη ιστορία που από τα φοιτητικά μου χρόνια. Πρώτα όμως να σας πω για μένα.

Είμαι πρακτικά κωφή, μεγάλωσα σε περιβάλλον ακουόντων και πήγα σε κανονικό σχολείο. Επικοινωνούσα κι επικοινωνώ με χειλεανάνγωση και ως παιδάκι δεν ήξερα άλλα παιδάκια με το ίδιο θέμα ακοής με μένα. Ήξερα μόνο 1-2 παιδάκια μόνο μέσω της δασκάλας μου που με έμαθε να μιλάω.

Τελειώνοντας το σχολείο μπήκα στο μεγάλο και σοβαρό ΕΜΠ Πολυτεχνείο στην σχολή Αρχιτεκτόνων. Για μένα ήταν άλλος κόσμος, διαφορετικός που με γέμιζε δέος σαν πρωτοετής που ήμουν. Το κτίριο Αβέρωφ στην Πατησίων που στέγαζε τότε την Σχολή Αρχιτεκτονικής, μου φαινόταν ότι ανέδιδε την οσμή παμπάλαιας γνώσης με την οποία είχαν ποτιστεί οι τοίχοι μετά από χρόνια διαλέξεων, μαθημάτων και παραδόσεων.

Ψαράκι λοιπόν σε βαθιά νερά όπως ένιωθα σαν πρωτοετής, γνώρισα μια κοπέλα που είχε το ίδιο θέμα ακοής με μένα και ήταν ακριβώς όπως εγώ. Δηλαδή είχε πάει σε σχολείο ακουόντων, δεν ήξερε νοηματική και επικοινωνούσε με χειλεανάγνωση. Χάρηκα πολύ που γνώριζα άλλο ένα άτομο που είχε το ίδιο θέμα ακοής με εμένα γιατί έτσι θα είχα κάποιο άτομο που θα με καταλάβαινε απόλυτα. Γίναμε φίλες με την κοπέλα αυτή, μια φιλία που κρατάει χρόνια τώρα. Καθότι δευτεροετής ήξερε λίγο περισσότερα πράγματα από μένα για τους φοιτητές, τους καθηγητές και τα μαθήματα και με ενημέρωνε σχετικά.

Μια ωραία πρωία λοιπόν (εδώ ξεκινάει η ιστορία που θέλω να σας πω) μου είπε ότι είχε μάθει ότι στο πολυτεχνείο φοιτούσαν σε μεγαλύτερα έτη δύο φοιτητές με το ίδιο πρόβλημα ακοής με εμάς και πρότεινε να πάμε να τους γνωρίσουμε. Αν θυμάμαι καλά νομίζω μου είχε πει ότι είχε γνωρίσει τον έναν που φοιτούσε στην σχολή μας. «Πάμε;», με ρώτησε. . «Πάμε!» της απάντησα όλο χαρά που θα γνώριζα κι άλλα άτομα σαν εμένα και που σίγουρα θα μπορούσαν να με συμβουλέψουν σχετικά με τα μαθήματα και τους καθηγητές σε συνάρτηση με το θέμα ακοής μας.

Η φίλη μου ήξερε ότι παρακολουθούσαν μάθημα σε μια αίθουσα στο κτίριο Αβέρωφ.
Έτσι δρόμο πήραμε και δρόμο αφήσαμε και διασχίσαμε το αίθριο (λίγα μέτρα μόνο) του κτιρίου και τους βρήκαμε στο χώρο του κυλικείου έξω από την αίθουσα όπου περίμεναν να αρχίσει το μάθημα.
Τώρα δεν θυμάμαι πως ακριβώς ξεκινήσαμε τις συστάσεις. Θυμάμαι μόνο ότι η φίλη μου τους είπε ότι έχουμε το ίδιο πρόβλημα όλοι μας και ήρθαμε για να γνωριστούμε μια και έχουμε κοινές εμπειρίες.
«Α μάλιστα» είπανε και οι δύο και μας κοιτάξανε καλά καλά. Η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα να με κοιτάνε με μισό μάτι. Δεν έδωσα όμως σημασία και είπα «ναι και εγώ έχω πρόβλημα ακοής όπως η φίλη μου κι όπως κι εσείς». Ο ένας, αυτός που στεκόταν πιο κοντά μου γυρνάει, με κοιτάζει με περισπούδαστο ύφος και με ρωτάει «πόσο ακούς;».

Τον κοιτάζω καλά καλά και σκέφτομαι λάθος θα κατάλαβα, κάτι άλλο θα με ρώτησε. Δεν μπορεί αυτή να ήταν η πρώτη ερώτησή του αντί για ένα «πως σε λένε;» ή «σε ποιόν καθηγητή είσαι» ή κάποια απλή ερώτηση πρώτης γνωριμίας.
Έτσι ρώτησα αν θυμάμαι καλά «τι εννοείς;» και μου είπε «πόσο ποσοστό ακοής έχεις;»
Ήταν η πρώτη φορά που με ρωτούσανε κάτι τέτοιο και συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν είχα δώσει σημασία στο ότι δεν ακούω, πόσο μάλλον στο πόσο ακούω. Έτσι μου χτύπησε άσχημα η συγκεκριμένη ερώτηση που γινόταν από ένα άτομο που ήταν σαν εμένα, δηλαδή με θέμα ακοής. Αλλά δεν ήταν μόνο η ερώτηση, ήταν ο τρόπος με τον οποίο είχε γίνει. Φαινόταν ότι περίμενε να ακούσει ένα ποσοστό ακοής πιο κάτω από το δικό του. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι αισθάνθηκα τότε.
Θυμάμαι ότι απάντησα ένα ξερό «δεν ξέρω» και ότι ήθελα να φύγω το γρηγορότερο από εκεί.
Μετά την γνωριμία μου με αυτά τα παιδιά σκεφτόμουν, τι σημαίνει τελικά πόσο ακούω; Προφανώς τα παιδιά αυτά σίγουρα ακούγανε παραπάνω από μένα που είμαι πρακτικά κωφή. Ωστόσο αυτή η ερώτηση αυτή μου έδειξε πόσο σημασία δίνανε στο πόσο ακούει ο καθένας, λίγο ή πολύ και πόσο περήφανοι ήταν οι ίδιοι τους που άκουγαν περισσότερο από κάποιους άλλους. Ήταν η συμπεριφορά τους τέτοια που με έκανε να καταλάβω ότι καλύτερα να μην έχω καμία σχέση μαζί τους. Και πράγματι τους έβλεπα από μακριά αλλά δεν θέλησα ποτέ να τους μιλήσω. Ούτε κι εκείνοι. Προφανώς θεώρησαν ότι δεν άξιζα τον κόπο για περισσότερη επαφή. Πιθανόν αν άκουγα το ίδιο ή καλύτερα από αυτόύς, να με κάνανε παρέα. Αλλά έχει σημασία κατά βάθος αυτό τελικά;

Ποτέ δεν με ενδιέφερε το πόσο ακούω ή δεν ακούω. Ακουογράματα είχα και έχω κάνει ένα σωρό αλλά τα βλέπω συνήθως σαν μια τεθλασμένη γραμμή ή σαν ένα γράφημα. Ξέρω ότι είμαι πρακτικά κωφή όπως λένε και τα σχετικά ιατρικά έγγραφα, ότι δεν ακούω, ότι μπορώ να ακούσω λίγο μουσική χωρίς να καταλαβαίνω τι όργανα παίζουν και χωρίς να καταλαβαίνω τα λόγια, ότι δεν μπορώ να μιλήσω στο τηλέφωνο κλπ κλπ. Απλά δεν ακούω, τελεία και παύλα.

Απλά πράγματα έτσι; Τι σημασία είχε λοιπόν αυτή η ερώτηση για το ποσοστό ακοής; Ποτέ δεν είχα σκεφτεί την κώφωσή μου από αυτή την σκοπιά. Ούτε είχα σκεφτεί κάτι παρόμοιο για τα άτομα με πρόβλημα ακοής που γνωρίζω. Όλους τους φίλους μου και γνωστούς μου με θέμα ακοής που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα, δεν τους ρώτησα ποτέ από την πρώτη στιγμή γνωριμίας τι ποσοστό ακοής έχουν κι ακόμα και τώρα δεν ξέρω πόσο ακριβώς ακούνε. Απλά τους δέχτηκα όπως είναι και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι αν μπορούμε να ταιριάξουμε ως ανθρώπινα όντα με ψυχή και πνεύμα.

-----------------------------------------------------------------------------------

Την ιστορία αυτή μοιράστηκε μαζί μας μια νέα κοπέλα, η Ισμήνη Pashya Πολίτη. Η Ισμήνη εκπαιδεύτηκε σε σχολείο ακουόντων, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη συνέχεια έκανε και μεταπτυχιακό και εργάζεται σήμερα ως αρχιτέκτονας, παρόλο που έχει χάσει την ακοή της από τα 2 της χρόνια. Στη φωτογραφία βλέπετε δική της αρχιτεκτονική μακέτα. Για την ιστορία, τα παιδιά που την ρώτησαν "εσύ πόσο ακούς;" φυσικά δεν τα ξαναείδε. Αντιθέτως, η καλή της φίλη παντρεύτηκε και η Ισμήνη έγινε κουμπάρα της. Μέχρι σήμερα οι δυο κουμπάρες αγνοούν ποιά ακούει περισσότερο και ποια λιγότερο - έχει άραγε καμία σημασία; - και πορεύονται αγαπημένες σε ένα κόσμο που δεν σε κρίνει με ποσοτικά, αλλά με ποιοτικά κριτήρια. Στον κόσμο όπου πάνω απ' όλα είσαι άνθρωπος και συναναστρέφεσαι με άλλους ανθρώπους που ακούν πολύ, λίγο, περισσότερο ή καθόλου.

O.K. ΒΛΕΠΕΙ, ΑΚΟΥΕΙ ΟΜΩΣ ?

2011-03-26T20:37:00.009+02:00

Η γέννηση είναι πια γεγονός . Κρατάω στα χέρια μου το μωράκι μου , αυτό που περίμενα 9 μήνες να έρθει. Τώρα , όλα καλά ? Ξεκινάει η γνωστή διαδικασία , μια φορά το μήνα στον παιδίατρο για παρακολούθηση , εμβόλια , συμβουλές για την σωστή διατροφή του κτλ κτλ . Στον έλεγχο για την όραση πέρασε , το παιδί βλέπει . Ακούει όμως ? Ο παιδίατρος δίνει οδηγία : βάζουμε το παιδί να καθήσει σε τέτοια θέση ώστε να μην έχει οπτικό πεδίο με εμάς και σε απόσταση ενός μέτρου τουλάχιστον , τσαλακώνουμε ένα χαρτί , αν στον ήχο αυτό το παιδί γυρίσει προς εμάς ακούει , αν όχι θα πρέπει να το ψάξουμε καλύτερα. . Το τεστ αυτό ίσως βοηθούσε αν δεν ίσχυε ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν μια από τις αισθήσεις τους , αναπτύσσουν άλλες , έτσι και ο γιόκας μου . Δεν μου έδινε σαφή εικόνα. Από εκεί και πέρα ξεκινάει η περιπέτεια.

Αφού έχω τσαλακώσει ό,τι χαρτί υπήρχε στο σπίτι και δεν μπόρεσα να έχω σαφή απάντηση , βρήκα άλλους , δικούς μου τρόπους ώστε να καταλάβω τι γίνεται με τα αυτάκια του γιου μου . Σας τους αναφέρω ..

Α) Πλένουμε τα πιάτα ανέμελα και ξαφνικά κοπανάμε το ντουλάπι της κουζίνας με δύναμη , αν γυρίσει , οκ !

Β) Κοιμάται ήσυχα και στο δωμάτιο ακούγεται μόνο η γλυκιά ανάσα του. Παίρνουμε την ηλεκτρική σκούπα και αρχίζουμε να σκουπίζουμε δίπλα στο μωράκι , αν ξυπνήσει , οκ! ( Αν όχι , μην καμαρώνετε ότι εσείς το έχετε εκπαιδεύσει να κοιμάται με φασαρία )

Γ) Μόλις γυρίσει την πλάτη του , χτυπάτε δυνατά παλαμάκια , αν αρχίσει να χορεύει , οκ !

Δ) Όπου καταιγίδα , η χαρά της μάνας . Πέφτει κεραυνός στα 20 μέτρα , αν τρομάξει , οκ !

Ε) Μεγαλώνει και κάνει όλα αυτά που πρέπει για την ηλικία του . Φωνάζετε δυνατά το όνομά του , αν γυρίσει , οκ!

ΣΤ) Στην κουζίνα πάλι , σκουπίζουμε μια κατσαρόλα (την πιο βαριά που έχουμε ) και ξαφνικά πέφτει από τα χέρια μας , αν τρομάξει , οκ !

Θα μπορούσα μέχρι αύριο να αναφέρω και άλλους δικούς μου τρόπους , τους οποίους πιστέψτε με , πραγματοποίησα μέσα στην άγνοια μου και στην άγνοια του παιδιάτρου. Αν μόνο γνώριζα ότι υπάρχουν μέθοδοι όπως τα τεχνητά προκλητικά δυναμικά , θα είχα γλυτώσει πολύ χρόνο και θα είχα πολύ λιγότερο άγχος. Η υποψία μου και η διαίσθηση μου , ότι το καμάρι μου δεν ακούει , θα είχε γίνει βάσιμη και από πολύ νωρίτερα θα είχα δράσει . Αν γνώριζα δεν θα άκουγα το οικογενειακό και φίλικο περιβάλλον μου , που με έβγαζε τρελή !! Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο να πείσω τους άλλους και τον εαυτό μου , ότι υπάρχει πρόβλημα .

Τελικά διαγνώστηκε , αμφίπλευρη νευροαισθητήρια βαρηκοΐα στα όρια κώφωσης . Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Πρέπει να μεγαλώσω ένα παιδί που δεν ακούει ΤΙΠΟΤΑ , μα πώς ? Τι σημαίνει να είναι κάποιος κωφός ? Πώς θα πάει σχολείο , πώς θα κάνει παρέες , πώς θα τον παντρέψω ? Όλα αυτά πέρασαν από το μυαλό μου μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Αμέσως μετά την κουβέντα που είχα με τον καθηγητή του νοσοκομείου συνήλθα !!! Μου εξήγησε ότι υπάρχουν επιλογές και υπάρχουν λύσεις ! Έτσι λοιπόν διάλεξα και έλυσα . Δέχτηκα και πάλεψα ! Έμαθα και ηρέμησα . Μα πιο πολύ , αγάπησα τον γιο μου με όλη την δύναμη της ψυχής μου και τον δέχτηκα στη ζωή μου ως το πιο υπέροχο δώρο που μου έχει δοθεί ποτέ. Μέσα από αυτόν , γνώρισα τι θα πει να παλεύεις και να βγαίνεις νικητής όταν όλοι σε έχουν για χαμένο , να σηκώνεις στους ώμους σου βάρος που άλλοι ''φυσιολογικοί '' δεν αντέχουν. Η ζωή είναι δώρο και όπου υπάρχει αγάπη , υπάρχει χαρά !

Κλείνω με μια συμβουλή, ακούστε το μητρικό σας ένστικτο που απλόχερα ο Παντοδύναμος σας χάρισε, δεν πέφτει έξω ποτέ.

***********************************************************************************

Tην ιστορία αυτή μοιράστηκε μαζί μας μια νέα μαμά χωρίς πρόβλημα ακοής, η Δέσποινα Ρετζούλη από την Κατερίνη. Περιγράφει σε αυτήν τα πρώτα συναισθήματά της όταν αντιλήφθηκε ότι ο γιος της Κωνσταντίνος έχει πρόβλημα ακοής. Σήμερα έχουν περάσει 5-6 χρόνια από την πρώτη διάγνωση. Ο Κωνσταντίνος είναι ήδη 6,5 ετών, χειρουργήθηκε και φοράει κοχλιακό εμφύτευμα που του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται πολλούς ήχους, να μιλάει και να επικοινωνεί με τους ακούοντες. Ο Κωνσταντίνος πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού και στη φωτογραφία τον βλέπετε να παρελαύνει στο σχολείο του κρατώντας από το χέρι την Τζενούλα, ένα κοριτσάκι χωρίς πρόβλημα ακοής που είναι η καλύτερη φίλη του. Τα δυο παιδιά παρέλασαν προχθές στον κεντρικό δρόμο της Κατερίνης δείχνοντάς μας το μέλλον, ένα δρόμο όπου παιδιά με πρόβλημα ακοής και χωρίς θα βαδίζουν ενωμένα στην κοινωνία του αύριο.

ΚΟΥΦΟΙ ΕΙΣΤΕ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ; Kofosis – the next generation

2011-03-21T19:24:00.010+02:00

Εδώ και πολύ καιρό προβληματιζόμουν για το πώς θα έπρεπε να συνεχίσω (θα έπρεπε; ) αυτό το μπλογκ. Καθώς οι ιστορίες του εκδόθηκαν σε βιβλίο πριν από έξι μήνες, το μπλογκ φαινόταν να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Θα μπορούσα, βέβαια, να γράψω καμία τριανταριά ακόμα ιστορίες για να βγάλω δεύτερο βιβλίο, αλλά έτσι κι αλλιώς θεωρώ πως τα sequel σπάνια έχουν νόημα και αξία. Εκτός φυσικά αν με είχε ανακαλύψει εγκαίρως το Holywood (ποτέ δεν ξέρεις βέβαια…) και έγραφα γύρω στα επτά βιβλία, αλά Χάρυ Πότερ (και μάλιστα με όλα τα παραφερνάλια, μπλουζάκια, αναπτήρες, αυτοκόλλητα, περιοδικά, ώστε να σταματήσω να ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ, όπως πολύ καλά θυμάστε από το πρώτο βιβλίο).

Ωστόσο επειδή παραείμαι αφελής και στερούμαι επιχειρηματικού πνεύματος (και λιγουλάκι επειδή ΔΕΝ μου έκανε πρόταση ούτε το Χόλυγουντ, μηδέ ο Ελληνικός Κινηματογράφος), σκέφτηκα να παραδώσω τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά.

Kofosis – the next generation, ένα πράγμα. Τώρα εγώ θα κάνω τη δασκάλα στο Μπέρβελυ Χιλς, που λένε, και τα πιο νέα παιδιά θα έρθουν εδώ στο μπλογκ μου για να αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες.

Γιατί δεν είμαι μόνο εγώ μεταγλωσσική κωφή σε αυτή τη χώρα. Όπως είχα γράψει και στο βιβλίο, υπάρχει ένας άγνωστος αριθμός μεταγλωσσικών κωφών που ζουν ανάμεσά μας, και που κι εγώ η ίδια άρχισα να τους εντοπίζω μόλις τα τελευταία χρόνια, μετά που έφτιαξα αυτό εδώ το μπλογκ. Κάποιους τους εντόπισα στο φόρουμ του αναπηρία τώρα (disabled.gr), κάποιοι ήρθαν στις παρουσιάσεις του βιβλίου μου, και αρκετοί μου έγραψαν στο ίντερνετ και με βρήκαν μέσω mail και facebook.

Βλέπετε, εμείς οι μεταγλωσσικοί κωφοί, σε αντίθεση με τα προγλωσσικά κωφά παιδιά που σπουδάζουν στα ειδικά σχολεία, δεν γνωριζόμαστε συνήθως μεταξύ μας. Καθώς ακολουθούμε τον τρόπο εκπαίδευσης των ακουόντων, στατιστικά είναι πιο πιθανό να είμαστε το μόνο παιδί με πρόβλημα ακοής σε ολόκληρο το σχολείο, ίσως και σε ολόκληρο το νομό, αν μιλάμε για τις μικρότερες περιοχές της χώρας.

Γι αυτό το λόγο έφτιαξα πρόσφατα στο facebook μια ομάδα μεταγλωσσικών κυρίως κωφών, αλλά και μαμάδων/πατεράδων παιδιών με πρόβλημα ακοής (συνήθως αυτά τα παιδιά έχουν βάλει κοχλιακό εμφύτευμα), αλλά και για όποιον άλλον ενδιαφέρεται για τη μεταγλωσσική κυρίως κώφωση και θέλει να μας γνωρίσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι από την ομάδα μας αποκλείονται οι προγλωσσικοί/νοηματίζοντες κωφοί. Αντιθέτως, ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε για μένα το γεγονός ότι τουλάχιστον τρείς – μέχρι αυτή τη στιγμή που σας γράφω – προγλωσσικοί κωφοί είναι μέλη της ομάδας μας και θέλουν να μοιραστούν μαζί μας τις ιστορίες τους.

Προσωπικά, είμαι άνθρωπος που δεν πιστεύει στους διαχωρισμούς, αλλά στην ενότητα. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει (επιβάλλεται, θα έλεγα) να χρησιμοποιεί τη μέθοδο επικοινωνίας που του ταιριάζει και είναι πιο βολική και προσιτή σε αυτόν. Είτε αυτή η μέθοδος επικοινωνίας λέγεται χειλεοανάγνωση, είτε νοηματική γλώσσα είτε και τα δυο μαζί, είναι βέβαιο ότι αν δύο άνθρωποι θέλουν να επικοινωνήσουν θα βρουν τον τρόπο.

Απλώς, καθώς εγώ έχω την εμπειρία μόνο της μεταγλωσσικής κώφωσης και δεν γνωρίζω τη νοηματική γλώσσα, η οποία είναι ένας μόνο από τους πολλούς τρόπους που έχουμε σήμερα, στην εποχή του διαδικτύου, στη διάθεσή μας για να οπτικοποιήσουμε την πληροφορία, είναι ευνόητο ότι οι δικές μου ιστορίες θα αφορούν τα δικά μου βιώματα. Θα είμαι ευτυχής να διαβάσω τα βιώματα και των άλλων παιδιών που θα γράψουν στη συνέχεια. Θα προσπαθήσουμε να αναρτούμε μία ή δυο ιστορίες την εβδομάδα στο εξής.

Μετά από όλα αυτά, θέλω να κάνω ανοικτή πρόσκληση σε όλους όσοι έχετε πρόβλημα ακοής και με όποιον τρόπο κι αν επικοινωνείτε, καθώς και όσοι έχετε συγγενείς (παιδιά κυρίως) με πρόβλημα ακοής είτε επίσης είστε λογοθεραπευτές κι ενδιαφέρεστε γι αυτά τα ζητήματα να με βρείτε στο facebook για να σας προσθέσω στην ομάδα μας (πατήστε το διπλανό κουμπάκι που λέει f) , καθώς και να μου στείλετε τις ιστορίες σας στο facebook ή στο mail που βλέπετε εδώ.

Προσωπικά πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια περίεργη αλλά και θαυμάσια ιστορική καμπή ως προς την κώφωση, γενικότερα. Το ίντερνετ μας έχει δώσει την δυνατότητα να επικοινωνούμε γραπτώς με όλο τον κόσμο – για πρώτη φορά στην ιστορία – και να ακούγεται η φωνή μας, έστω η γραπτή, για πρώτη φορά ξεκάθαρα και χωρίς διαμεσολάβηση.

Τα κοχλιακά εμφυτεύματα, επίσης, όταν γίνονται – και γίνονται σήμερα – σε παιδιά 13 ή 15 μηνών οδηγούν στο να μεγαλώνουν τα παιδιά αυτά ως βαρήκοα και όχι ως κωφά, όπως εμείς.

Σε 10-15 χρόνια, που αυτά τα παιδιά θα είναι ενήλικες και θα εισέρχονται δυναμικά στην κοινωνία, θα πρέπει οι ακούοντες να έχουν εξοικειωθεί με την έννοια των κοχλιακών εμφυτευμάτων, όπως και θα πρέπει να έχουν αναθεωρήσει τις απόψεις τους και τα στερεότυπά τους ως προς την κώφωση,

Όπως είπαμε και πριν, προσωπικά είμαι κατά της όποιας μορφής κοινωνικού αποκλεισμού και ένθερμα υποστηρίζω την κοινωνική συνύπαρξη. Οι άνθρωποι που θα σας γράψουν τις ιστορίες τους τις επόμενες εβδομάδες είναι δυναμικά μέλη της κοινωνίας – οι περισσότεροι σπουδάζουν ή έχουν σπουδάσει, εργάζονται, ζουν εδώ δίπλα μας και ναι, έχουν φωνή, ολοκάθαρη και μπορούν να μας γράψουν, κάνοντάς μας να τους ακούσουμε.

Γιατί πλέον κανείς από μας δεν πρόκειται να σας γράψει ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ. Το πιθανότερο είναι να σας γράψουν ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΦΗ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ…

* H ομάδα μας στο facebook λέγεται ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; και είναι εδώ,

http://www.facebook.com/profile.php?id=570038167#!/home.php?sk=group_132539906818772¬if_t=group_activity

στείλτε αίτημα φιλίας και θα σας προσθέσω.

Εκδηλώσεις βιβλίου και διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα

2011-02-15T13:10:00.004+02:00

Σχετικά με τη διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα, θα πρέπει να πω ότι, αν και το προσπαθήσαμε, δεν γίνεται να έχουμε διερμηνέα στην εκδήλωση της Πάτρας (για διάφορους λόγους, κυρίως τεχνικούς) ΟΜΩΣ επειδή το καταλαβαίνουμε απόλυτα αυτό, θα διοργανώσουμε ξεχωριστή εκδήλωση στην Αθήνα η οποία θα έχει οπωσδήποτε διερμηνέα.

Επίσης θα κάνουμε ό,τι μπορούμε σε αυτή την εκδήλωση, όπως είχαμε κάνει και στον Ιανό της Αθήνας και σε άλλες εκδηλώσεις παλαιότερα, ώστε να έχουμε γραμμένο κείμενο που θα προβληθεί μέσω προζέκτορα για να το διαβάσει όποιος έχει πρόβλημα ακοής.

Οπότε, εάν προτιμάτε να παρακολουθήσετε την εκδήλωση με τη βοήθεια διερμηνέα, λίγη υπομονή και κατανόηση μέχρι να το οργανώσουμε.

Πρόσκληση σε παρουσίαση στην Πάτρα

2011-02-07T00:24:00.002+02:00

Tην πρόσκληση έφτιαξε όπως πάντα η φίλη γραφίστρια η Κλάρα Ταρνάρη και την ευχαριστούμε θερμά. Περισσότερα για τη δουλειά της εδώ: www.cdw.gr

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ 5/11/2010

2010-11-06T12:38:00.002+02:00

κάντε κλικ στην εικόνα

Ακούσατε, ακούσατε...;

2010-09-07T17:29:00.004+03:00

Αντιγράφω το δελτίο τύπου από τις Εκδόσεις ΚΨΜ εδώ - και θα επανέλθω με περισσότερες πληροφορίες:

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ από τις εκδόσεις ΚΨΜ:
Σοφία Κολοτούρου, Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;
Κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας - Σκίτσα: Σπύρος Δερβενιώτης
ISBN 978-960-6750-46-5 , Χαρτόδετο, σχήμα 14*20,5 cm, σελ. 136, με έγχρωμα σκίτσα, Λ.Τ. 14,77 ευρώ

Σε αυτό το βιβλίο η Σοφία Κολοτούρου περιγράφει κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας από τη ζωή ενός μεταγλωσσικά κωφού ανθρώπου. Ιστορίες που εσείς πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ, όμως η ίδια έχει βιώσει ως αυτήκοος μάρτυς και συνεπώς σας τις μεταφέρει από …πρώτο αυτί.
Μερικές από αυτές τις ιστορίες τις ψιθύρισε και στον σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη, με τον οποίο έπαιξαν το παιχνίδι «χαλασμένο τηλέφωνο», έτσι ώστε να καταγραφούν επακριβώς τα γεγονότα σε κόμικ.

www.kapsimi.gr
τηλ. 210 3839711, fax 210-3839713, e-mail: info@kapsimi.gr

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΘΕΤΟ 16-ΣΕΛΙΔΟ ΚΟΜΙΚ ΜΕ 8 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΣΠΥΡΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ 33: ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

2009-05-11T14:03:00.007+03:00

Στη μνήμη του Ευγένιου Σπαθάρη

Όταν ήμουνα μικρή, κάπου στην αρχή της δεκαετίας του 80, έδειχνε κάθε απόγευμα στην τηλεόραση Καραγκιόζη (νομίζω παιγμένος από τον Σπαθάρη τον ίδιο). Εγώ έβλεπα και γελούσα, όπως και οι άλλοι στο σπίτι, όπως και όλα τα παιδιά της γειτονιάς.

Κάποτε όμως μου χάρισαν έναν τόμο με κείμενα του Καραγκιόζη και διαβάζοντάς τα συνειδητοποίησα ότι το κείμενο που είχα μπροστά μου είχε λέξεις και εκφράσεις πολύ διαφορετικές από εκείνες που εγώ άκουγα ή νόμιζα πως άκουγα παρακολουθώντας το έργο.

Τι είχε συμβεί; Στην πραγματικότητα άκουγα λίγες λέξεις ή μισές εκφράσεις και η παιδική μου φαντασία αναγκαστικά συμπλήρωνε την υπόθεση, καθώς έβλεπα τις φιγούρες να κινούνται στο πανί. Ας πούμε, σαν να παρακολουθεί ένας ξένος που ξέρει λίγα ελληνικά μια παράσταση Καραγκιόζη.

Το ίδιο ακριβώς έκανα και με τα άλλα παιδικά έργα πχ την Τενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου, την οποία παρακολουθούσα ανελλιπώς (!) ή ακόμα και με μεταγλωττισμένες σειρές ή κινούμενα σχέδια.

Μέχρι που έφτασα σε κάποια ηλικία, κοντά στα 10 ή τα 12, που κατάλαβα πλέον το μάταιο του εγχειρήματος και άρχισα να παρακολουθώ αποκλειστικά ξένα υποτιτλισμένα έργα.

Ήταν όμως τόσο μάταιο το εγχείρημα; Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργήθηκε η παιδική μου φαντασία σε βαθμό που να έχω γράψει και να έχω σκηνοθετήσει άπειρα έργα στο μυαλό μου. Και βέβαια, γι’ αυτό το λόγο, ανέκαθεν προτιμούσα και προτιμώ τα βιβλία από την τηλεόραση.

Μήπως τελικά, εκείνο που με τρώει κι εκείνο που με σώζει είναι που (επιμένω να) ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη;

Το λευκό φόντο αυτού εδώ του μπλογκ δεν είναι άραγε ένα ακόμη λευκό σεντόνι και τα γράμματα που σας γράφω δεν είναι παρά οι μαύρες σκιές και φιγούρες, αυτού του θεάτρου, αυτού του έργου που παίζουμε μαζί;

Εγώ πίσω από το λευκό φόντο κι εσείς, οι αναγνώστες, στην πλατεία…

Ε, ρε γλέντια…!

ΙΣΤΟΡΙΑ 32: ΣΤΡΙΓΚΛΙΖΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΦΩΝΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ

2009-05-04T10:01:00.009+03:00

κι ακούγονταν παράφωνα τραγούδια του συρμού (που λέει και το τραγούδι).

Κι επειδή η Πρωτομαγιά ως γνωστόν δεν είναι αργία, είναι απεργία, αλλά και μια ευκαιρία για αποδράσεις εις τας εξοχάς, είπα να συνδυάσω τα ασυνδύαστα και να πάω μια εκδρομή στην Κρήτη.

Μικρότερη, έμεινα επί μία ολόκληρη δεκαετία στο Ηράκλειο της Κρήτης κι επειδή οι δικοί μου ζούσαν πάντα στην Αθήνα έχω κάνει άπειρα δρομολόγια με το καράβι και μάλιστα τις περισσότερες φορές ταξίδευα μόνη. Όταν γνώρισα τον άντρα μου, μια από τις πρώτες ερωτήσεις που μου έκανε (δεδομένου ότι τότε ήταν ναυτικός) ήταν η εξής: “Φαντάζομαι ότι πάντοτε ενημερώνεις στη ρεσεψιόν του πλοίου για το θέμα της ακοής σου, έτσι δεν είναι; “

H δική μου αντίδραση ήταν να πέσω από τα σύννεφα, που λένε οι δημοσιογράφοι (είπα να κάνω πιο γλαφυρό το κείμενο) και να απαντήσω: “όχι βέβαια, δεν έχω ενημερώσει ποτέ κανέναν, θα έπρεπε;!”

“Και βέβαια θα έπρεπε”, μου απάντησε, “σοβαρολογείς; Αν κινδυνέψει πχ να βυθιστεί το καράβι, πως θα το ξέρει το πλήρωμα να έρθει να ειδοποιήσει εσένα ειδικά; ” “E, καλά”, είπα εγώ, “πρώτον σιγά μην βυθίζονται τα πλοία στο Αιγαίο στην εποχή μας, το τελευταίο ήταν στη Φαλκονέρα πριν από 40 χρόνια. Δεύτερον, άμα δω τους άλλους να τρέχουν πανικόβλητοι, δεν μπορεί, θα την ψυλλιαστώ την δουλειά.”

“Κι αν κοιμάσαι και δεν πάρεις πρέφα τίποτα; ” μου λέει. “E, τότε δεν βαριέσαι, θα πάω σούμπιτη στον βυθό, χι χι” απάντησα με την χαρακτηριστική άνεση και αφέλεια της (τότε) ηλικίας μου. Μέχρι που έγινε το ναυάγιο του Σάμινα και μου κόπηκαν τα γελάκια…Μαχαίρι, όμως.

Από τότε αποφάσισα πως, αν ξαναταξιδέψω μόνη με οποιοδήποτε μέσο θα ενημερώνω ασφαλώς το πλήρωμα. Στην πραγματικότητα δεν τίθεται θέμα για τα καράβια (απ’ όσο γνωρίζω), ωστόσο εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι με τα αεροπλάνα. Στα οποία, όπως με πληροφόρησαν, δεν επιτρέπεται να ταξιδεύουν περισσότερα από 4 άτομα με ειδικές ανάγκες στην ίδια πτήση, επειδή οι αεροσυνοδοί είναι επιφορτισμένοι να προσέχουν ο καθένας από έναν ΑμεΑ επιβάτη σε περίπτωση που συμβεί ο,τιδήποτε.

Έτσι, για παράδειγμα τα μέλη ενός αναπηρικού συλλόγου που θα θελήσουν να κάνουν μια ομαδική εκδρομή με αεροπλάνο (πχ τα μέλη κάποιας από τις ομοσπονδίες ή τους συλλόγους κωφών Ελλάδας – υπάρχουν πάνω από 15 διαφορετικοί σύλλογοι), θα πρέπει, για λόγους ασφαλείας, να χωριστούν σε τετράδες και να ταξιδέψουν με διαφορετικές πτήσεις.

Αυτή τη φορά στο ταξίδι μου συνοδευόμουν από τη μητέρα και τον αδερφό μου, με θάλασσα κάλμα μπουνάτσα (άλα της και ναυτική ορολογία η δικιά σου! ) και, εφ’ όσον δεν μας σάστιζε κανένα ξαφνικό προβέτζο του καιρού, που θα έλεγε και ο Καββαδίας, θα φτάναμε στη Μεγαλόνησο σε εξίμιση ωρίτσες και μάλιστα ταξιδεύοντας μέρα μεσημέρι.

Θεώρησα, λοιπόν, εντελώς περιττό να ενημερώσω για την κώφωσή μου. Την ώρα όμως που πίναμε καφέ στο σαλόνι με τους δικούς μου άρχισε να στριγγλίζει το μεγάφωνο.

Το μεγάφωνο εγώ, όπως και άλλα παιδιά με παρόμοιο πρόβλημα με το δικό μου, το αντιλαμβάνομαι. Δηλαδή, όταν φοράω το ακουστικό μου αντιλαμβάνομαι το στρίγγλισμα και τη μεταλλική φωνή και ξέρω ότι μιλάει το μεγάφωνο. Φυσικά, είναι αδύνατον να ξεχωρίσω έστω και μία λέξη. Μάταιος κόπος.

Όταν λοιπόν αντιλαμβάνομαι το γνωστό στρίγγλισμα, αν είμαι με παρέα κάθομαι και περιμένω ήσυχα ήσυχα να τελειώσει η ανακοίνωση και στη συνέχεια να μου εξηγήσουν (αν έχουν την ευγενή καλωσύνη) τι ειπώθηκε.

Σε αυτή τη φάση, βλέπω τη μαμά και τον αδερφό μου να σκάνε στα γέλια ακούγοντας την ανακοίνωση. Μετά γύρισαν και μου είπαν: “Ξέρεις τι είπε; Είπε, αν είστε άτομο με ειδικές ανάγκες ή έχετε πρόβλημα όρασης ή ακοής παρακαλούμε να ενημερώσετε αμέσως στη ρεσεψιόν! ”

Έτσι, μου λύθηκε κι εμένα η απορία γιατί τόσα χρόνια δεν με είχε ενημερώσει κανείς γι’ αυτό το θέμα. Αφού…στρίγγλιζε το μεγάφωνο, βρε! Πως και δεν το είχα αντιληφθεί ως τώρα;

Όταν μάλιστα τελείωσαν οι ανακοινώσεις, με διαβεβαίωσαν ότι στη συνέχεια ακούστηκε το εξής τραγούδι από τα μεγάφωνα:

Με αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια
και όμως εσύ δεν μας ακούς

ΙΣΤΟΡΙΑ 31: Ο ΣΤΥΓΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

2009-04-10T02:06:00.002+03:00

H ζωή στην Αθήνα έχει κάνει τους πάντες σχεδόν νευρωτικούς- μη εξαιρουμένης της υπογράφουσας. Φανταστείτε όμως τώρα να ζει κάποιος σε μια πόλη όπου όλοι είναι νευρωτικοί αλλά επιπλέον ο κάποιος είναι και κουφός! Θα τον δυσκολέψει αυτό στη ζωή του παραπάνω, όσο ‘να ναι, συμφωνείτε;

Πάμε να δούμε μαζί μια σκηνή που συνέβη πέρσι το καλοκαίρι – Ιούνιος θα ‘τανε θαρρώ. Ήμουνα ανεβασμένη στο παπάκι, όχι αυτό που πήγαινε στην ποταμιά (που τέτοια τύχη! ) , το άλλο εννοώ, του άντρα μου και ψωνίζαμε κάπου στο κέντρο της Αθήνας, Σάββατο μεσημέρι.

Σταματήσαμε κάπου για δυο λεπτά να πάρει ο άντρας μου κάτι από το περίπτερο. Εγώ περίμενα δίπλα στο μηχανάκι. Φορούσα το κράνος και θεώρησα περιττό να το βγάλω. Μεταξύ μας, φοράω γυαλιά μυωπίας συχνά – όταν δεν φοράω τους φακούς επαφής δηλαδή (μην κοιτάτε που στις φωτογραφίες φοράω πάντα φακούς και σας γελάω! )

Όταν όμως φοράς κράνος μηχανής ΚΑΙ γυαλιά μυωπίας μαζί – οι ομοιοπαθείς θα με καταλάβουν – είναι ολόκληρη ταλαιπωρία να βάζεις και να βγάζεις το κράνος. Γίνεται σχεδόν διήγημα του Ψαθά, το περίφημο με την μεγάλη τσάντα και το μικρό τσαντάκι: Βγάζει τα γυαλιά μυωπίας – - ανοίγει την τσάντα -τα τοποθετεί μέσα στην τσάντα – βγάζει το κράνος – ανοίγει πάλι την τσάντα – βγάζει τα γυαλιά μυωπίας – τα φοράει – μετά θέλει να ξαναβάλει το κράνος…Καταλάβατε, τέλος πάντων.

Θεώρησα λοιπόν περιττό να βγάλω το κράνος για 2-3 λεπτά μέχρι να επιστρέψει ο άντρας μου. Εβγαλα, αντ’ αυτού, το κινητό από την τσάντα (προσφιλής μου συνήθεια) και έστειλα κανά δυο μηνύματα.

Φυσικά, ως συνήθως, δεν έδινα καμία σημασία στον κόσμο γύρω μου. Σε λίγο ήρθε κι ο άντρας μου και πήγαμε να φύγουμε. Τότε πετάκτηκε ένας ηλικιωμένος κύριος από ένα παγκάκι δίπλα και πηγαίνει στον άντρα μου και λέει:

- Κύριος: με συγχωρείτε….αυτός εκεί….αυτή (είναι άντρας ή γυναίκα; ) αυτός, ο φίλος σας…με το κράνος….
- Αντρας μου: Η γυναίκα μου είναι κύριε, τι θέλετε;
- Κ: εεε….και γιατί κάθεται ΤΟΣΗ ΩΡΑ εδώ με το κράνος; Της μιλάω και δεν απαντάει, ξένη είναι;
- Α: όχι κύριε, έχει πρόβλημα ακοής, τι θέλετε;
- Κ: ε, να….την έβλεπα ΤΟΣΗ ΩΡΑ με το κράνος εδώ και σκιάχτηκα….και με αυτά τα παντελόνια και τα μπουφάν τώρα που φοράνε δεν ξέρεις αν είναι άντρας ή γυναίκα…να σας πω….εγώ ήθελα να περάσω και φοβήθηκα, νόμιζα πως είναι ένας στυγερός δολοφόνος, που θα πήγαινε να κλέψει μια τράπεζα ή περίμενε τον συνεργό του να γυρίσει…
- Α: να βλέπετε λιγότερη τηλεόραση κύριέ μου…
- Κ: κι αν ήτανε στυγερός δολοφόνος; Που να το ξέρω εγώ; Δεν μίλαγε κιόλας…
- Α : (….) κι εγώ δεν ξέρω τι να σας πω τώρα…Αντίο σας!

Το φοβερό είναι ότι δεν αντιλήφθηκα πλήρως όλη τη στιχομυθία, παρά μόνον όταν φτάσαμε στο σπίτι και μου την εξήγησε επακριβώς ο άντρας μου.

Καθόλου δεν με πείραξε που χαρακτηρίστηκα Στυγερός Δολοφόνος – ήταν μια ευχάριστη νότα, σε σχέση με τους συνήθεις χαρακτηρισμούς (ήταν μια κωφάλαλη…κλπ κλπ) . Μπορώ να σας πω ότι καμάρωσα κιόλας που φαίνομαι και λίγο τρομακτική (με τα παντελόνια και τα μπουφάν μοτοσικλέττας).

Με στεναχώρησε όμως, που δεν χαρακτηρίστηκα ΣτυγερΗ Δολοφόνος. Α, στο καλό! Και νόμιζα πως με τον άντρα μου μπορούμε να περάσουμε για Μπόνι και Κλάιντ. Τώρα, τι; Θα καβαλάμε το μηχανάκι και θα μας περνούν για Κλάιντ και Κλάιντ; Δεν λέει…

ΙΣΤΟΡΙΑ 30: ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ;

2009-04-08T00:56:00.009+03:00

Υπάρχει μια απορία, που σίγουρα θα έχουν σκεφτεί και άλλοι φίλοι που με γνωρίζουν και με συναναστρέφονται, αλλά μόνον ο Βασίλης από τον Αγιο Νικόλαο (Γειά σου Βασίλη! Γειά σου Ζάννα! ) τη διατύπωσε φωναχτά πέρσι το καλοκαίρι.

Φιλοξενούμασταν στο σπίτι του Βασίλη και κάποιο απόγευμα πήγαμε βόλτα με το αμάξι προς την Ελούντα. Ο Βασίλης λοιπόν, παρατήρησε πως σε όλη τη διαδρομή ήμουν σιωπηλή, όπως είμαι συνήθως στις διαδρομές με αυτοκίνητο. Σας διαβεβαιώ, πως (αντίθετα με τις φήμες περί αλαλίας!) είμαι λαλίστατη όταν καθίσω σε τραπέζι, με τους συνομιλητές μου απέναντί μου.

Ομως, στο αυτοκίνητο, όπου δεν μπορώ να δω τους δυο που κάθονται στα μπροστινά (ή στα πίσω, αν κάθομαι μπροστά) καθίσματα, αναπόφευκτα χάνω τη μισή τουλάχιστον συζήτηση και έτσι δεν μπορώ να συμμετέχω. Γι’ αυτό παραμένω αναγκαστικά σιωπηλή σε τέτοιες διαδρομές.

Όταν λοιπόν φτάσαμε στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι της Ελούντας, όπου θα τρώγαμε για μεσημέρι, ο Βασίλης πλέον δεν άντεξε και την έκανε την ερώτηση: “Λοιπόν….τι σκέφτεσαι όταν βρίσκεσαι σε μέρη όπου αναγκαστικά δεν μπορείς να συμμετέχεις στην κουβέντα, ούτε να κάνεις κάτι άλλο, όπως το αυτοκίνητο ή μια σκοτεινή αίθουσα ή μια ομιλία ή ένα θέατρο ή μια συναυλία;”

Μου άρεσε αυτή η ερώτηση. Κυρίως γιατί ένας τουλάχιστον άνθρωπος μπήκε στη διαδικασία να σκεφτεί τα πράγματα από τη μεριά μου, να μπει στον δικό μου κόσμο. Γιατί αρκετοί δεν μπορούν να σκεφτούν ότι….εγώ σίγουρα κάτι άλλο σκέφτομαι, ότι ξεφεύγω από την κουβέντα.

Η απάντηση για όσους με γνωρίζουν λίγο καλύτερα είναι δεδομένη: “Κατά 90% απαγγέλω ποιήματα από μέσα μου”. Διάβασα κάποτε πως οι παλιοί φυλακισμένοι, που δεν είχαν βιβλία ή τηλεοράσεις και βρίσκονταν στην απομόνωση συνήθιζαν να απαγγέλουν ποιήματα ή να τραγουδούν ακριβώς για να κρατούν σε εγρήγορση το μυαλό τους.

Αν και, τώρα πια, λόγω και ηλικίας, έχω περιορίσει τις δραστηριότητές μου σε αυτές στις οποίες καταλαβαίνω και συμμετέχω (γιατί ως φοιτήτρια έβγαινα αρκετά συχνά νύχτα και με μεγάλες παρέες, σε μπαράκια, κλαμπάκια κλπ, όπου ούτε τη μουσική καταλάβαινα, ούτε μπορούσαμε να συζητήσουμε – δεν ήθελα βλέπετε να κάνω κάτι διαφορετικό από τους άλλους συμφοιτητές μου), υπάρχουν ωστόσο, ακόμη και σήμερα τέτοιες αμήχανες στιγμές, όπως οι διαδρομές με αμάξι. Η όπως η 7ωρη διαδικασία απαγγελίας ποίησης στον Ιανό, στην οποία αναγκάστηκα να παρευρεθώ πρόσφατα, όπως σας έγραψα.

Όταν είσαι κωφός αλλά έχεις επιλέξει να ζεις με τον τρόπο των ακουόντων, υπάρχουν αρκετές τέτοιες στιγμές πνευματικής απομόνωσης, μέσα στη “φοβερή ερημία του πλήθους”, όπως θα έλεγε και ο Αναγνωστάκης. Και καλά εγώ, έχω την ποίηση να με κρατάει σε τέτοιες στιγμές. Πώς να το αντιμετωπίζουν οι άλλοι φίλοι, που διαβάζουν και το μπλογκ μου; Ιδέα δεν έχω – φαντάζομαι πως θα σκέφτεται ο καθένας ό,τι τον απασχολεί περισσότερο.

Θα ήθελα βέβαια, να μπορώ απλά να κοιτάω το τοπίο χωρίς να σκέφτομαι κάτι. Θα ήταν ανακουφιστικό. Δυστυχώς, είτε επειδή έτσι είναι φτιαγμένος ο εγκέφαλός μου, είτε επειδή έχουν μεσολαβήσει άπειρα χρόνια εσωτερικής ανατροφοδότησης, ο διάλογος με τον εαυτό μου καλά κρατεί…Κι όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, αντί για τη Θάλασσα του Πρωϊού, βλέπω στο παράθυρο του αυτοκινήτου “…τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής…”.

Θα έλεγα μάλιστα (Βασίλη, στ΄ ορκίζομαι! ) πως εκείνο το μεσημέρι στο δρόμο για την Ελούντα είδα να περπατάνε μαζί ο Καβάφης και ο Αναγνωστάκης, αυτοπροσώπως! Κουφό, ε;

ΙΣΤΟΡΙΑ 29: ΤΟ PIN ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ

2009-02-23T14:55:00.006+02:00

Αγαπητοί μου αναγνώστες και αναγνώστριες, σας φαντάζομαι να διαβάζετε τον τίτλο και να σκέφτεστε τι εννοώ. Είναι ας πούμε μια κινέζικη λέξη ανάλογη του “ζεν”, του “γιν”, ή μήπως διαβάζεται με ρο; (ριν). Έχει κάποια σχέση με το Φενγκ Σούι μήπως (που είναι και της μόδας; )

Οοοοχι, είναι το απλό, απλούστατο και γνωστό σε όλους σας PIN (πιν). Αυτό το διαολεμένο νουμεράκι, που μας φόρτωσαν την τελευταία δεκαετία, και το έχουν οι κάρτες ανάληψης των τραπεζών, οι πιστωτικές κάρτες, οι κάρτες του κινητού μας και πάει λέγοντας και κλαίγοντας, καθώς έκαστος από μας καλείται να απομνημονεύσει 2-3 PIN, τα οποία αλλάζουν κιόλας συχνά – χώρια τα password που έχουμε στον υπολογιστή!

Αυτές οι αλλαγές είναι ευνόητο ότι κάνουν το Φενγκ Σούι των νεύρων μας τσατάλια όλη την ώρα, αλλά αυτό είναι το τίμημα του πολιτισμού, όχι;

Θα περίμενε κανείς ότι ο πολιτισμός, αφού έχει που έχει ένα τίμημα (που πληρώνουμε συχνά και σε αληθινά χρήματα) να είναι εξίσου πολιτισμένος με όλους. Αλλά μπα.

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποια είναι η πολιτική των τραπεζών όταν βγάζεις μια απλή κάρτα ανάληψης; Όχι όλων των τραπεζών, γιατί μου συνέβη πρόσφατα σε μια συγκεκριμένη, την οποία δεν θα κατονομάσω, ενώ σε άλλες 2 που είχα ξαναβγάλει κάρτα παλαιότερα δεν μου είχε συμβεί.

Τονίζω το ότι επρόκειτο για κάρτα ανάληψης μετρητών και όχι πιστωτική, γιατί στην πιστωτική υπάρχει μια δικαιολογία εκ μέρους της τράπεζας: είσαι εσύ, ο καταναλωτής, που ζητάς πίστωση και η τράπεζα αποφασίζει αν θα στη χορηγήσει.

Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με κάρτα ανάληψης, σημαίνει ότι ήδη έχεις καταθέσει κάποια χρήματα, και έχεις εμπιστοσύνη στην τράπεζα ότι θα σου παρέχει ανά πάσα στιγμή πρόσβαση σε αυτά μέσω της κάρτας. Καλά ως εδώ;

Πάμε λοιπόν…ο λογαριασμός ανοίχθηκε κανονικά στο όνομά μου, και παρατήρησα ότι η τράπεζα δεν είχε κανένα πρόβλημα κατά τη στιγμή της συναλλαγής-υπογραφής με το γεγονός της κώφωσής μου (και πώς να είχε άλλωστε, τι τη νοιάζει την τράπεζα αυτό το θέμα – αν και υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες νομικές συνιστώσες της κώφωσης, λόγω απαρχαιωμένου αστικού δικαίου, αλλά αυτό θα το εξετάσουμε σε επόμενη ιστορία μας).

Εν ολίγοις, εκ μέρους της Τραπέζης μόλις κάνεις την “πρώτη κατάθεσις, δραχμαί τριάντα” (ξέρετε εσείς που διαβάζετε ποίηση…) σε ειδοποιούν ότι θα σου σταλεί η κάρτα στο σπίτι…

Κι εδώ αρχίζει το σημερινό μας γέλιο ή, σωστότερα, η σημερινή μας παράνοια: Ο λογαριασμός ήταν κοινός με τον άντρα μου, οπότε σε λίγες μέρες λάβαμε δύο κάρτες ανάληψης στο σπίτι, με την ένδειξη να τηλεφωνήσουμε στο τηλέφωνο τάδε για να επιβεβαιώσουμε τη λήψη της κάρτας και να προχωρήσουμε τη διαδικασία, ώστε στη συνέχεια να μας αποσταλεί στο σπίτι ο σφραγγισμένος φάκελος με το περίφημο PIN.

Κι εμείς, ανυποψίαστοι κι ωραίοι (που λέει κι ο Δήμος Μούτσης στη φυσαρμόνικα…) πήραμε το τηλεφωνάκι μας, ο άντρας μου δηλαδή.

Σε λίγα λεπτά, ο άντρας μου είχε ήδη τακτοποιήσει το θέμα του, και του είχαν πει ότι θα του αποστείλουν τον φάκελο με το PIN και στη συνέχεια ζήτησε να προχωρήσει η διαδικασία και για το δικό μου. Έκπληκτοι ακούσαμε να μας λένε ότι πρέπει εγώ η ίδια επικοινωνήσω στο τηλέφωνο για να προχωρήσει η διαδικασία. Διαβάστε τώρα στη συνέχεια τον διάλογο, όσο πιο πιστά μπορώ να τον αναπαραστήσω:

- Αντρας μου: “Όπως είπαμε και από κοντά στους άλλους υπαλλήλους, η σύζυγός μου έχει πρόβλημα ακοής και δεν μπορεί να σας μιλήσει η ίδια στο τηλέφωνο, οπότε σας διαβεβαιώνω εγώ ότι λάβαμε την κάρτα και ζητάμε να μας αποστείλετε το PIN, εξάλλου τα στοιχεία μας τα έχετε εκεί και ο λογαριασμός είναι κοινός, όπως κοινή είναι και η διεύθυνσή μας, προφανώς”.

- Υπάλληλος: “Λυπάμαι κύριε, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε τη διαδικασία, παρά μόνο αν μιλήσουμε με τον άμεσα ενδιαφερόμενο”.

- A: “Υποθέτω πως, επειδή είστε μεγάλη και σοβαρή τράπεζα θα έχετε ήδη αναπτύξει κάποια πολιτική για τις περιπτώσεις πελατών με πρόβλημα ακοής, όχι; “

- Y: “Eεεε….τι να σας πω, εγώ δεν ξέρω, είναι δίπλα σας η κυρία; Μιλάει; Μπορούμε να ακούσουμε τη φωνή της; “

- A : (;!) “ Ναι, μιλάει, ναι, είναι δίπλα μου….υποθέτω πως μπορώ να σας τη δώσω για λίγο στο τηλέφωνο…”

(ο άντρας μου μου δίνει το ακουστικό και μου κάνει νόημα να μιλήσω)

- Eγώ: “Καλησπέρα σας, είμαι η Σοφία Κολοτούρου και παρακαλώ να προχωρήσετε τη διαδικασία, όπως σας είπε και ο σύζυγός μου”.

(δίνω πάλι το ακουστικό στον άντρα μου)

- Y: “Ξέρετε…ΡΩΤΗΣΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΣΑΣ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ…”

- Α (!!! #$$%^%%^!!&&) : Όχι, κύριε, δεν σας κατάλαβε, τι λέμε τόση ώρα, εμένα να μου το πείτε τι άλλο θέλετε, που σας καταλαβαίνω…

- Υ: ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΩ ΕΣΑΣ, μόνο τον άμεσα ενδιαφερόμενο…

- Α: ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ, ΚΥΡΙΕ;! ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ;

- Υ: “Εγώ δεν ξέρω….υπάλληλος είμαι….ελάτε από δω και θα δούμε…”

Πήγα και ξαναπήγα. Δρόμο πήρα, δρόμο άφησα, πέρασα θάλασσες και βουνά…Πάλεψα με της φύσης τα στοιχειά και τα στοιχεία…Αλλά κυρίως με την ανθρώπινη βλακεία…Τι να λέμε τώρα…Αν θυμάμαι καλά, πήγα τρεις φορές, αυτοπροσώπως, με την ταυτότητά μου ανά χείρας, για να τακτοποιήσω το ζήτημα από κοντά.

Πολιτική της τράπεζας, όχι, δεν υπήρχε….Ισως και να αναγκάστηκαν να βρουν μια πολιτική, μια φόρμουλα, μετά από τη δική μου ιστορία και επιμονή. Η φόρμουλα απλή: Επικοινώνησε μια υπάλληλος της τράπεζας, με εμένα στο πλάι της, με το τμήμα των καρτών, τηλεφωνικά, μέσα από τηλέφωνο της τράπεζας, και το PIN στάλθηκε σε σφραγγισμένο φάκελο στην Τράπεζα, τον οποίο και παρέλαβα αυτοπροσώπως μετά από κανά δυο εβδομάδες.

Όχι, η Τράπεζα δεν ήταν η Εθνική (από αυτήν αντιθέτως δεν είχα πρόβλημα), κάτι που αποδεικνύει ότι η βλακεία για την οποία κατηγορούμε συνήθως τον Δημόσιο Τομέα συχνά ευδοκιμεί και στις Ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Αλήθεια, θα μπορούσα αυτή την ιστορία να τη θυμάμαι και να την επαναλαμβάνω γελώντας στις παρέες, αλλά όταν η ιστορία δεν είναι η πρώτη ή η δεύτερη, αλλά η 29η, έρχεται και γίνεται το Φενγκ Σούι των νεύρων μου ολίγον τσατάλια, και αληθινά δεν ξέρω τι θα μπορούσαν να προτείνουν 29 κατασκευαστές Φενγκ Σούι για την περίπτωσή μου…ή την περίπτωσή τους!

ΙΣΤΟΡΙΑ 28: ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

2009-02-07T12:48:00.003+02:00

Μπορεί άραγε μια συνηθισμένη επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς να μετατραπεί σε μια αξέχαστη εμπειρία; Αν είσαι κουφός, ασφαλώς και μπορείς να περάσεις κάποιες διασκεδαστικές στιγμές, όπως πέρασα κι εγώ, αλλά και οι εργαζόμενοι του καταστήματος.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Ήταν μια βαρετή και συνηθισμένη Τρίτη απόγευμα….(εντάξει, δεν είμαι σίγουρη, αλλά για κάποιο λόγο όλες οι ωραίες ιστορίες γίνονται τις Τρίτες – ίσως επειδή κάνει και εύκολη ρίμα για τραγούδια: Τρίτη, σπίτι, αποσπερίτη, πλήττει, φρίττει, Οίτη, θύτη, κοίτη, μύτη…καταλάβατε τέλος πάντων) …

…εκείνη λοιπόν τη βροχερή Τρίτη του Νοέμβρη (ε, ναι, μια βροχερή, μουντή Τρίτη απόγευμα του Νοέμβρη είναι ασφαλώς η καλύτερη μέρα για να πας στο σούπερ μάρκετ και το σκηνικό να αποκτήσει μια δόση γκόθικ, λίγο Στέφεν Κινγκ ένα πράγμα, όχι; Δεν θα μπορούσε, ας πούμε, να είναι μια ηλιόλουστη πρωινή Δευτέρα, τις ηλιόλουστες Δευτέρες ο κόσμος δεν πάει σούπερ μάρκετ, πάει στη θάλασσα, στη δουλειά, βγαίνει στο γκαζόν αν είναι στο Λονδίνο, πάει στη λαϊκή ή στον μπακάλη τέλος πάντων…)

..ήταν, επομένως, Τρίτη απόγευμα, Νοέμβρης, γύρω στις οκτώ (ναι, ναι, στις οκτώ γιατί τότε το τρένο πάει στην Κατερίνη, Νοέμβρης μήνας δεν θα μείνει, αν και άσχετο με σούπερ μάρκετ, κάνει όμως πολύ ωραίο συνειρμό, ό,τι πρέπει για να σας αποπροσανατολίσω και να σας σπάσω τα νεύρα μέχρι να φτάσουμε στην ιστορία μας, δεν βρίσκετε; )

…σε εκείνο λοιπόν το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, που όμως ανήκε σε γνωστή αλυσίδα, και συνεπώς ήταν τεράστιο σε χώρο, και με δυο-τρία πατώματα, να χάνει η μάνα το παιδί και ο κουφός την επαφή με το περιβάλλον ένα πράγμα…

…βρέθηκα ένα βροχερό απόγευμα μιας Τρίτης κάποιου Νοέμβρη γύρω στις οκτώ για να ψωνίσω….

Και τι; Εε…ναι, τι πρωτότυπο, ψώνιζα, ασφαλώς. Με το γυναικείο τρόπο, ασφαλέστατα. Αυτόν που τσαντίζει τον άντρα μου και όλους τους άντρες του κόσμου: χάζευα όοοοολα τα ράφια, όοοοοολα τα προϊόντα, άσχετα αν ήταν στη λίστα μου για ψώνια κι άσχετα αν είχα αρκετά χρήματα για να τα αγοράσω…

…ώσπου…

….το περιβάλλον γύρω άρχισε να αλλάζει δραματικά, όλα τα γνωστά πρόσωπα εξαφανίστηκαν και απέμεινα μονάχη να κοιτάζω τα ράφια, μέσα σε μια απόκοσμη ησυχία (καλά, και πριν ήσυχα ήταν, μη νομίζετε) και ένας βοριάς παγωμένος άρχισε να σαρώνει τα πάντα…Οι κουρτίνες ανέμιζαν, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν, μοναξιά, εγκατάλειψη και κρύο παντού!

Άρχισα να φοβάμαι ότι έχω εισχωρήσει στη ζώνη του Λυκόφωτος, και με αργά αλλά σταθερά βήματα κατέβηκα προς τον κάτω όροφο, όπου βρισκόντουσαν τα ταμεία, για να πληρώσω και να φύγω…

…Φτάνοντας στο ταμείο ήμουν μόνη, εντελώς, απελπιστικά μόνη, μπροστά σε εφτά ή οχτώ άδεια ταμεία, με ισάριθμες κοπέλες που καταμετρούσαν εισπράξεις. Πλησίασα στο ένα ταμείο, νιώθοντας την απόκοσμη κατάσταση του χώρου, μα και μην ξέροντας τι άλλο να κάνω.

..Η κοπέλα, μόλις με αντιλήφθηκε έβαλε κραυγή μεγάλη (ορκίζομαι πως την άκουσα ΚΑΙ εγώ – θα έλεγα μάλιστα πως η κραυγή ήταν ουρανομήκης, αλλά παραείναι κλισέ, δεν βρίσκετε; ) ανακράζοντας: ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ !!!

Συγκράτησα την αρχική μου παρόρμηση, που ήταν να ανακράξω επίσης: ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΑΑΑΑ!!!

…πράγμα που δεν ξέρω αν ήταν καλό, γιατί ποιος ξέρει σε ποια διάσταση είχα πλέον παγιδευτεί (ήταν πια ολοφάνερο) και πως θα μπορούσα στο εξής να συνεννοηθώ;

Η κοπέλα όμως συνέχισε σε άπταιστα Ελληνικά, κάνοντας παράλληλα τον σταυρό της: “Έλα, Παναγία μου…τι κάνεις εσύ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ, εδώ; Δεν ακούς τα μεγάφωνα που από τις οκτώμισυ λένε ότι κλείσαμε, και τώρα είναι ήδη εννιά παρά; ”

Οπότε, με μιας ξενέρωσα (που θα ‘λεγε κι ο Μαλακάσης), και κατάλαβα πως απλά δεν ήταν η τάξη να βρίσκομαι εκεί, και δυστυχώς τα όνειρά μου περί στρέβλωσης του χωροχρόνου για άλλη μια φορά δεν είχαν πετύχει, και επρόκειτο για ένα συνηθισμένο, πεζολογικό θέμα, που άπτονταν – και πάλι – της κώφωσης.

“Εεεμ….είπα, η ουσία είναι αυτό ακριβώς, ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΦΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΜΕΓΑΦΩΝΟ, μήηηηπως θα έπρεπε να σκεφτείτε να βάλετε και οπτικά σήματα για το κλείσιμο του καταστήματος, προτού κλείσετε μέσα όλη τη νύχτα κάποιον κουφό πελάτη σας; Να χαρώ εγώ κάμερες που έχετε δηλαδή στο τριώροφο!“

Η κοπέλα άλλαξε 2-3 χρώματα μέχρι να καταλάβει ότι τα εννοούσα αυτά που είπα, και στη συνέχεια, δεν λέω, προχωρήσαμε κανονικά στην καταμέτρηση και πληρωμή των προϊόντων.

Από το συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ έχω ψωνίσει αρκετές φορές ακόμη, προσέχοντας πάντα την ώρα κλεισίματος. Οπτικό σήμα προειδοποίησης των κωφών πελατών ασφαλώς δεν έχει μπει μέχρι σήμερα, πιθανότατα επειδή θεωρούν ότι οι κωφοί πάντα (οφείλουν να) συνοδεύονται και από κάποιον ακούοντα, που θα τους ενημερώσει.

Τέλος, όσες φορές κι αν προσπάθησα από τότε, ακόμα και επίτηδες, ποτέ δεν κατάφερα να ξαναπάω ένα βροχερό Νοέμβρη, βραδάκι γύρω στις οκτώ. Ίσως επειδή τελικά…το τρένο δεν ξεκίνησε ποτέ για Κατερίνη…

* Η εικόνα είναι φτιαγμένη από τον άντρα μου και αρχικά αναρτήθηκε εδώ: http://www.poiein.gr/archives/1080/index.html

ΙΣΤΟΡΙΑ 27 (Β) SAVOIR VIVRE

2009-01-30T13:04:00.005+02:00

SAVOIR VIVRE ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕ ΚΩΦΟΥΣ

1. Όταν μπεις στο δωμάτιο και έχω γυρισμένη την πλάτη, δώσε μου ένα οπτικό σήμα – αναβόσβησε το φως του δωματίου, ει δυνατόν. Μην εμφανίζεσαι ξαφνικά μπροστά μου – δεν έχω ιδέα ότι είσαι στο δωμάτιο και θα τρομάξω. Μην με ακουμπάς ξαφνικά – πάλι θα τρομάξω και θα πεταχτώ φωνάζοντας.

2. Μην με πηγαίνετε σε σκοτεινά μέρη. Είναι ρομαντικό, δεν λέω (αλλά είμαι παντρεμένη, hello! ) Δεν θα καταλάβω τίποτα από όσα θα λέτε, και είναι σαν να μην βρίσκομαι εκεί – στο μυαλό μου θα γράφω ιστορίες για το blog ή ποιήματα.

3. Όταν μου μιλάς, βγάλε το τσιγάρο/ τσίχλα/ whatever από το στόμα. Αν έχεις μουστάκι, να το ξυρίσεις. Αν έχεις μουστάκι και μούσι, με δυσκολεύεις. Αν έχεις μουστάκι σαν του Κολοκοτρώνη, είσαι σίγουρος ότι θες να κάνεις παρέα μαζί μου; Γιατί; (ας μιλήσουμε για την παιδική σου ηλικία…)

4. Μην κάθεσαι κόντρα στο φως. Ξέρεις να βγάζεις φωτογραφίες, έτσι δεν είναι; Αν κάτσεις κόντρα στο φως, είσαι για μένα μια σκοτεινή φωτογραφία. Σου αρέσουν οι σκοτεινές φωτογραφίες; Όχι; Ούτε η κουβέντα (που δεν θα κάνουμε…) θα σου αρέσει…

5. Όταν είμαστε σε μεγάλες παρέες και μπαίνουμε σε αυτοκίνητα, ΚΑΠΟΙΟΣ να μου πει που πάμε, γιατί συνεχώς νομίζω ότι με απαγάγουν (και δεν είμαι καν εφοπλιστής – καμία σχέση). Όχι, δεν είναι αυτονόητο ότι έχω καταλάβει ότι μπαίνουμε στο αμάξι και πάμε κάπου συγκεκριμένα…

6. Όταν θέλετε να μου μιλήσετε και δεν σας βλέπω, ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ. Πρώτον, διότι θα σας αγγίξει και ο άντρας μου (και δεν το θέλετε αυτό…) Δεύτερον, διότι τα νεύρα μου είναι εύθραυστα. ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΠΟΛΥ ΕΛΑΦΡΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, είμαι πολύ ευαίσθητη στο άγγιγμα (προφανώς…αφού όταν λείπει η μία αίσθηση υπερλειτουργούν οι άλλες, για αναπλήρωση, όπως η όραση ) και αναπηδώ με την παραμικρή πίεση του δακτύλου. Όχι, μην μου κοπανάτε την πλάτη για να μιλήσουμε, ειδικά αν είσαστε άγνωστος-η και δεν σας έχω δώσει το δικαίωμα (π.χ. στο μετρό, στο σινεμά κ.λπ.). Θα τσαντιστώ, θα μουλαρώσω και δεν θα σας δώσω την πληροφορία που θέλετε εν τέλει.

7. Μην μου μιλάς όταν περπατάμε – η σχολή των περιπατητικών φιλοσόφων, (αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν ακόμα μαθητές του Πλάτωνα), μόλις έχασε ένα υποφήφιο μέλος, τι κρίμα! Μα καλά, νομίζεις ότι μπορώ να περπατάω, να διαβάζω τα χείλη σου, να καταλαβαίνω και να απαντώ ταυτόχρονα; Άσε με στην ησυχία μου (να γράφω νοερά ποιήματα και ιστορίες στο μπλογκ…) και μίλα με τους άλλους της παρέας μέχρι να φτάσουμε στο μαγαζί που θα κάτσουμε, είναι πολύ δύσκολο;

8. Μίλα ελάχιστα (ή περισσότερο, ανάλογα) πιο αργά απ’ ό,τι μιλάς συνήθως, για να προλάβω να…ολοκληρώσω…εεεμμ…να καταλάβω το νόημα κι εγώ, παρακαλώ! Αν μιλάς πολύ γρήγορα, ειδικά αν το θέμα είναι αφηρημένο, κινδυνεύω να χάσω την μπάλα (και να επιστρέψουμε στα νοερά ποιήματα κ.λπ. κ.λπ.)

9. Αν είσαι οικονομολόγος/ πολιτικός αναλυτής/ κομπιουτεράς/ χαρούμενη νοικοκυρά και νέα μητέρα/ γιατρός/ whatever εκτός από λογοτέχνης τέλος πάντων και σκοπεύεις να μιλάς ΟΛΟ το βράδυ για τα δικά σου, θα χάσω την μπάλα και θα επιστρέψουμε στο σημείο 2. Επειδή: 1) θα βαριέμαι 2) θα βαριέμαι και 3) θα βαριέμαι όπως βαριούνται και οι άλλοι, που ακούνε, και σας μισοακούνε παριστάνοντας ότι ενδιαφέρονται (εκτός αν έχουν τα ίδια μυαλά) αλλά εγώ όταν βαριέμαι χάνω την μπάλα της επικοινωνίας, εντελώς όμως! Θα προτιμούσατε να κάνουμε διάλογο, έτσι δεν είναι; (αν απαντήσατε όχι, δεν μου κάνετε για παρέα, next ! )

10. Όταν αλλάζουμε θέμα, για σένα είναι εύκολο – εκεί που λες για την πολιτική κατάσταση της χώρας, πετάς και ένα ανέκδοτο για ξανθιές (ίσως επειδή κάποιος στο βάθος του τραπεζιού ή από το άλλο δωμάτιο έκανε ένα ανάλογο σχόλιο). Για μένα, είναι απλά ΑΔΥΝΑΤΟΝ να καταλάβω το συνειρμό (οι ξανθιές επηρεάζουν την πολιτική κατάσταση της χώρας;! ) Ενημέρωσέ με, αν μπορείς, ότι έχουμε αλλάξει θέμα συζήτησης, ειδικά αν βλέπεις ότι απαντάω με άσχετα. (Αν, και, τώρα που το σκέφτομαι, ο λόγος που έχω καταφέρει μια χαρά να έχω παρέες όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι τελικά, σε αυτή τη χώρα και αυτή τη ζωή, κανένας συνειρμός δεν είναι αδύνατος! Ό,τι δηλώσει ο καθένας, μπορεί και να ισχύει..)

11. Αν με πας σε χώρο με δυνατή μουσική, την κάτσαμε. Όχι γιατί δεν θα καταλαβαίνω εγώ (–χα! Σε έπιασα! Εγώ εδώ θα καταλαβαίνω ΤΑ ΠΑΝΤΑ, αρκεί να έχει σχετικά καλό φωτισμό, ακόμα και τι λεν οι άλλοι από δίπλα, απέναντι, περαδώθε, σε ακτίνα 3-4 μέτρων περίπου…φυλαχτείτε…) Σε χώρο με δυνατή μουσική δεν θα καταλαβαίνεις ΕΣΥ τι λέω, γιατί δεν θα μπορώ να ρυθμίσω την ένταση της φωνής μου ανάλογα, κι εσύ θα δυσκολεύεσαι να εστιάσεις στη δική μου φωνή. Άρα, πάπαλα! Σε κλαμπάκι πάμε μόνο για χορό…ή αν θέλουμε να πίνουμε σιωπηλά, με εμένα να επιστρέφω στο σημείο 2. (Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, κι οι άλλοι που πάνε στα κλαμπ, μιλάνε μήπως; Μπα! Στο δικό τους σημείο 2 ο καθένας…)

12. Last but not least: να κρατάς πάντα μαζί σου χαρτί και καλαμάρι…Για να μου γράψεις κάτι, αν χρειαστεί. Εντάξει, αυτό είναι εύκολο, γιατί το χαρτί και το καλαμάρι τα κρατάω πάντα εγώ – και πλέον τα έχω αναβαθμίσει τεχνολογικά, δηλαδή: ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ! Γράψε μου στο κινητό αυτή τη μία λέξη (δύο, τρεις…) που θα με δυσκολέψει (συνήθως οι αγγλικές λέξεις ή τα επίθετα) εάν τυχόν έχουμε κολλήσει κάπου στην κουβέντα μας και δεν καταλαβαινόμαστε. Μην προσπαθείς να μου γράψεις το τηλέφωνό σου…Παλιό το κόλπο!

Πες μου εσύ τώρα αναγνώστη και αναγνώστρια, γιατί επιμένεις να κάνεις παρέα μαζί μου και γιατί διαβάζεις αυτό το blog? Τι κατάλαβες τώρα που κάθισες τόση ώρα να διαβάζεις όλα τα παραπάνω; Ε; ( Ας μιλήσουμε για την παιδική σου ηλικία…)

ΙΣΤΟΡΙΑ 27 (Α) SAVOIR VIVRE

2009-01-30T12:56:00.004+02:00

Ξαναπιάνοντας το νήμα της αφήγησης από το σημείο που το είχαμε αφήσει στην προηγούμενη ιστορία μας, πρέπει να πω ότι, περιέργως πως, αρκετοί από σας έχετε εμφανίσει την επιθυμία να κάνετε παρέα με κωφούς, αφού βεβαίως με κάποιον τρόπο συναντηθήκατε πρώτα μαζί μου ή με άλλους κωφούς/βαρήκοους, και διαπιστώσατε ότι με λίγη προσπάθεια κι από τις δύο πλευρές είναι δυνατή η επικοινωνία.

Βεβαίως, όπως έγραψα και στην προηγούμενη ιστορία, κάποιοι άλλοι δεν εμφανίζουν την ίδια επιθυμία επικοινωνίας. Δεν μπορώ να τους παρεξηγήσω: εγώ είμαι διατεθειμένη να προσπαθήσω για επικοινωνία, μέχρις ενός ορίου: διότι κάθε κοινωνική συναναστροφή είναι μια αμφίδρομη διαδικασία, και όπως όλοι (υποτίθεται ότι…) μάθαμε από μικροί τους καλούς τρόπους, που μας επιτρέπουν (όσο γίνεται…) να συνυπάρχουμε σε μια πολιτισμένη κοινωνία, έτσι ακριβώς, για να υπάρξει επικοινωνία και παρέα ανάμεσα σε κωφούς και ακούοντες, είναι απαραίτητο ένα εγχειρίδιο καλών τρόπων, που καλούνται να εφαρμόσουν οι ακούοντες.

Οι συναναστροφές μου είναι συνήθως πιο εύκολες με τους εξής ανθρώπους:

• Όσους έχουν καταγωγή από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη: αυτοί δέχονται τη ζωή πιο απλά, σε δέχονται όπως είσαι, χωρίς έκπληξη, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς την πολυτέλεια των ψυχολογικών προβλημάτων και αδιεξόδων των αστών. Δεν δυσκολεύτηκα ποτέ στην επικοινωνία πηγαίνοντας στη λαϊκή αγορά ή μιλώντας με φίλους που δουλεύουν σε οικοδομή, εργοστάσιο, αγροτικές εργασίες. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν βιώσει στο πετσί τους τη ζωή – και η κώφωση είναι ένα από τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν σε αυτήν.
• Όσους, αντιθέτως, έχουν καταγωγή από την ανώτερη αστική τάξη (να πω μεγαλοαστική; ) και είναι σε θέση να χειρίζονται, μέσα από αλλεπάλληλα στρώματα κοινωνικής εκπαίδευσης, το διαφορετικό, την αναπηρία, τους ανθρώπους από άλλη χώρα και άλλο πολιτισμό. Κι αν ετούτοι κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις, έχουν και την κατάλληλη κοινωνική εκπαίδευση ώστε να τις κρατούν για τον εαυτό τους και να μην τις βγάζουν προς τα έξω.

Έχω εισπράξει την αποδοχή κατά τη συνομιλία εξίσου από οικοδόμους, ψαράδες, μοδίστρες, μεγαλογιατρούς, διπλωμάτες, μετανάστες, μεγαλοδικηγόρους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε επαγγελματικός/κοινωνικός κλάδος συμπεριφέρεται με τον ίδιο, στερεότυπο τρόπο. Γιατί πολλοί γιατροί (για να πάρουμε έναν κλάδο που γνωρίζω πολύ καλά εκ των έσω) πιστεύουν πως έχουν και κοινωνική μόρφωση και παιδεία, κι εν τούτοις, και παρά τον άπειρο κόσμο που συναναστρέφονται καθημερινά, εξακολουθούν να τα χάνουν μπροστά σε μια περίπτωση κώφωσης που δεν εμφανίζεται ως ασθενής, παρά ως συνάδερφός τους, που δεν συνομιλεί με όρους αναπηρίας, αλλά απαιτεί ίσους όρους συναναστροφής και κοινωνικού σεβασμού.

Θα προσέξατε ήδη ότι μας λείπει από την περιγραφή μας η περίφημη “μεσαία τάξη”. Στην οποία ανήκουμε οι περισσότεροι, τουλάχιστον οι περισσότεροι που έχουμε πρόσβαση σε υπολογιστή και διαβάζουμε τούτες εδώ τις ιστορίες, όπως κι εγώ η ίδια φυσικά.

Η μεσαία τάξη είναι πάντα μια γκρίζα ζώνη, όπου ανάλογα με τις εμπειρίες και τις ευαισθησίες ο καθένας μπορεί ή όχι να προσεγγίσει το διαφορετικό, όπως την κώφωση. Κι εγώ η ίδια, αν δεν είχα μια αναπηρία, δεν ξέρω αν θα έμπαινα στη διαδικασία να γνωρίσω πραγματικά και με γνήσιο ενδιαφέρον συναναστροφής άλλους κωφούς και αναπήρους εν γένει. Νομίζω ότι εδώ παίζουν καταλυτικό ρόλο τα πρόσωπα, και όχι οι αναπηρίες. Αν στο περιβάλλον μας τύχει να υπάρχει κάποιος με συγκεκριμένη ασθένεια ή αναπηρία, είναι πολύ πιο πιθανό να ενδιαφερθούμε γι’ αυτόν τον κόσμο, σε μια προσπάθειά μας να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε τον έναν φίλο ή συγγενή μας που πάσχει.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που, αφού με γνώρισαν, μπήκαν σε διαδικασία επικοινωνίας μαζί μου και αναθεώρησαν τις απόψεις τους για την κώφωση και την αναπηρία, όπως κι εγώ η ίδια αναθεώρησα απόψεις για τους μετανάστες ή για τους τυφλούς ή τους παρά- και τετρα-πληγικούς, γνωρίζοντας ξεχωριστούς ανθρώπους ανάμεσά τους.

Αλλά πολύ βάρυνα το σημερινό μας κείμενο ξαναγράφοντας τα αυτονόητα. Ίσως γιατί δεν είναι τόσο αυτονόητα όσο νομίζουμε; Ας το πω απλά. Θέλετε να επικοινωνήσετε και να κάνετε παρέα με κωφούς ανθρώπους; (δεν θέλετε; Δεν πειράζει, κανείς δεν θα σας πιέσει, ούτε θα σας παρακαλέσει κανείς…)

Για όποιον θέλει λοιπόν να μπει στη διαδικασία, ιδού ένα σύντομο savoir vivre (τρέμε Ζαμπούνη), μικρά μυστικά που ανακαλύψαμε με τα χρόνια αναγκαστικής συμβίωσης με …τους ακούοντες, και που κανείς κωφός δεν έχει αποκαλύψει μέχρι τώρα στο ευρύ κοινό, γιατί η ομερτά σιωπής που μας έχει επιβληθεί είναι τρομακτική.

(Η γράφουσα, μόλις ολοκληρώσει αυτές τις γραμμές, έχει ήδη κλείσει εισιτήρια για τη Λατινική Αμερική, όπου θα εξαφανιστεί μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα, καθώς ήδη έχει εξαγγελθεί φετβά εναντίον της…)

ΙΣΤΟΡΙΑ 26: ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΣΟΥ, ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ

2008-11-11T18:51:00.011+02:00

Πριν γνωρίσω τον άντρα μου εκείνος δεν έμενε στην Αθήνα, παρά μόνο ερχόταν περιστασιακά. Διατηρούσε όμως εδώ μια παρέα αγαπημένων φίλων, που τους επισκεπτόταν συχνά.

Όταν γνωριστήκαμε, γνώρισα κι εγώ τους φίλους και τις παρέες του, όπως κι εκείνος τις δικές μου. Με μερικούς ταιριάξαμε πολύ και κάνουμε παρέα μέχρι σήμερα, με άλλους όχι και τόσο. Κάπως έτσι δεν συμβαίνει σε όλους σας;

Μετά το γάμο μας, ο άντρας μου αναγκάστηκε να λείψει από την Αθήνα για ένα εξάμηνο, περίπου. Κι αντί για το μήνα του μέλιτος, ζήσαμε το μήνα ή μάλλον το εξάμηνο, του φεστιβάλ τραγουδιού. Δηλαδή εμένα να τραγουδάω από μέσα μου (εν είδει play back) :

Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα
μαζί του θα σε πάρει, αγάπη μου κι εσένα,
μακριά από μένα…μακριά από μέεεεεενααααα…

Μέσα σε αυτούς τους τόσο συγκινητικούς και ρομαντικούς μήνες της μοναξιάς και της νοσταλγίας, η νιόπαντρη, πρόσεξα ότι, παρόλο που είχαμε ήδη τα κινητά και μπορούσαν να με καλέσουν για μια έξοδο ή για έναν καφέ, ορισμένοι δεν επικοινώνησαν ούτε μια φορά, για να δουν τι κάνω.

Εγώ δεν έδωσα και τόση σημασία. Όπως είπα και πριν, δεν περιμένω να ταιριάζω με όλους, όπως ούτε κι εγώ δεν βρίσκω ότι μου ταιριάζουν όλοι. Απλώς, κατέταξα τα εν λόγω παιδιά στο επίπεδο της παρέας και των γνωστών, και όχι βέβαια στο επίπεδο των φίλων μου.

Όταν ο άντρας μου επέστρεψε στην Αθήνα, οι προτάσεις για εξόδους, βόλτες, φαγητό έπεφταν βροχή από τους ίδιους ανθρώπους. Ούτε αυτό το θεώρησα κακό. Είναι γνωστό ότι τα ζευγάρια συνήθως λαμβάνουν κοινή πρόσκληση για τις όποιες εξόδους.

Ως εδώ όλα καλά και όλα ωραία, και σας βλέπω, αγαπητό κοινό μου: τόση ώρα ψάχνετε να εντοπίσετε το παράλογο και το αστείο της ιστορίας. Διαβάστε λοιπόν, προσεκτικά: Μετά από άπειρες εξόδους, βόλτες για φαγητό, ποτό, μπάνια στη θάλασσα, πάρτυ στα σπίτια του ενός και του άλλου, και ό,τι άλλο τέλος πάντων μοιράζονται όλες οι φιλικές παρέες παντού, και αφού είχαν περάσει άλλα 2-3 χρόνια εν τω μεταξύ, μια ωραία πρωία χτυπάει το τηλέφωνο και ένας από τους φίλους που κάναμε παρέα, λέει στον άντρα μου τα εξής:

- (Φίλος): έλα, μ’ ακούς; Έχω ένα φοβερό νέο.
- (Αντρας μου) : Για λέγε;
- Φ: Γνώρισα μια κοπέλα, όχι ερωτικά, ξέρεις τώρα…φίλη κι έτσι… που έχει πρόβλημα ακοής, όπως και η Σοφία
- Α: Ε, καλά, και γιατί είναι τόσο φοβερό νέο; Δεν είναι μόνη η Σοφία, υπάρχουν ένα σωρό άλλες κοπέλες με το ίδιο πρόβλημα.
- Φ: Ναι, αλλά η συγκεκριμένη μιλάει και διαβάζει τα χείλη όπως η Σοφία, δεν μιλάει με νοηματική.
- Α: Ε, ούτε αυτό είναι τόσο περίεργο, υπάρχουν κι άλλες.
- Φ: Μα, δεν καταλαβαίνεις, ΠΡΕΠΕΙ να τις γνωρίσουμε μεταξύ τους.
- Α: Να τις γνωρίσουμε αν το φέρει η περίσταση, γιατί όχι; Αλλά γιατί πρέπει κιόλας;
- Φ: Μα…για να κάνουνε παρέα και να μην είναι μόνη της!
- Α (άφωνος) Εννοείς να μην είναι μόνη της η κοπέλα αυτή ή η γυναίκα μου που ΕΧΕΙ και φίλους και παρέες και εμένα ακόμη;
- Φ: Και οι δυο. Δεν είναι πιο καλά να κάνουν παρέα μεταξύ τους;
- Α : ……..

Και ιδού, φίλοι μου, ένα ακόμη απόσπασμα από το θέατρο του παραλόγου, που συχνά έχω βιώσει στη ζωή μου. Αυτή τη φορά από έναν άνθρωπο τυπικά μορφωμένο, με πτυχία πανεπιστημίου και μεταπτυχιακά, με ανοικτό (υποτίθεται) μυαλό.

Στο οποίο μυαλό ωστόσο, τελικά τα πράγματα είναι ταξινομημένα σε κουτάκια: Οι κουφοί με τους κουφούς, οι τυφλοί με τους τυφλούς, οι κινητικά ανάπηροι με τους ομοίους τους…Και οι υγιείς και αρτιμελείς στην άλλη πλευρά, μην τύχει και μπλεχτούν με τους καημένους τους ανάπηρους σε καθημερινή βάση. Από μακριά και αγαπημένοι, ναι.

Γιατί τελικά, είναι πολύ πιο εύκολο να λυπάσαι τον καημένο τον ανάπηρο, παρά να θέλεις να τον συναναστρέφεσαι καθημερινά και με ίσους όρους, σεβασμού, αγάπης και φιλίας, όπως θα δείχνεις ή θα έπρεπε να δείχνεις σε κάθε φίλο σου.

Τη συνέχεια της ιστορίας υποθέτω μπορείτε να τη μαντέψετε. Η καημένη κουφή μας (εγώ δηλαδή) αρνήθηκε να ξανακάνει παρέα με τον εν λόγω φίλο, κι ενώ είχαν ήδη μεσολαβήσει και άλλα αρνητικά συμβάντα πάνω σε άλλα θέματα, και έχασε και τη δυνατότητα να γνωρίσει την άλλη καημένη κουφή, που μπορεί και να ήταν αξιόλογος άνθρωπος και μπορεί και να ταιριάζανε τελικά, ποιος ξέρει;

Το επιμύθιο είναι, φίλες και φίλοι αναγνώστες, ότι αν κάποια στιγμή θελήσετε να κάνετε παρέα με κάποιον που έχει κάποιο πρόβλημα υγείας ή αναπηρίας, βάζοντας εκ προοιμίου τον εαυτό σας σε θέση ανωτερότητας, και θεωρώντας ότι με τη συναναστροφή σας μαζί του του κάνετε και χάρη, προσέξτε πολύ γιατί θα έρθει η στιγμή που ο “προβληματικός” θα ανακαλύψει τον πραγματικό σας χαρακτήρα και τα συμπλέγματά σας, και τελείως φυσικά και συνεπακόλουθα…θα σας απορρίψει.

ΙΣΤΟΡΙΑ 25: ΝΟΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΚΑΛΑ;

2008-10-06T23:11:00.011+03:00

Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη στη μικρή Μαρία, ετών σήμερα τεσσάρων, που ήδη αρχίζει να βρίσκει τους πρώτους κώδικες επικοινωνίας με την κουφή νονά της…

Η σχέση όλων μας με τα πολύ μικρά παιδιά, ειδικότερα εκείνα της προσχολικής ηλικίας, δεν είναι πάντα εύκολη. Αν όμως για σας υπάρχει η αμηχανία μια φορά, που εκδηλώνεται με τη σκέψη: “πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”, για μένα η ίδια αμηχανία πολλαπλασιάζεται.

Πριν από λίγα χρόνια, ένα ζευγάρι αγαπημένων φίλων μου πρότειναν να τους παντρέψω. Δεν δίστασα καθόλου, παρά τον σχετικό τρόμο που με κατέλαβε μπροστά στην τελετή του γάμου τους. (Αναρωτιόμουν, θα έβαζα σωστά τις βέρες την ώρα που έπρεπε να τις βάλω στο ζεύγος ή θα τα έκανα όλα σαλάτα και θα γύρναγα γύρω γύρω τον Ησαϊα την ώρα που θα έπρεπε να βγάλω τις βέρες, και τούμπαλιν, θα προσπαθούσα να τους φορέσω τις βέρες σταυρωτά όταν θα έπεφταν τα ρύζια; )

Αν όμως η κουμπαριά ήταν μια επικίνδυνη αποστολή που την έβγαλα εις πέρας με μερικά μαθήματα και με επιτυχία, στη συνέχεια με περίμενε ο απόλυτος τρόμος. Ως κουμπάρα, έπρεπε να βαφτίσω το παιδί του ζεύγους, ένα τρισχαριτωμένο κοριτσάκι που αποφάσισαν να του δώσουν το πρωτότυπο και σπάνιο όνομα Μαρία.
(Παρένθεση: όσοι και όσες φίλοι και φίλες αναγνώστες έχουν βαφτίσει ένα κοριτσάκι που να το λένε Μαρία, ας αφήσουν κανένα σχόλιο να φαινόμαστε πολλοί…Ευχαριστώ – κλείνει η παρένθεση )

Η τελετή της βάφτισης ήταν αρκετά τρομακτική διαδικασία, γιατί, εκτός που έπρεπε να τα κάνω όλα σωστά με τα λάδια και τα ξύδια και ό,τι άλλο βάζαμε τέλος πάντων στο μωρό (που να θυμάμαι μες τον πανικό μου εκείνη την ώρα! ) έπρεπε να προσέχω κιόλας ώστε ταυτόχρονα και να καταλαβαίνω τι μου λένε οι γύρω, αλλά και να μην μου γλυστρήσει το παιδί, που ήτανε και τίγκα στο λάδι. Τελικά τα κατάφερα πολύ καλά, πλην την πλήρωσε η φούστα μου που την καταλάδωσα – αλλά δεν μου γλύστρησε, ούτε η φούστα, ούτε το μωρό. Μπίνγκο! )

Τα πραγματικά ζόρια, όμως, καθώς λένε, μεγαλώνουν όσο μεγαλώνει και το παιδί. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Μιλούσαμε την ίδια ακριβώς γλώσσα: Κου-πε-πε-πε-πε η νονά, Ουάάά, το μωρό. Τριαλαζούμ, τριαλαρό η νονά, ουκακαμπουμ-μπουμ-κιρι-κακά το μωρό – μια χαρά συνεννόηση γινότανε. Και δώστου ρουφηχτά φιλάκια στα μαγουλάκια, και δώστου τσιμπιές στα μπουτάκια, όλα μια χαρά. Ευλογημένη ηλικία, ειδικά αν είσαι η νονά και το βλέπεις όμορφο, καθαρό, πλυμμένο και ταϊσμένο από τη μαμά, οπότε αναφωνείς: Αχ, τι ωραία που είναι τα μωράκια….των άλλων!

Μετά όμως…ήρθανε χρόνια δίσεκτα, σαν το 2008 ένα πράγμα, και το μωρό άρχισε να μιλάει, να λέει λεξούλες, να συντάσσει προτασούλες, να επικοινωνεί με τον κόσμο γενικώς. Μέχρι τα τρία του το μωρό μίλαγε τα ελληνικά φαρσί, και με φοβερή προφορά (όπως με διαβεβαιώνουν), και άρχισε να μην είναι πια μωρό, αλλά να γίνεται η μικρή Μαρία.

Η οποία μικρή Μαρία, φίλες και φίλοι αναγνώστες, θα μπορούσε να είναι σαν τη Μαρία που έχετε βαφτίσει κι εσείς, μια Μαρία σαν όλες τις άλλες Μαρίες. Πλην όμως, καθώς λέει και ο Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ στον Μικρό Πρίγκηπα, εγώ θα την αναγνώριζα ανάμεσα σε χίλιες και σε πέντε χιλιάδες, και σε εκατομμύρια Μαρίες, γιατί είναι η Μαρία που βάφτισα με τα ίδια μου τα (λαδωμένα) χέρια.

Τι έφταιγε όμως η μικρή Μαρία, ω αναγνώστες, για να χτυπηθεί τόσο σκληρά από τη μοίρα, ώστε να έχει μια κουφή νονά; Τι βάρος θα κουβάλαγε το μικρό αυτό πλάσμα, τι τραύμα θα είχε να διαχειριστεί μεγαλώνοντας, καθώς θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τη νονά του, με τρόπο ολότελα διαφορετικό από τις άλλες Μαρίες;

Φίλοι και φίλες αναγνώστες, όλα τα παραπάνω τα είχε ήδη πει –η μισοπεί- η Καλή Κουφή Νονά στους γονείς, σας διαβεβαιώ, και μάλιστα προτού συμβεί το μοιραίον της βάφτισης. Εν τούτοις, η μαμά της Μαρίας διαβεβαίωσε τη νονά ότι “δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γλυκειά μου, δεν έχεις τίποτα, έχεις;! Εσένα θέλουμε για νονά” και ο μπαμπάς της Μαρίας, που είναι μεν ένας από τους καλύτερους γιατρούς της Ελλάδας στον τομέα του, αλλά από λογοτεχνία δεν κατέχει και πολλά πολλά, βρήκε την ευκαιρία να ρωτήσει: “Ποιος είναι αυτός ο Σαιντ Εξυπερύ πάλι; Κανάς ποιητής; “

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε ακόμη ένας χρόνος, και η Μαρία μας έκλεισε τα 4 τον περασμένο Σεπτέμβρη. Η νονά εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να έχει εμπειρία από τα πιτσιρίκια άλλων φίλων, και είχε προσέξει ότι η κρίσιμη ηλικία ήταν τα 4, τα 5, και τα 6, λίγο πριν πάνε τα παιδιά στο σχολείο δηλαδή. Μια ηλικία όπου αρχίζουν να αναρωτιούνται για τον κόσμο, αλλά πάλι είναι αρκετά μικρά ώστε να καταλάβουν επακριβώς την εξήγηση της κώφωσης και των παραμέτρων της. (Εδώ που τα λέμε, φίλοι αναγνώστες, μερικές φορές άνθρωποι 30, 40, και 50 ετών αποδεικνύονται πολύ πιο μικροί και ανώριμοι στον τρόπο που φέρονται σε έναν κωφό άνθρωπο, σε σχέση με ένα παιδί, που αυθόρμητα βρίσκει δικούς του τρόπους επικοινωνίας).

Η νονά μας, λοιπόν, εγώ δηλαδή, είχε ήδη εκπαιδευτεί από τον μικρό Αλέξανδρο, 5μισυ ετών στον Μόλυβο της Λέσβου, όπου κάναμε διακοπές μαζί, και τη μικρή Δαφνούλα, που ήταν ήδη 7 ετών πέρσι στο Διακοφτό, όπου επίσης μείναμε κάποιες μέρες, Η Δαφνούλα, ειδικά, ως πιο μεγάλο παιδάκι, αλλά και ως πολύ έξυπνο παιδί, επίσης, πήρε την υποφαινόμενη υπό την προστασία της, και σε χρόνο dt είχε αναπτύξει δικούς της κώδικες επικοινωνίας, όπως το να της μιλάει χωρίς φωνή και να της λέει μυστικά (κάτι που έκανε πάντα ο αδερφός μου όταν ήμασταν παιδιά, εκνευρίζοντας τους γονείς μας), αλλά και να της λέει ατάκες όπως: “ Τώρα ακούγεται ένα σκυλί που γαβγίζει στο βάθος του κτήματος, αλλά εσύ σίγουρα δεν το ακούς, γι’ αυτό στο λέω! “

Για να είμαι όμως ειλικρινής, είναι πολύ πιο εύκολο για μένα να προσεγγίσω τα αγοράκια αυτής της ηλικίας, παρά τα κοριτσάκια. Τον δρόμο μου τον έδειξε ο Αλέξανδρος στον Μόλυβο: όταν του είπαν ότι “η Σοφία δεν ακούει”, δεν κάθισε να αναλύσει το πώς και το γιατί. Με τέσταρε απλώς, για να δει τι μπορώ να κάνω: μου πέταγε μια μπάλα, έβλεπε ότι την έπιανα και την πετούσα πίσω, οπότε σημείωνε πιθανότατα στο μυαλουδάκι του: ΟΚ, δεν ακούει, αλλά πιάνει την μπάλα, τρέχει, παίζουμε, κανένα πρόβλημα.

Σκεφτείτε το καλά αυτό, φίλες αναγνώστριες, και θα καταλάβετε πόσα προβλήματα διαφοράς των φύλων ξεκινούν από αυτή την απλή παραδοχή: Ο μικρός Αλέξανδρος, όπως και όλα τα αγοράκια των φίλων μας, δεν ενδιαφέρονταν να αναλύσει το πώς και το διότι, αλλά απλώς μου έκανε test drive για να δει σε ποια σημεία λειτουργώ, και προσάρμοσε ανάλογα το παιχνίδι του. Οπως και ο εξάχρονος Γιαννάκης, παιδί άλλης φιλικής οικογένειας, που δεν σχολίασε τίποτα απολύτως κατά την πρώτη μας επίσκεψη (με τον άντρα μου) στο σπίτι των γονιών του, αλλά κατά τη δεύτερη επίσκεψη, όταν χτυπήσαμε το κουδούνι ανακοίνωσε μεγαλόφωνα και απαθέστατα: “Μαμά, ήρθε ο κύριος Νίκος, με τη γυναίκα του, την κυρία Σοφία, που δεν ακούει", χωρίς άλλο σχολιασμό, σαν να ήταν αυτή η φυσική τάξη των πραγμάτων.

Αντιθέτως, όλα τα μικρά κοριτσάκια ήθελαν και απαιτούσαν και να αναλύσουν την κατάσταση, και να βρουν τρόπους λεκτικής επικοινωνίας μαζί μου.

Ετσι και η βαφτισιμιά μου, η Μαρία, πριν από λίγες μέρες, όταν την επισκέφτηκα στο σπίτι όπου ήταν και η μαμά της, μας άκουσε να μιλάμε και εντόπισε αμέσως το σφάλμα: “Μαμά, η νονά δεν μιλάει καλά”. Ευτυχώς, ήμουν προετοιμασμένη, και εκπαιδευμένη θαρρώ από τα άλλα παιδάκια, οπότε την πιάσαμε μαζί με τη μαμά της, και της εξηγήσαμε ότι η νονά δεν ακούει όπως οι άλλοι άνθρωποι, ότι θα πρέπει να της μιλάει όταν θα τη βλέπει η νονά, ότι αν η νονά δεν καταλαβαίνει κάτι θα πρέπει να το ξαναλέει, της δείξαμε και το ένα ακουστικό που φοράω τώρα πια, οπότε η Μαρία ησύχασε και άρχισε να παίζει.

Πέρασε λίγη ώρα, κι ενώ πιστεύαμε ότι το θέμα είχε προς το παρόν ξεχαστεί, η Μαρία επέστρεψε στο σημείο που καθόμασταν και ρώτησε όλο απορία: “Ναι, εντάξει, μου είπατε ότι δεν ακούει καλά, αλλά γιατί δεν μιλάει καλά, δεν μου είπατε όμως! “

Και λέω, λοιπόν, αυτό που έλεγα και στην αρχή…πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Ετσι κι αλλιώς, τα ξέρουν όλα…Οσο για το Μαράκι, περιμένω απλά να μεγαλώσει λίγο ακόμα, για να μπορέσει να διαβάσει τούτο το μπλογκ. Ελπίζω τότε να του λυθούν όλες οι απορίες…και να είμαστε όλοι καλά, για να της λύσω και τις επόμενες απορίες, που πιθανόν να έχει, και που τώρα δεν μπορώ ούτε να φανταστώ.

ΥΓ: Λέτε να πάρω μαζί μου το Μαράκι στην επόμενη επιτροπή, για να τους διαβεβαιώσει ότι δεν μιλάω καλά, ότι δεν ακούω καλά, και ότι ο βασιλιάς (η επιτροπή) είναι γυμνός; Λέτε;

ΙΣΤΟΡΙΑ 24: Η ΦΟΥΛΑ ΦΟΥΛΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΟΥΛΑ (ΜΕΡΟΣ Β)

2008-10-01T11:46:00.004+03:00

Περίληψη προηγούμενου επεισοδίου:

Η Φούλα Φούλα (εκ του Σοφούλα-Κουφούλα), μετά από κατανάλωση μανιταριών αλα κρεμ σε εστιατόριο, εξετάζεται από επιτροπή που θα κρίνει την κώφωσή της. Τα μέλη της επιτροπής απαρτίζονται από τη Ντάμα Κούπα, το Ρήγα Σπαθί και τον Βαλέ Λακέ…ή έτσι νομίζει η Φούλα Φούλα, καθώς έχει επηρεαστεί από τα ύποπτα μανιτάρια.

Η Επιτροπή στέλνει τη Φούλα στη Ντίσνεϋλαντ…συγγνώμη, στη Wonderland…πάλι λάθος, στη Neverland…ή μήπως στη χώρα του Ποτέ-ποτέ ή μάλλον στη χώρα του Πότε-Πότε…όπερ μεθερμηνευόμενον, στα δημόσια νοσοκομεία, όπου Πότε οι συνθήκες είναι καλές και γίνεται η δουλειά σου χωρίς ταλαιπωρία, και Πότε δεν είναι (αλλά και Πότε είναι; )

Το σημερινό μας επεισόδιο ξεκινάει με την Φούλα Φούλα ξαπλωμένη στο σκοτεινό θάλαμο των προκλητών δυναμικών, με ένα σωρό καλώδια στο κεφάλι της. Από το διπλανό δωμάτιο ακούγεται μια φωνή από την τηλεόραση:

Αγαπητοί αναγνώστες και τηλεθεατές του ΚΒC (kofosi.blosgspot.com): Προκειμένου να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει στη Φούλα Φούλα, ρωτήσαμε την ιατρό κ. Σοφία Κολοτούρου, PhD, MD, επιστημονικό συνεργάτη της χώρας του Πότε-Πότε να μας εξηγήσει τι είναι τα προκλητά δυναμικά, δηλαδή η εξέταση στην οποία υποβάλλεται η Φούλα Φούλα αυτή τη στιγμή, και ποια επιστημονικά συμπεράσματα θα προκύψουν με την ολοκλήρωση της εξέτασης. Παρακολουθείστε στη συνέχεια τη συνέντευξή μας:

ΚΒC: Γιατρέ, θα θέλαμε να ενημερώσετε τους αναγνώστες μας τι είναι αυτή η εξέταση που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή, από πότε εφαρμόζεται, και ποια είναι τα επιστημονικά συμπεράσματα στα οποία θα καταλήξετε. Επίσης, πρέπει να ενημερώσετε το κοινό μας αν αυτή η ασθένεια από την οποία φημολογείται ότι πάσχει η 35χρονη Φούλα είναι μεταδοτική και αν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας για την κοινωνία μας. Σε περίπτωση, δε, που αποδεικτεί ότι τελικά δεν είναι ασθενής και ψεύδεται ασυστόλως, θα θέλαμε να μας πείτε για το ποια παραδειγματική τιμωρία μπορεί να της επιφυλαχθεί, όπως π.χ. να κλειστεί στον Κορυδαλλό με τις άλλες 35χρονες, ως είθισται.

Γιατρός: Εγώ έχω την αρμοδιότητα να σας ενημερώσω για τα προκλητά δυναμικά, δηλαδή την επιστημονική εξέταση που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή. Οι νομικές συνέπειες του ζητήματος θα εξεταστούν από την Επιτροπή Τραπουλόχαρτων, στην οποία πρέπει να απευθυνθείτε στη συνέχεια. Ας δούμε όμως τι είναι τα προκλητά δυναμικά. Μέχρι πρόσφατα, η μόνη εξέταση που μπορούσε να κάνει κάποιος για να ελέγξει την ακοή του ήταν το ακουόγραμμα, το οποίο έχει και ένα στοιχείο υποκειμενικότητας, καθώς μπαίνεις σε ένα θάλαμο, φοράς κάποια ακουστικά (όπως στο γουώκμαν) και μέσω αυτών ακούς διάφορους ήχους, και πατάς ένα κουμπί την ώρα που τους ακούς.

Δηλαδή, θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει τα αποτελέσματά του, δεδομένου ότι είναι απαραίτητη και η υποκειμενική συμμετοχή του εξεταζόμενου στη διαδικασία. Ωστόσο, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο γίνονται επανειλημμένα ακουογράμματα σε ένα νοσοκομείο προτού δοθεί γνωμάτευση κώφωσης σε κάποιον. Διότι, αν κάποιος προσπαθεί να μας ξεγελάσει είναι αδύνατον να προσποιείται με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά, και για μεγάλο χρονικό διάστημα, και έτσι γίνεται αντιληπτή η προσποίηση από τα διαφορετικά ακουογράμματα.

Ωστόσο, εδώ και κάποια χρόνια, έχουμε στη διάθεσή μας μια απολύτως αξιόπιστη μέθοδο μέτρησης της απόκρισης του ακουστικού νεύρου, που λέγεται (ακουστικά) προκλητά δυναμικά. Δεν θα σας κουράσω με τις επιστημονικές ορολογίες, εξάλλου όποιος θέλει μπορεί να το ψάξει αναλυτικά, αλλά θα σας πω την απλή αρχή της μεθόδου: Κλείνουμε τον εξεταζόμενο σε ένα θάλαμο όπου βρίσκεται το μηχάνημα. Ο εξεταζόμενος ξαπλώνει σε ένα κρεβάτι και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Του φοράμε στο κεφάλι μια κάσκα με ηλεκτρόδια, και στέλνονται ήχοι μέσα από αυτήν, ενώ παράλληλα ένα κομπιούτερ (συνδεδεμένο με την κάσκα) καταγράφει την απάντηση του εξεταζόμενου, δηλαδή τα ηλεκτρικά κύματα που παράγονται στο κεφάλι του ΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ.

Η όλη διαδικασία μας δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας αν ο εξεταζόμενος ακούει, όπως εξάλλου μπορεί να γίνει καταγραφή των οπτικών προκλητών δυναμικών για όποιον έχει πρόβλημα όρασης, και των σωματοαισθητικών προκλητών δυναμικών για τις βλάβες του νωτιαίου μυελού.

Πλέον δηλαδή είναι εντελώς αδύνατη η προσποίηση του εξεταζόμενου, και τα κομπιούτερ καταγράφουν αντικειμενικά το βαθμό ανταπόκρισής του στα ηχητικά ερεθίσματα, χωρίς κανείς να μπορεί να αλλοιώσει τη διαδικασία και το αποτέλεσμά της.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι σε μισή ώρα περίπου θα ξέρουμε αν η 35χρονη όντως δεν ανταποκρίνεται στα ηχητικά ερεθίσματα, όπως ισχυρίζεται.

ΚΒC: Γιατρέ, η 35χρονη ισχυρίζεται επίσης ότι έχει υποβληθεί και πρόπερσι στην ίδια διαδικασία σε άλλο νοσοκομείο. Μπορείτε να μας πείτε αν υπάρχει διαφοροποίηση του αποτελέσματος των προκλητών δυναμικών ανάλογα με το νοσοκομείο;

Γιατρός: Όπως σας εξήγησα και πιο πάνω, η διαδικασία είναι αντικειμενική και αδιάβλητη και δεν μπορεί να διαφοροποιείται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.

ΚΒC: Τότε για ποιο λόγο υποβάλλεται εκ νέου στην ίδια διαδικασία η 35χρονη;

Γιατρός: Επειδή μας υποχρέωσε η Ντάμα Κούπα Επιτροπούλα με έγγραφό της να την επανεξετάσουμε.

ΚΒC: Γιατρέ, ευχαριστούμε για την περιγραφή της διαδικασίας. Θα επικοινωνήσουμε ξανά σε μισή ώρα, για να μας πείτε αν τελικά η 35χρονη είναι ή δεν είναι ελέφας, συγγνώμην, κωφή, ώστε να ενημερώσουμε και να προειδοποιήσουμε τους αναγνώστες μας.

Ακολουθεί ένα μισάωρο ευχάριστου διαφημιστικού διαλείμματος, ενώ παράλληλα η Φούλα Φούλα, κλεισμένη σε έναν σκοτεινό θάλαμο όπου δεν ακούει τίποτα και όπου υποχρεώνεται να μείνει ακίνητη, με διάφορα καλώδια στο κεφάλι, έχει κλείσει τα μάτια της και κοντεύει να αποκοιμηθεί.

Μισή ώρα αργότερα, λύνουν τη Φούλα, κι ενώ της δίνουν ένα χαρτί για να σκουπίσει το ζελέ που της έβαλαν στο κεφάλι, στο σημείο που ακούμπησαν τα ηλεκτρόδια, της λένε παράλληλα: Όλα καλά, είσαι ελεύθερη!

ΚΒC: Συνδεόμαστε ζωντανά με τη χώρα του Πότε-Πότε, για να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας ότι τελικά το αποτέλεσμα της εξέτασης της Κυρίας Φούλας είναι αρνητικό, δηλαδή δεν ανταποκρίνεται με κανένα τρόπο στα ηχητικά ερεθίσματα.

Το κανάλι μας, όπως πολύ καλά θυμάστε, ήταν το μόνο που εστήριξε την αθώα, πλην τιμία αυτή ψυχή, όταν οι πάντες έβαλαν εναντίον της, και όταν αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία της.

Όμως, κυρίες και κύριοι ακροατές και αναγνώστες, εμείς σταθήκαμε πάντα στο πλευρό αυτού του θύματος της κοινωνικής αναλγησίας, βέβαιοι όντες ότι στο τέλος θα λάμψει η αλήθεια.

Και πάμε πάλι στο γνωστό μας διαφημιστικό σύνθημα: Φούλα Φούλα, πάει με ούλα…

Μετά από αυτές τις εξελίξεις, και με το δεύτερο χαρτί επιτροπής στα χέρια της, η Φούλα Φούλα (ΦΦ) πηγαίνει πάλι στο γραφείο της αρχικής Επιτροπής-Τραπουλόχαρτο (ΕΤ).

ΦΦ: Εφερα το χαρτί με τα προκλητά δυναμικά και την αξιολόγηση της σημερινής επιτροπής, ω αξιοσέβαστη ΕΤ (υποκλίσεις). Με χρειάζεστε κάτι άλλο;

ΕΤ: Όχι, μπορείς να πηγαίνεις.

ΦΦ: Συγγνώμη που ρωτάω, αλλά τελικά τι θα γίνει με το θέμα μου;

ΕΤ: Δεν ξέρουμε, θα συνεδριάσουμε εκ νέου και θα σου πούμε σε δυο-τρεις βδομάδες. ΠΑΡΕ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ στο τέλος του μήνα και θα δούμε.

ΦΦ: Να πάρω ένα τηλέφωνο;!

ΕΤ: Ε, ναι, απλό πράγμα είναι.

ΦΦ: (……..) άμα βρω τον μάγειρα που έκανε τα μανιτάρια αλα κρεμ θα τον…Μήπως τον λέγανε Λιούις Κάρολ; Ή μήπως Φραντς Κάφκα; Κάποιος να με ξυπνήσει επιτέλους από αυτόν τον εφιάλτη…

(Αυλαία)

ΙΣΤΟΡΙΑ 24: Η ΦΟΥΛΑ ΦΟΥΛΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΟΥΛΑ (ΜΕΡΟΣ Α)

2008-09-23T11:18:00.012+03:00

Σας είχα υποσχεθεί μια ιστορία με επιτροπές πριν από λίγο καιρό, αλλά η χώρα μας είναι μια μυθική, μαγευτική χώρα, όπου αν προσέξετε καλά θα δείτε ότι ποτέ δεν συμβαίνουν ιστορίες, μόνο παραμύθια, στα οποία κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική.

Και τώρα που το δηλώσαμε και το ξεκαθαρίσαμε αυτό, ας αρχίσουμε, λοιπόν, το παραμυθάκι μας. Μια φορά κι ένα καιρό (μεταξύ μας, έναν κακό καιρό ή τον κακό μας τον καιρό, αλλά αυτό ας μη βγει παραέξω) ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Σοφούλα ή χαιδευτικά Φούλα. Το κοριτσάκι αυτό έναν καιρό (κακό καιρό, ασφαλώς! ) και μια φορά έχανε την ακοή του, ώσπου την έχασε εντελώς, και τότε το έλεγαν: Σοφούλα Κουφούλα, και χαιδευτικά Φούλα Φούλα.

Η Φούλα Φούλα ζούσε όπως όλα τα κοριτσάκια, εκτός από λίγες εξαιρέσεις: δεν μπορούσε να μιλήσει με τις φιλενάδες της στο τηλέφωνο, δεν άκουγε μουσική (αλλά πήγαινε στα κλαμπ όπου της άρεσε να χορεύει, στον ρυθμό που της υπαγόρευε η δόνηση που ένιωθε από τα μπάσα στο σώμα της), και απέφευγε το σκοτάδι, όχι λόγω του προαιώνιου φόβου του σκότους, που έχουν ακόμα αρκετοί άνθρωποι, αλλά γιατί την εμπόδιζε στην επικοινωνία.

Ο καιρός περνούσε ήρεμα στην μικρή της πόλη, μέχρις ότου, ξαφνικά ένα πρωινό, της σφηνώθηκε μια παράλογη ιδέα: Σκέφτηκε πως, σύμφωνα με τους νόμους, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες (ΑμεΑ), γεγονός που, και να ήθελε η ίδια να το ξεχάσει, της το υπενθύμιζαν κάθε τόσο κάποιοι άλλοι (συνήθως μια φορά στα 4 χρόνια, λίγο πριν ψηφίσει), λέγοντας: “Φούλα, είσαι ΑμεΑ, είσαι ευνοημένη, ξέρεις πόσοι νόμοι και διατάξεις υπάρχουν που μπορούν να σε βοηθήσουν; Και ΝΑ οι εκπτώσεις στους λογαριασμούς και στην Εφορία, και ΝΑ τα επιδόματα, και ΝΑ οι θέσεις στο δημόσιο και ΝΑ τα περίπτερα και ΝΑ οι άδειες ταξί, και ΝΑ τα γιοφύρια, και ΝΑ τα ποτάμια, όλα για πάρτη σου, ζωή χαρισάμενη θα περνάς ρε συ Φούλα”.

“Συμφορούλα” καταλάβαινε (ως συνήθως άλλα αντ’ άλλων) εκείνη, αλλά απέφευγε να το σχολιάσει.

Μια και δυο λοιπόν, αποφάσισε μια μέρα να πάει να σκοτώσει το δράκο και να βρει το αθάνατο νερό…ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων, δηλαδή να πάει να πάρει ένα χαρτί που να πιστοποιεί ότι είναι Φούλα-Κουφούλα και με τη Βούλα.

Δράκος δεν υπήρχε στο παραμύθι, υπήρχε όμως η Δράκο-Επιτροπή. Η Επιτροπούλα. Για την ακρίβεια, κάθε φορά που ήθελε να διεκδικήσει κάτι, έπρεπε να περάσει και από διαφορετική επιτροπή. Για παράδειγμα, ήθελε να βγάλει δίπλωμα οδήγησης; Πάρε μια επιτροπή Φούλα μου, να πορεύεσαι…Ηθελε να διεκδικήσει κάποια έκπτωση στην εφορία; Πάρε μια επιτροπή νούμερο 2 στο άλλο άκρο της (όχι και τόσο μικρής, τελικά) πόλης…Ηθελε να βγάλει κάρτα μετακίνησης για τα λεωφορεία, που λέει ο νόμος ότι την παίρνει δωρεάν; Επιτροπή νούμερο 3 και ούτω καθεξής, μέχρι να της κάτσουν τα νούμερα και να πιάσει το τζόκερ.

Το γεγονός ότι η κώφωση που οφείλεται σε βλάβη του ακουστικού νεύρου είναι μη αναστρέψιμη εδώ και χιλιάδες χρόνια, για τις Επιτροπούλες είναι μάλλον ψιλοαδιάφορο. Οπως ζητούν από ακρωτηριασμένους να προσέρχονται κάθε τόσο στις επιτροπές για να διαβεβαιώνουν ότι δεν ξαναφύτρωσε το πόδι ή το χέρι τους, εν τω μεταξύ, έτσι ακριβώς ζητούν και από τους κωφούς να ξαναβγάζουν κάθε φορά νέα χαρτιά, μην τυχόν και γίνει κανένα θαύμα και ξανακούσει κανένας μας, ώστε να σπεύσουμε όλοι στις εκκλησίες ή στα κανάλια, ανάλογα που πιστεύει ο καθείς.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην χαριτωμένη ιστορία, συγγνώμην, εννοώ στο παραμύθι, της Φούλας μας εις την χώρα των επιτροπών. Πήγε λοιπόν η Φουλίτσα σε μια ακόμα επιτροπή, για ένα ακόμα ζήτημα, και κατά σατανική σύμπτωση τα μέλη της επιτροπής ήταν ακριβώς τα ίδια με εκείνα που είχαν αποφανθεί (γραπτώς) και άλλοτε ότι η Φούλα είναι Κουφούλα και με τη Βούλα.

Χάρηκε η Φούλα σαν τους είδε. Νόμιζε (η αφελής) ότι με τα ίδια ακριβώς χαρτιά, από το ίδιο ακριβώς κρατικό νοσοκομείο και με τα ίδια μέλη επιτροπής θα ήταν ζήτημα μερικών λεπτών να ξεμπερδέψει με την τυπική, όπως πίστεψε, σφραγίδα.

Αλλά, τι παραμύθι θα ήταν το παραμύθι μας, χωρίς δράκο και χωρίς ανατροπές; Ξενέρωτο και βαρετό, σωστά; Η Επιτροπούλα μας, λοιπόν, μελέτησε μια τα χαρτιά και μια τη Φούλα, και άρχισε τις ερωτήσεις: “Eίσαι εντελώς Κουφούλα; Δεν ακούς καθόλου;”

Εμβρόντητη η Φούλα. “E, αυτό ακριβώς δεν λένε τα χαρτιά μου Κυρία Επιτροπούλα; Τα οποία, εντελώς παρεμπιπτόντως, είναι τα ίδια χαρτιά με παλαιότερα, αλλά κι εσείς τυγχάνει να είστε η ίδια Επιτροπούλα, που έχει υπογράψει με σφραγίδες εδώ-να; ”

“Δεν με νοιάζει τι λένε τα χαρτιά εδώ-να, αγαπητή Φούλα, εγώ εδώ και τώρα σε βλέπω μια χαρά και δεν μου φαίνεσαι και τόσο Κουφούλα, αφού μιλάς και καταλαβαίνεις! “

(Στο σημείο αυτό η Φούλα Φούλα αναρωτήθηκε σοβαρά αν κατάπιε κανένα περίεργο μανιτάρι το περασμένο βράδυ – γαμώτο, δεν έπρεπε να φάω τα μανιτάρια αλά κρεμ, σκέφτηκε. Τώρα πάει, είμαι στη χώρα των θαυμάτων και έχω σίγουρα μπροστά μου τη Ντάμα Κούπα, δεν εξηγείται αλλιώς.)

“Καλή μου Επιτροπούλα”, ψέλλισε, “σύμφωνα με τον Διευθυντή ΩΡΛ του Τάδε νοσοκομείου, μετά από εξέταση στα ειδικά μηχανήματα, είμαι πολύ σίγουρα και απολύτως Κουφούλα – εσείς, αν επιτρέπεται, είστε ΩΡΛ, έχετε μηχανήματα ή μήπως τελικά είστε η Ντάμα Κούπα; “

“Εμείς δεν είμαστε ΩΡΛ, είμαστε γιατροί άλλων ειδικοτήτων και…διοικητικοί υπάλληλοι, ούτε έχουμε μηχανήματα, γι’ αυτό, παρά τη μέγιστη ασέβειά σου, πλάσμα αναιδές, Φούλα Τρούλα (εκ του ψευτρούλα) θα σου δώσουμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας, και θα δεκτούμε ότι είσαι Κουφούλα και ουχί Ψευτρούλα μόνο αν πας σε δική μας Επιτροπή ΩΡΛ, να σε εξετάσει πάλι, και για το σκοπό αυτό σου κλείσαμε ραντεβού αύριο κιόλας, ώστε να περάσεις από τον Ορό της Αλήθ….συγγνώμη, εννοούμε τα προκλητά δυναμικά, που θα δείξουν πέραν πάσης αμφιβολίας αν ακούς ή όχι”.

“Kαλή μου Επιτροπούλα, τα έχω κάνει πρόπερσι τα προκλητά δυναμικά, να εδώ τα έχω, θέλετε να τα δείτε μήπως; Είναι επίσημα, από δημόσιο νοσοκομείο, με υπογραφές και σφραγίδες και πρωτοκολλημένα, ξέρετε. “ “ΟΧΙ ! Δεν θέλουμε τα δικά σου προκλητά δυναμικά, θέλουμε τα δικά μας, αυτά που θα κάνεις αύριο”.

Τι να έλεγε κατόπιν αυτών η Φούλα Φούλα; Εσκυψε (για μια ακόμα φορά) το κεφάλι απέναντι στον παραλογισμό και απάντησε ταπεινά: “Όπως θέλετε, Επιτροπούλα, θα τα πούμε αύριο”. Κι έπειτα βγήκε από την αίθουσα προσεκτικά, κάνοντας τρεις υποκλίσεις και δυο τεμενάδες ως τα πατώματα, και βγήκε κλείνοντας την πόρτα πίσω της, ελπίζοντας πραγματικά να την είχε κλείσει αθόρυβα για να μην τσαντίσει την Ντάμα Κούπα Επιτροπούλα.

Στο επόμενο επεισόδιο: Το μυστήριο απαιτεί λύση και η αγωνία κορυφώνεται:

- τι θα δείξουν τα προκλητά δυναμικά; (και τι εστί – με το μπαρδόν- προκλητά δυναμικά; )
- η Φούλα Φούλα είναι όντως Κουφούλα και ουχί Ψευτρούλα; Πρόκειται για σατανικό σχέδιο δολοπλοκίας, μια καλοστημένη απάτη ή για μια κλασική περίπτωση δικαστικής πλάνης και ενοχοποίηση μιας αθώας, πλην τιμίας, ψυχής;
- Ποια θα είναι η τελική ετυμηγορία που θα εκδώσει η Ντάμα Κούπα Επιτροπούλα;
- Η Ντάμα Κούπα ήταν τελικά η Ντάμα Κούπα ή μήπως η Ντάμα Καρώ μεταμφιεσμένη, όπως βλέπουμε και στη φωτογραφία; (αχα, ύποπτον! Και στοιχειώδες! )
- Ποιό είδος μανιταριών χρησιμοποίησε τελικά ο μάγειρας που έφτιαξε τα μανιτάρια αλά κρεμ στο εστιατόριο; Μήπως τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν συνέβη και επρόκειτο τελικά για κρούσμα ομαδικής παραίσθησης;

Μείνετε συντονισμένοι στο kofosi.blogspot.com όπου θα απαντηθούν σε λίγο όλα αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα. Και πάμε σε ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα: νανανα Φούλα Φούλα, πάει με ούλα!

ΙΣΤΟΡΙΑ 23: ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ…ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

2008-07-13T21:03:00.009+03:00

Όταν είσαι κουφός ή έχεις κάποια άλλη μεγάλη και μη αναστρέψιμη αναπηρία, μπορείς θεωρητικά να διεκδικήσεις ένα σωρό πράγματα. Στο κάτω-κάτω είσαι (αλλά δεν φαίνεσαι πάντα…) ΑμεΑ και όλοι οι νόμοι, αλλά και η κοινή γνώμη είναι μαζί σου, σωστά;

Λάθος, ειδικά αν δεν φαίνεσαι ΑμεΑ, η κοινή γνώμη δεν είναι μαζί σου. Για παράδειγμα, αν δεν φαίνεσαι κουφός, επειδή μιλάς, όπως εγώ, σε αντιμετωπίζουν με δυσπιστία επειδή θεωρούν ότι πας να τους ξεγελάσεις, για να πάρεις τα φοβερά και τρομερά ευεργετήματα του νόμου, όλα αυτά τα εκατομμύρια ευρώ που το κράτος μοιράζει απλόχερα στους αναξιοπαθείς, όλες αυτές τις θέσεις εργασίας στις οποίες τακτοποιούνται όλα τα ΑμεΑ (γι’ αυτό κιόλας το ποσοστό ανεργίας στους αναπήρους της χώρας μας φτάνει το δυσθεώρητο 85%), όλα τα επιδόματα των 200 ή 400 ευρώ το μήνα τα οποία αρκούν για να ζήσει ο ΑμεΑ και όλη η οικογένειά του, ειδικά αν ανήκει στο 85% των ανέργων, όλες τις φοβερές φοροαπαλλαγές, που συνήθως είναι άχρηστες, αφού οι ΑμεΑ συνήθως δεν φτάνουν καν το αφορολόγητο όριο…Όλα εκείνα τέλος πάντων που κάνουν τη ζωή των αναπήρων τόσο ζηλευτή ώστε μερικοί δικαιούνται να τους ζηλεύουν, αφού με μια αναπηριούλα “καθάρισαν” οικονομικά και ζουν ζωή χαρισάμενη, εκμεταλλευόμενοι το κράτος, όλους εσάς τους υπόλοιπους δηλαδή.

Κάπως έτσι, το κράτος μας έχει αποφασίσει ότι δεν είναι δυνατόν οι ανάπηροι να παίρνουν με ευκολία και άνεση ό,τι δικαιούνται, γιατί εξάλλου αφού οι περισσότεροι δεν δουλεύουν, θα βαριούνται ασφαλώς, άρα, για να μας κάνει τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, για να μας δώσει λίγο αλατοπίπερο στη ζωή μας, αποφάσισε να δημιουργήσει μια διαδικασία εμποδίων, ώστε κάθε φορά που θα παίρνουμε την όποια ελάχιστη παροχή να αισθανόμαστε ότι κάναμε κάποιο φοβερό κατόρθωμα, και όχι ότι απλά πήραμε αυτά που ορίζει ο νόμος.

Γι’ αυτό το σκοπό, όρισε να υπάρχουν πολλές και διαφορετικές επιτροπές. Αν είσαι, για παράδειγμα, κουφός (με βλάβη στο νεύρο) όπως εγώ, οπότε όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει σήμερα καμία πιθανότητα και κανένας τρόπος να επανακτήσεις την ακοή σου, θα κληθείς να το αποδείξεις άπειρες φορές, σε διαφορετική κάθε φορά επιτροπή, κάθε φορά που θα διεκδικείς κάτι.

Θες ρε φίλε, φοροαπαλλαγή; Έχουμε όσες τραβάει η ψυχή σου…Αρκεί να περάσεις από μια επιτροπή της Νομαρχίας και καθάρισες (αφού πρώτα έχεις εξεταστεί σε δημόσιο νοσοκομείο και έχει υπογράψει αποκλειστικά ο διευθυντής για την πάθησή σου). Θες να βγάλεις άδεια οδήγησης; Ασφαλώς! Μα θα ξαναπάς σε δημόσιο νοσοκομείο για να ξαναμετρήσουν να δουν μήπως άκουσες στο μεταξύ (θαύμα, θαύμα) κι αν δεν άκουσες….τι κρίμα…θα πας στις επιτροπές του Υπουργείου Μεταφορών να σε αξιολογήσουν να δουν πόσο κουφός είσαι (και δεν φαίνεσαι).

Θες επίδομα από την Πρόνοια; Χα! Σιγά μην παίρνεις επίδομα, τι είσαι, μια μικρή κωφωσούλα έχεις, σιγά τα λάχανα. Παίρνεις επίδομα μόνο αν είσαι κάτω των 18 ή άνω των 65 ετών. Άσχετα αν σε όλη την Ευρώπη οι κωφοί παίρνουν επίδομα εφ’ όρου ζωής, είτε εργάζονται είτε όχι – αυτά είναι για τους βαρβάρους. Όταν εμείς εδώ τους κωφούς τους πετάγαμε στον Καιάδα, οι κουτόφραγκοι τους δίνανε επιδόματα, κατάλαβες; (γνώρισα πρόσφατα αγγλίδα κωφή, που σπούδαζε Νομικά, και μου είπε ότι εφ’ όρου ζωής δικαιούται 800 ευρώ κάθε μήνα, είτε βρει δουλειά είτε όχι, και σκέφτηκα πολύ σοβαρά ότι πρέπει να γίνω οικονομικός μετανάστης…)

Θες αγάπη μου να διοριστείς στο δημόσιο σαν άτομο με ειδικές ανάγκες; Ασφαλώς, όλο το δημόσιο είναι ανοικτό για σένα, γι’ αυτό εξάλλου και τα ΑμεΑ έχουν 85% ανεργία. Κάθε 3-4 χρόνια προκηρύσσονται θέσεις δημοσίου για ΑμεΑ (ενώ θα έπρεπε μια φορά το χρόνο), οι οποίες καλύπτονται με μοριοδότηση. Μέχρι τώρα δεν το είχα ψάξει καθόλου αυτό το θέμα, γιατί δεν ήξερα και πώς να το ψάξω. Τελικά όμως άρχισαν να το συζητούν κάποιοι φίλοι και γνωστοί μου στο φόρουμ του Αναπηρία τώρα (www.disabled.gr), οπότε άρχισα να μαθαίνω και να φρίττω.

Πρώτα πρώτα, η προκήρυξη βγήκε τέλη Ιουνίου, με προθεσμία μέχρι 24 Ιουλίου. Επειδή προφανώς τα ΑμεΑ δεν πάνε ποτέ διακοπές, αλλά ούτε και η οικογένειά τους μαζί, διότι τι να τις κάνουν τις διακοπές; Περιττά έξοδα, κούραση, ταλαιπωρία, που να ψάχνουν για προσβάσιμο ξενοδοχείο….άσε καλύτερα. Εξάλλου, μένει και ένας ολόκληρος Αύγουστος να πάνε όπου θέλουν. Ακόμα και με κοινωνικό τουρισμό, που επίσης δεν έχω τολμήσει να διεκδικήσω ποτέ, γιατί έμαθα ότι τον Αύγουστο τα ξενοδοχεία αποφεύγουν να δέχονται ΑμεΑ με τη δικαιολογία της πληρότητας (κι εγώ μόνο Αύγουστο μπορώ να πάω διακοπές).

Έπειτα, η προκήρυξη ζητούσε να είσαι άνεργος, εγγεγραμμένος στον ΟΑΕΔ, και να έχεις περάσει από άλλη επιτροπή, του ΙΚΑ αυτή τη φορά, που να είναι αρμόδια για τον εν λόγω νόμο (οι παλιές επιτροπές δεν μετράνε). Αν κάποιος δουλεύει (στον ιδιωτικό τομέα) αποκλείεται αυτομάτως από την προκήρυξη. Επίσης, μου είπαν πως οι διορισμοί σε αυτές τις θέσεις μπορεί να απαιτήσουν 2-3 χρόνια για να ολοκληρωθούν, στα οποία πρέπει να παραμείνεις άνεργος, εγγεγραμμένος στον ΟΑΕΔ.

Τι θα τρως αυτά τα χρόνια της ανεργίας, δεν το εξηγεί πουθενά. Μπορείς πάντα να πουλάς αναπτήρες και μπρελόκ στα τραπέζια των νυχτερινών κέντρων, εξάλλου – αν σε αφήσουν τα κυκλώματα που φημολογούνται πως έχουν πιάσει τα πόστα στα καλά κέντρα (αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα εξετάσουμε άλλη φορά).

Μπορείς ακόμα να πάρεις πρώτη κατοικία με κάποιο αφορολόγητο όριο ή κάποιο δάνειο για σπίτι, ούτε αυτά τα ξέρω ακριβώς, αλλά στ’ αλήθεια πόσα ΑμεΑ γνωρίζετε που να ζουν μόνα τους σε ένα σπίτι; Εγώ το έκανα κάποια χρόνια, λόγω σπουδών, και επειδή είμαι και λίγο μονόχνωτη και μ’ αρέσει να είμαι μόνη μου – μια δεκαετία συνολικά. Αλλά το ομολογώ πως όλα τα θέματα της καθημερινότητας ήταν δύσκολο να τα αντιμετωπίσω και στο τέλος με έπνιγαν. Τώρα που ζω με τον άντρα μου η ζωή μου είναι πολύ πιο εύκολη, και από πρακτικής απόψεως.

Υποθέτω όμως, ότι και για τα παραπάνω, πρέπει να περάσεις από άλλες επιτροπές. Επιτροπές που δίνουν σε κουφούς τηλέφωνο επικοινωνίας, και σε καλούν τηλεφωνικά να παρουσιαστείς την ορισμένη μέρα. Σε μια εποχή που ακόμη και το ανθοπωλείο της γειτονιάς μου έχει εκσυγχρονιστεί και μου έστειλε SMS στο κινητό μου για να με διαβεβαιώσει ότι η παραγγελία μου παραδόθηκε (!) η επιτροπή που θα κρίνει την κώφωσή μου με καλεί τηλεφωνικά να παρουσιαστώ, όντας βέβαιη πως δεν μένω μόνη και με φροντίζουν άλλοι, οι οποίοι άλλοι μιλάνε όλοι στο τηλέφωνο και είναι όλη μέρα στο σπίτι και δεν εργάζονται, γιατί η κλήση γίνεται σε σταθερό τηλέφωνο…

(συνεχίζεται στο επόμενο, εξάλλου αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος)

ΙΣΤΟΡΙΑ 22: ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΧΑΣΑΠΗ

2008-05-28T10:22:00.003+03:00

Πρόσφατα διάβασα στις εφημερίδες ότι το πασίγνωστο αγγλικό τηλεοπτικό κανάλι BBC αποφάσισε να υποτιτλίσει υποχρεωτικά όλα τα προγράμματά του, ώστε να μπορούν να τα παρακολουθούν και οι κωφοί τηλεθεατές. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε και τις ειδήσεις, και τα σήριαλ, και τα ντοκυμανταίρ και ό,τι άλλο περιλαμβάνει το πρόγραμμα (τις διαφημίσεις, όμως; Δεν μας είπαν τίποτα για τις διαφημίσεις, και δεν είναι δυνατόν να παραβλέψουμε την ουσία, δηλαδή ότι οι κωφοί, εκτός από εν δυνάμει τηλεθεατές είναι και εν δυνάμει καταναλωτές, σωστά; )

Ας αφήσουμε όμως τα μεγαλεία του BBC και ας δούμε τι γίνεται στα καθ’ ημάς. Που ούτε καν περασμένα μεγαλεία δεν έχουμε σε αυτό το θέμα. Το μόνο μοτίβο που επαναλαμβάνεται σταθερά είναι αυτό που ακούγονταν στα συνοικιακά σινεμά τις δεκαετίες του 50 και του 60. Όταν δηλαδή κόλλαγε το φιλμ με τους υποτίτλους, και ενώ η ξένη ταινία συνέχιζε να προβάλλεται κανονικά στην οθόνη, δεν “έπεφταν” ταυτόχρονα και οι υπότιτλοι. Με αποτέλεσμα ο κόσμος να φωνάζει τη φράση που έγινε ιστορική: “γράμματα, χασάπη”.

Έτσι αναφωνούμε κι εμείς οι κωφοί, τις σπάνιες φορές που θα καθίσουμε μπροστά στην τηλεόραση και δεν έχει ξένες ταινίες με υποτίτλους, για παράδειγμα όταν έχει ειδήσεις και θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη στον κόσμο. Βέβαια, είναι λίγο γελοίο να κάθεσαι στον καναπέ και να φωνάζεις: “γράμματα, χασάπη”.

Πρώτα πρώτα, δεν υπάρχει κανένας χασάπης εκεί γύρω (εξόν φυσικά αν υπάρχει χασάπης στην οικογένεια και μένετε στο ίδιο σπίτι!) Δεύτερον, αν το εκμοντερνίσεις και πεις: “γράμματα, Χατζηνικολάου”, μια αρχίζει και αυτό από χι, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να σκεφτούν όλοι πόσο μοιάζεις της γιαγιάς σου, που όταν πρωτοείδε τηλεόραση ήταν πεπεισμένη ότι την ακούνε οι παρουσιαστές και έκανε διάλογο μαζί τους.

Γι’ αυτό κι εγώ αποφεύγω γενικά την τηλεόραση, εκτός αν πρόκειται για ξένες ταινίες ή σειρές που έχουν υποτίτλους. Κι όμως, είμαι αναγκασμένη να πληρώνω κανονικά φόρο στην ΕΡΤ (μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ) όπως όλοι σας, αν και δεν μπορώ ούτε καν να παρακολουθήσω τις ειδήσεις. Μάλιστα ούτε τις ειδήσεις “για άτομα με προβλήματα ακοής”, όπως λέγονται, μπορώ να παρακολουθήσω – δεν καταλαβαίνω τίποτα ούτε εγώ ούτε φυσικά όλοι οι κωφοί χειλεοαναγνώστες, που δεν γνωρίζουν τη νοηματική γλώσσα.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο πλήρης υποτιτιλισμός από το BBC είναι για μένα όνειρο θερινής νυκτός. Φυσικά, ενημερώνομαι για τις ειδήσεις από τις εφημερίδες (πάντα με μια μέρα καθυστέρηση όμως) ή από το ίντερνετ. Ωστόσο, θα σας πω μια ιστορία που μου συνέβη το 1999, για να καταλάβετε ότι σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης η χρονική καθυστέρηση της μετάδοσης μιας είδησης είναι πολύ σημαντική.

Ήταν λοιπόν Σεπτέμβρης του 1999, κι εγώ δούλευα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στο Ηράκλειο της Κρήτης. Δεν είχα γνωρίσει ακόμα τον άντρα μου, ενώ οι γονείς μου και ο αδερφός μου ήταν στην Αθήνα. Τότε το ίντερνετ ήταν ακόμα στα πρώτα του βήματα στη χώρα μας, και συχνά το δίκτυο “έπεφτε” και δεν μπορούσες να μπεις με τίποτα. Το απόγευμα που γύρισα στο σπίτι δοκίμασα να συνδεθώ, αλλά ήταν αδύνατον.

Τότε επικοινωνούσα με τους δικούς μου ακόμα μέσω συσκευής FAX, αν και είχα ήδη πάρει κινητό ένα χρόνο πριν. Παίρνω λοιπόν το εξής FAX το απογευματάκι: “Eίμαστε καλά, μην ανησυχείς. Η μαμά σου”. Αναρωτήθηκα για ποιο λόγο δεν έπρεπε να ανησυχώ, αλλά όπως ήμουν κουρασμένη από τη βάρδια και την εφημερία της προηγούμενης μέρας προτίμησα να πέσω να κοιμηθώ, αφού εξάλλου δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.

Ξύπνησα κατά τις εννέα το βράδυ. Ήμουν μόνη στο σπίτι, το ίντερνετ δεν λειτουργούσε, το κινητό δεν λειτουργούσε, το FAX δεν λειτουργούσε, κανένα κανάλι της τηλεόρασης δεν έδειχνε το κανονικό του πρόγραμμα. Όλα έδειχναν ένα γκρεμισμένο οικοδόμημα, και γύρω πυροσβεστικά οχήματα, και έγραφαν από κάτω: “ΡΙΚΟΜΕΞ – τώρα”.

Δεν είχα ιδέα τι μπορεί να συνέβαινε. Τι ήταν αυτό το “ΡΙΚΟΜΕΞ” ; Οι εκφωνητές φυσικά μιλούσαν, αλλά εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγαν. Δεν είχαν ακόμα βγάλει καν τα “κρόουλ” για να περνούν στο κάτω μέρος της οθόνης και να διαφωτιζόμαστε κάπως.

Συμπέρανα ότι κάποιο εργοστάσιο είχε πάρει φωτιά. Αλλά κάτι δεν μου πήγαινε. Γιατί ήταν αυτό τόσο σημαντικό ώστε όλα τα κανάλια να διακόψουν το πρόγραμμά τους και να το μεταδίδουν συνέχεια; Και γιατί η μαμά μου είχε γράψει να μην ανησυχώ, εφ’ όσον οι δικοί μου δεν είχαν καμία σχέση με δουλειά σε εργοστάσιο;

Η ώρα ήταν ήδη δέκα το βράδυ, και δεν μπορούσα καν να χτυπήσω το κουδούνι στη γειτόνισσα – δεν θα ήταν σωστό να ενοχλήσω τόσο αργά, κι έπειτα, τι να ρώταγα; Μήπως τελικά ήμουν στη ζώνη του λυκόφωτος και δεν το ήξερα; Κάπως έτσι δεν ξεκινούσαν οι σχετικές ιστορίες στις ταινίες τρόμου;

Τελικά πέρασα όλη τη νύχτα χωρίς να μάθω τι είχε γίνει. Τα τηλέφωνα δεν λειτούργησαν για ώρες, ούτε το ίντερνετ, ούτε το FAX. Απλώς πήγα το πρωί στη βάρδια μου στο νοσοκομείο, και τότε έμαθα αυτό που όλοι σας έχετε ήδη καταλάβει διαβάζοντας το κείμενο: Την προηγουμένη είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός στην Αθήνα, το εργοστάσιο της ΡΙΚΟΜΕΞ είχε καταρρεύσει καταπλακώνοντας ανθρώπους, και οι δικοί μου κουνήθηκαν γερά, αλλά δεν είχαν πάθει τίποτα.

Και σας ρωτάω εγώ τώρα, μήπως αντί να πληρώνω σαν βλαξ κανονικά το φόρο υπέρ της ΕΡΤ τόσα χρόνια, μήπως θα έπρεπε τελικά να τους κάνω μήνυση για ψυχική οδύνη; Στη μηνυτήρια αναφορά θα έγραφα δυο λέξεις μόνο: ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΧΑΣΑΠΗ !

ΥΓ: Τώρα που καλοκαίριασε η ροή των ιστοριών μας θα είναι λίγο πιο αραιή. Καλό καλοκαίρι να έχουμε όλοι!

ΙΣΤΟΡΙΑ 21: ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΥΦΟΣ

2008-05-10T01:41:00.002+03:00

Τόσο καιρό σας γράφω για πράγματα μάλλον αρνητικά, για τις δυσκολίες και τα εμπόδια που τυχόν υπάρχουν στην καθημερινότητά μου ή για ιστορίες λιγότερο ή περισσότερο αστείες που μου έχουν συμβεί.

Όμως, πρέπει να πω πως υπάρχουν και θετικά πράγματα, που είναι αυτές οι περίφημες “ειδικές ικανότητες”, που μας λένε όλοι πως έχουμε, για να μας χρυσώσουν το χάπι της αναπηρίας.

Ικανότητες που δεν έχει ο μέσος άνθρωπος, αλλά και ούτε θα ήθελε να έχει, εφ’ όσον πάνε πακέτο με την αναπηρία. Μακριά από μας, σκέφτονται όλοι, και πολύ λογικά δηλαδή, κι εγώ το ίδιο θα σκεφτόμουν στη θέση τους.

Όχι, δεν μπορώ να πετάω σαν τον Σούπερμαν ή να βεντουζώνομαι σε κτίρια σαν τον Σπάιντερμαν ή να εξαφανίζομαι σαν τον αόρατο άνθρωπο. Δεν μπορώ ούτε να κάνω τα κόλπα του Χουντίνι, αλλά ούτε καν κι ένα αξιοπρεπές τρικ με την τράπουλα, βρε αδερφέ.

Ένα κολπάκι όμως μπορώ να το κάνω κι εγώ, κι αυτό το ξέρουν μόνο οι πολύ δικοί μου, γι’ αυτό σας παρακαλώ να μείνει μεταξύ μας. Μπορώ και….κρυφακούω! Όχι βέβαια πίσω από κλειστές πόρτες ή βάζοντας κοριούς σε τηλέφωνα όπως κάθε αξιοπρεπής ωτακουστής, αλλά με το δικό μου τρόπο.

Ο οποίος δικός μου τρόπος εφαρμόζεται συνήθως σε καφετέριες, λεωφορεία, μετρό, όπου δηλαδή βαριέμαι και χαζεύω τους γύρω μου για να περνάει η ώρα. Δεν το κάνω καν επίτηδες, τυχαίνει μόνο του. Αρκεί να βρίσκεται σε ευθεία γραμμή μπροστά μου ο ομιλητής, η απόσταση να είναι σχετικά μικρή, ας πούμε να μην υπερβαίνει τα 3-4 μέτρα και να υπάρχει καλός φωτισμός.

Από κει και πέρα δεν χρειάζεται καν να είμαστε στον ίδιο χώρο. Για παράδειγμα, είναι εύκολο να “υποκλέψω” μια συζήτηση 2 ατόμων στη στάση του λεωφορείου όταν είμαι μέσα στο λεωφορείο και είναι σταματημένο (λόγω στάσης ή κίνησης). Ακόμα πιο εύκολο να παρακολουθήσω τι λένε 2 άτομα στην άλλη άκρη του βαγονιού στο μετρό, αρκεί να υπάρχει οπτική επαφή.

Ειδικά στο μετρό είναι η καλύτερή μου, γιατί συνήθως ο θόρυβος είναι έντονος (για σας) και ο κόσμος που προσπαθεί να μιλήσει φωνάζει, κι έτσι γίνεται πιο εκφραστικός. Δηλαδή για μένα δεν έχει σημασία η ένταση της φωνής, αλλά η εκφραστικότητα που τη συνοδεύει. Εξάλλου, αν και συνήθως διαβάζω εφημερίδα στα λεωφορεία ή στο μετρό, καμία φορά μπορεί να υποκλέψω μια συζήτηση επειδή βαριέμαι. Ή επειδή απλά κοιτάω προς τους ομιλητές, χωρίς να το κάνω σκόπιμα.

Ο άντρας μου, που με ξέρει καλά, όταν ταξιδεύουμε μαζί με άλλο μέσο εκτός από το αυτοκίνητό μας, δηλαδή με τρένο, πούλμαν ή πλοίο, ξέρει πως σίγουρα κάποια στιγμή θα λειτουργήσω ως ωτακουστής (ή να πω: οφθαλμ-ακουστής καλύτερα ; ) και με μαλώνει εκ των προτέρων.

Σας είχα γράψει σε μια παλαιότερη ιστορία πως στο εξωτερικό τους ανθρώπους σαν κι εμένα συχνά τους πληρώνουν γι’ αυτή τη δουλειά (που γίνεται ακόμα καλύτερα και πιο επιτυχημένα με τη βοήθεια βίντεο και εστίασης – εννοώ το ζουμάρισμα).

Ωστόσο, ούτως ή άλλως δεν είχα ποτέ την επιθυμία να γίνω καρφί και να φακελώνω ανύποπτους συνανθρώπους μας. Τα προσωπικά σας δεδομένα είναι λιγότερο ασφαλή από όσο νομίζετε, αλλά γι’ αυτό ευθύνονται οι άπειρες κάμερες στους δρόμους μάλλον, παρά οι λιγοστές κουβέντες που ενδέχεται να υποκλέψουν για πλάκα οι κουφοί συμπολίτες σας.

Πάντως σε κάθε περίπτωση, καλύτερα είναι να προσέχετε τι λέτε όταν βρίσκεστε σε δημόσιο χώρο. Γιατί εκτός από τις κάμερες κυκλοφορούν και οι μεγάλοι (αλλά και οι μικρότεροι) κουφοί αδερφοί και αδερφές μας εκεί έξω.

ΥΓ: Όσοι γνωρίζουν την ιστορία με την τελετή που θα γίνει τη Δευτέρα στο Νέο Μουσείο Μπενάκη, να ξέρετε πως θα χαρώ να σας λαθρακούσω ή μάλλον λαθρο-δω εκεί.

Θεώρησα υπερβολικό να το ξαναγράψω στο μπλογκ, εφ’ όσον θέλω να αναφέρεται βασικά στην κώφωση και όχι στις λογοτεχνικές (και τις άλλες γενικότερα) δραστηριότητές μου.

Ευχαριστώ όμως εκ των προτέρων όσους σκοπεύουν να είναι εκεί. Μου είπαν πως έχει καλό φωτισμό, οπότε δεν θα δυσκολευτώ να σας υποκλέψ…χμ, συνομιλήσω εννοώ.

Εξάλλου, κάπως πρέπει να περάσω την ώρα που δεν θα καταλαβαίνω πάλι, και ειδικά αν δεν μπορώ να παίζω με το κινητό μου, οπότε θα παίζω με τις συνομιλίες των άλλων – κάτι που δυστυχώς το κάνει και ο Μεγάλος Αδερφός.

ΙΣΤΟΡΙΑ 20: ΟΙ ΚΩΦΑΛΑΛΟΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

2008-05-03T01:49:00.004+03:00

Το συλλογικό μας στερεότυπο υπαγορεύει ότι οι κωφοί (που επιμένουν οι περισσότεροι να ονομάζουν κωφάλαλους, αν και ο όρος έχει επίσημα καταργηθεί πλέον) είθισται να παντρεύονται κυρίως μεταξύ τους.

Θα μου πείτε, εδώ παντρεύονται μεταξύ τους γιατροί, δικηγόροι, στελέχη εταιριών, οι κουφοί θα αποτελούσαν εξαίρεση; Παρόλο που όλα τα γυναικεία περιοδικά συμβουλεύουν να μην μπλέκουμε τα γκομενικά με τα εργασιακά (φαντάζομαι και τα αντρικά επίσης – σόρι, αλλά δεν διαβάζω NITRO, STATUS , και τα παρόμοια, μόνο μερικές φορές στα κρυφά και ανομολόγητα, π.χ. όταν είχαν τη συνέντευξη της Κικής Δημουλά για ξεκάρφωμα…ή έτσι λέω εγώ τώρα για ξεκάρφωμα επίσης…κάτι τέτοιο τέλοσπάντων…) , παρόλες τις συμβουλές λοιπόν, οι περισσότεροι πάνε και κάνουν αυτό ακριβώς, δηλαδή ερωτεύονται και παντρεύονται μέσα από το χώρο εργασίας και εν γένει συναναστροφής τους, πράγμα απόλυτα λογικό αν το σκεφτείς.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τις στατιστικές, το 95% των κωφών παντρεύεται με επίσης κωφό ή βαρήκοο σύντροφο και μόλις το 5% με ακούοντα σύντροφο. Είναι βέβαια αναμενόμενο να συμβαίνει αυτό σε όσους κωφούς επικοινωνούν μόνο με τη νοηματική, καθώς είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσουν με όποιον δεν μιλάει τη γλώσσα τους.

Όμως, οι κωφοί χειλεοαναγνώστες, που μιλούν και συναναστρέφονται κυρίως με ακούοντες, είναι πολύ πιθανότερο να παντρευτούν με ακούοντα σύντροφο, όπως κι εγώ η ίδια.

Όταν ήμουν φοιτήτρια είχε τύχει να γνωρίσω και άλλα δυο παιδιά, φοιτητές στην ίδια πόλη, με πρόβλημα ακοής, και κάναμε κάποιες φορές παρέα. Θυμάμαι πως ο ένας δήλωνε από τότε που ήταν είκοσι και κάτι χρονών πως σκόπευε να παντρευτεί οπωσδήποτε γυναίκα που να ακούει, γιατί θα ήταν τότε πιο εύκολη η ζωή του.

Τότε μου φαινόταν απόλυτη και απαξιωτική η δήλωση, αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι είχε δίκιο, ως προς την αντιμετώπιση των πρακτικών δυσκολιών της καθημερινής ζωής. Τελικά χαθήκαμε με το συγκεκριμένο παιδί, μια και μετακόμισα εγώ (πολλές φορές από τότε) και δεν ξέρω αν παντρεύτηκε καν, όμως πρόλαβα να μάθω ότι ο τρίτος της παρέας, που δεν έκανε συγκεκριμένες δηλώσεις, παντρεύτηκε επίσης μια κοπέλα που άκουγε.

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν τα ζευγάρια που έχουν και οι δυο πρόβλημα ακοής, γιατί παρόλο που κι εγώ η ίδια έμεινα μόνη μου για μια δεκαετία συνολικά, ομολογώ πως ήταν δύσκολο να φροντίζω τα καθημερινά θέματα και πάνω απ’ όλα το μόνιμο πρόβλημα της συνεννόησης μέσω τηλεφώνου.

Γιατί παρόλο που έχουμε τα SMS πια, κάποια βασικά και πατροπαράδοτα θέματα της φυλής μας, όπως π.χ. που θα μαζευτεί όλη η οικογένεια για το Πάσχα, με ποιανού το αμάξι, ποιος θα οδηγήσει, ποιος θα φέρει το αρνάκι, ποιος το κατσικάκι, ποιος τα λουκάνικα και ποιος θα αναλάβει το ψήσιμο, και ποιο συνολάκι θα φορέσει η καθεμία ώστε να μην συμπίπτουν τα outfit κατά τη βραδινή περαντζάδα, απαιτούν μαραθώνιες, αν με εννοείτε, διαβουλεύσεις, που δεν λύνονται με μερικά μηνυματάκια.

Έκανα αυτό τον μακρύ πρόλογο όμως για να μπορέσω να σας πω μια διασκεδαστική ιστορία που μας συνέβη πρόπερσι και δείχνει αυτό ακριβώς το στερεότυπο του κόσμου σχετικά με την ενδογαμία των κωφών.

Ο άντρας μου ήταν τότε συνδρομητής σε ένα περιοδικό (όχι το NITRO, για όνομα, δεν μου μοιάζει ευτυχώς, είναι σοβαρός άνθρωπος, για ποιόν τον περάσατε; ) Δεν θα πω τον τίτλο του μια και δεν υπάρχει λόγος, επρόκειτο πάντως για ένα επιστημονικό περιοδικό γενικού ενδιαφέροντος.

Κάποια στιγμή που έληξε η συνδρομή του, με έστειλε να πάω στα γραφεία του περιοδικού (που ήταν στο δρόμο μου) για να την ανανεώσω. Πήγα, βρήκα τον αρμόδιο υπάλληλο, μιλήσαμε, όλα καλά, ανανέωσα τη συνδρομή, πήρα την απόδειξη και το ξέχασα για ένα χρόνο περίπου.

Την επόμενη χρονιά ειδοποίησαν τον άντρα μου, τηλεφωνικά όπως πάντα, πως λήγει η συνδρομή του και πρέπει να την ανανεώσει. Εκείνη τη χρονιά έτυχε να πάμε μαζί κάποιo απόγευμα να ανανεώσουμε τη συνδρομή.

Καθώς πήγαμε να πληρώσουμε, συμπτωματικά είδαμε την οθόνη του υπολογιστή, όπου είχε γραφτεί το όνομα του άντρα μου, και δίπλα το δικό μου, και παραδίπλα με κόκκινα κεφαλαία γράμματα η ένδειξη: ΚΩΦΑΛΑΛΟΙ.

Γυρνάει λοιπόν ο άντρας μου και λέει στον υπάλληλο: “Δεν μου λες, εμένα που με βλέπεις και μιλάμε τόση ώρα, σου φαίνομαι κωφάλαλος; ”

Κόκκαλο ο υπάλληλος, που αδυνατούσε να θυμηθεί πως και τι και πότε γράφτηκε η σημείωση. Ο άντρας μου φυσικά είχε καταλάβει ότι πρέπει να είχε γραφτεί επειδή είχα πάει εγώ μόνη μου την προηγούμενη χρονιά, αλλά ήθελε – και πολύ σωστά – να το ξεκαθαρίσει το θέμα.

“Και έστω” του λέει, “ας υποθέσουμε ότι έχετε ένα ζεύγος κωφαλάλων συνδρομητών. Πόσο έξυπνη βρίσκετε, από επιχειρηματική άποψη, την ενέργεια να τους….ειδοποιήσετε τηλεφωνικά για τη λήξη της συνδρομής τους; Και από τη στιγμή που τους ειδοποιείτε τηλεφωνικά, έχοντας μπροστά σας όλα τα στοιχεία, και σας ….απαντούν, δεν κάνετε κάποια ενέργεια να τα διορθώσετε; Και τέλος, η γυναίκα μου, που ήρθε πέρσι και σας μίλησε και συνεννοήθηκε μόνη της, από που και ως που καταγράφηκε ως κωφάλαλη, εφ’ όσον είχατε μόλις συνομιλήσει; Σας πληροφορώ λοιπόν ότι τα στοιχεία σας είναι λανθασμένα, η γυναίκα μου είναι κωφή και όχι κωφάλαλη, διότι όπως βλέπετε μιλάει, όσο για μένα είμαι ο ίδιος κύριος που σας μίλησε στο τηλέφωνο πρωτύτερα“.

Ο υπάλληλος είχε μείνει άναυδος όλη εκείνη την ώρα και ίσα που μπόρεσε να ψελλίσει κάτι αδύναμες συγγνώμες. Δεν γνωρίζω τι έκανε με τα στοιχεία μας στη συνέχεια, πως μας καταχώρησε έκτοτε στο κομπιούτερ, αλλά κυρίως πως μας καταχώρησε στο μυαλό του. Ελπίζω πάντως να του ανατρέψαμε για λίγο τα στερεότυπά του.

Ή τουλάχιστον να του ανατρέψαμε τα στερεότυπα μέχρι ο ίδιος ή κάποιος φίλος του να είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει αναζήτηση για στατιστικά στοιχεία στο ίντερνετ, να βρει ότι όντως οι κωφοί εμφανίζουν κατά 95% ενδογαμία και να μας κατατάξει στο ταπεινό 5% της στατιστικής απόκλισης, για το οποίο θα απαξιούσε ενδεχομένως να ασχοληθεί μελλοντικά, και να μας διαγράψει από τη μνήμη του στη συνέχεια, όπως κάνουν και οι περισσότεροι άλλωστε.

Δυστυχώς το περιοδικό ανέστειλε την έκδοσή του κάποια στιγμή και έτσι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε τη συνέχεια της σκέψης του υπαλλήλου. Αλλά εγώ έκτοτε έχω σκεφτεί αρκετές φορές μήπως έγινε αναστολή της έκδοσης επειδή έτυχε να υπάρχουν και άλλοι κουφοί συνδρομητές, οι οποίοι ειδοποιούνταν επίσης τηλεφωνικά για να εξοφλήσουν τη συνδρομή τους, κατά την πάγια πολιτική της εταιρίας.

ΙΣΤΟΡΙΑ 19: ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΚΑΝΑΣ ΦΟΥΡΝΟΣ;

2008-04-29T00:03:00.007+03:00

Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς, όπως κι εγώ, θα λέτε το ψωμί-ψωμάκι και θα πηγαίνετε καθημερινά ή σχεδόν να προμηθευτείτε τη μπαγκέτα σας, το λευκό πολυτελείας σας, το παντεσπ….ε, χμ, το ολικής αλέσεως, το πολύσπορο, το χωριάτικο ή ό,τι σας αρέσει τέλος πάντων.

Εμένα το ψωμάκι μου αρέσει, αλλά μερικούς φούρνους πραγματικά και ευχαρίστως θα τους γκρέμιζα. Όχι εκ θεμελίων – απλώς θα άλλαζα τη διάταξη του χώρου, εν ανάγκη θα φώναζα και τον Σπύρο Σούλη και θα του έλεγα “άλλαξέ το τώρα πριν μου τη βιδώσει περισσότερο”.

Σας βλέπω που απορείτε. Τι πρόβλημα μπορεί να έχει ένας κουφός άνθρωπος με το φούρνο, σκέφτεστε. Πολλά, αγαπητοί μου. Με κυριότερο τη διάταξη, που συνήθως σε αναγκάζει να είσαι στην ίδια ευθεία στην ουρά, με αποτέλεσμα να μην βλέπεις την υπάλληλο (γιατί σχεδόν όλες είναι γυναίκες) και να μην σε βλέπει κι αυτή.

Σκέψου τώρα ότι συνήθως η μπροστινή στην ουρά καθυστερεί μέχρι να πάρει το ψωμί και να φύγει (διότι πάλι όλες γυναίκες είναι στην ουρά, αν εξαιρέσεις κάποιους παππούδες ή στελέχη εταιρειών που θέλουν τυρόπιτα – αλλά αυτοί πάνε στο Everest ή στο Γρηγόρης Μικρογεύματα κι όχι στο φούρνο της γειτονιάς μου).

Καθυστερεί λοιπόν η μπροστινή, είτε επειδή προσπαθεί να τυλίξει το ψωμί για να το βάλει στην τσάντα, είτε επειδή προσπαθεί να βρει τα κέρματα, είτε επειδή ανοίγει το μικρό τσαντάκι και κλείνει τη μεγάλη τσάντα – κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Το θέμα (μου) είναι ότι, καθώς καθυστερεί η μπροστινή, η υπάλληλος παίρνει πάντα παραγγελία από την επόμενη, για να προχωράει η ουρά. Πως όμως να πάρει παραγγελία από μένα και να συνεννοηθούμε σωστά, αν δεν υπάρχει καλή οπτική επαφή;

Κι αν τις άλλες φορές τα κουτσοκαταφέρνω, σήμερα έσπασα κάθε ρεκόρ γκαντεμιάς. Πρώτα πρώτα, αν και κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να πηγαίνω στον ίδιο πάντα φούρνο, όπου με ξέρουν, συχνά αλλάζουν τις υπαλλήλους εκεί. Έτσι, σήμερα και μάλλον λόγω εορτών ήταν δυο κοπέλες υπάλληλοι άγνωστες και οι δυο σε μένα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, μπροστά μου υπήρχαν όχι ένας, ούτε δυο, αλλά τρεις γυναίκες πελάτισσες, που είχαν αγοράσει τούρτες, γλυκά, τσουρέκια, και εκτός που είχαν καταλάβει όλο το χώρο, δημιουργούσαν ένα χάος καθώς η μια προσπαθούσε να παραλάβει την τούρτα, η δεύτερη να βρει τα ψιλά στο τσαντάκι και η τρίτη να κλείσει τη μεγάλη τσάντα, να ανοίξει το μικρό τσαντάκι και να βάλει μέσα το τσουρεκάκι…

Μπροστά σε αυτό το συμπαγές τείχος, το σιδηρούν παραπέτασμα, ομολογώ ότι αποθαρρύνθηκα και προσπάθησα να κάνω ελιγμό, ότι δήθεν κοιτάω τα βουτήματα και τις τυρόπιττες και προσπαθώ να αποφασίσω. Ματαίως όμως, η πρώτη υπάλληλος με κοιτούσε ξεκάθαρα από το βάθος, και το ίδιο καθαρά τα χείλη της σχημάτισαν τη φράση: “Χρόνια πολλά, τι θέλετε εσείς; “

“Τι να θέλω”, μου ήρθε να πω, “πρώτα απ’ όλα ζωτικό χώρο και οπτική επαφή για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε”. Αλλά ήταν βέβαιο ότι έτσι και μιλούσα εκείνη τη στιγμή θα είχα χάσει το επικοινωνιακό παιχνίδι από χέρι. Πέντε κεφάλια θα γύριζαν και δέκα ζευγάρια μάτια θα με κοιτούσαν με έκπληξη, απορία και τρόμο, προσπαθώντας να αποφασίσουν τι μπορεί να λέει το άλιεν και αν κινδυνεύουν από τρομοκρατική επίθεση ή αν θα πιάνονταν όμηροι σε ληστεία.

Έτσι, έκανα σήμα “ένα λεπτό”, υψώνοντας το δάκτυλο, ενώ παράλληλα συνέχισα να κάνω πως ήμουν δήθεν βαθύτατα απασχολημένη με το να μελετάω τη βιτρίνα.

Αλίμονο όμως, ενώ οι πελάτισσες συνέχιζαν να ασχολούνται με τα μικρά και μεγάλα τσαντάκια, με αντιλήφθηκε και η δεύτερη υπάλληλος, και μου έκανε κι εκείνη νόημα: “Tι θα θέλατε εσείς;”. Πανικός.

Μετακινήθηκα στα δεξιά, μήπως αποκτήσω καλύτερη ορατότητα, ενώ παράλληλα η μία υπάλληλος μετακινήθηκε κι εκείνη στα δεξιά. Όμως, ένα κεφάλι, ένα χέρι και ένας ώμος, που δεν είμαι σίγουρη αν ανήκαν στην ίδια πελάτισσα, συνέχιζαν να εμποδίζουν το οπτικό μου πεδίο προς την υπάλληλο. Έτσι, ελίχθηκα, περίπου όπως ελίσσεσαι σε ένα γεμάτο σινεμά, και μετακινήθηκα προς τα αριστερά, προκαλώντας δυσφορία και εμφανή ανησυχία στην υπάλληλο.

Οπωσδήποτε, ο ελιγμός μου ήταν επιτυχής, και αν παίζαμε ποδόσφαιρο θα είχα σίγουρα ξεγελάσει τον τερματοφύλακα και θα είχα πετύχει το στόχο. Ωστόσο, στην αριστερή πλευρά με περίμενε η πρώτη υπάλληλος με την ίδια απορία και ανησυχία στο βλέμμα.

“Τι θα θέλατε; ” η απειλητική ερώτηση ήρθε αμείλικτη και από την αριστερή πλευρά και πλέον όφειλα να μιλήσω, να ζητήσω την μπαγκέτα ή το παντεσπάνι μου. Σχεδόν είχα μετανιώσει που δεν είχα φροντίσει να γράψω σε χαρτάκι “ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ”, οπότε αν μη τι άλλο θα ξεμπέρδευα και με τις πολλές διατυπώσεις – άσε που μάλλον θα γλύτωνα και τα 80 λεπτά του ευρώ.

Ωστόσο, μάζεψα όλο το θάρρος μου και το ξεστόμισα πάνω από πέντε κεφάλια και δέκα ζευγάρια μάτια, όσο πιο δυνατά και καθαρά μπορούσα: “Μετακινούμαι επειδή πρέπει να σας βλέπω γιατί ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ και θέλω ΜΙΑ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ”.

Πέντε κεφάλια γύρισαν ταυτόχρονα, και ο χώρος έμοιαζε να βομβαρδίστηκε ξαφνικά. Ως διά μαγείας τα μικρά και μεγάλα τσαντάκια μαζεύτηκαν, ένας διάδρομος άνοιξε στη μέση, βιαστικά οι τρεις κυρίες μάζεψαν τα ψώνια και αποχώρησαν, προσπαθώντας να μην δείχνουν ότι με κοιτούν, οι δε δύο κοπέλες στο ταμείο έμειναν ακίνητες για τρία έως πέντε δευτερόλεπτα, στη διάρκεια των οπoίων σκεφτόμουν αν έπρεπε να μετακινηθώ πάλι δεξιά-αριστερά και να σουτάρω…..εεε…..να τις κάνω να μετακινηθούν και να μου δώσουν τη ρημαδοφρατζόλα.

Ευτυχώς, η μία συνήλθε, τύλιξε αμίλητη τη φρατζόλα και έγραψε στη μηχανή 0,80 για να το δω και να πληρώσω. Πλήρωσα, ευχήθηκα μάλιστα και χρόνια πολλά, δεν πήρα απάντηση λόγω του σοκ (εκτός κι αν απάντησαν όταν πια είχα γυρίσει την πλάτη) κι έφυγα.

Πάντως, εγώ από σήμερα το αποφάσισα: αφού άμα τη εμφανίσει μου οι φούρνοι μοιάζουν βομβαρδισμένοι, τώρα που καλοκαιριάζει θα φτιάξω ένα μπλουζάκι που θα λέει: “EIME KOΥΦΙ ΚΑΙ ΘΕΛΟ ΠΑΝΤΕΣΠΑΝΙ”, για να γκρεμίσω και τους υπόλοιπους φούρνους για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το θέμα.

ΙΣΤΟΡΙΑ 18: ΣΟΦΙΑ ΟΡΘΗ

2008-04-16T15:08:00.008+03:00

Με την εκκλησία δεν έχω πολλά πολλά, ούτε αυτή μαζί μου. Ίσως μάλιστα, ένας λόγος που δεν έχω πολλά πολλά με την εκκλησία να έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να αντιληφθούμε εμείς οι κωφοί χειλεοαναγνώστες τίποτα από τη λειτουργία, ούτε από τους ύμνους και τα τροπάρια, ούτε το τελετουργικό στις βαπτίσεις και τους γάμους, ούτε καν τις κηδείες (αυτό το τελευταίο βέβαια ισχύει για όλους…ανάλογα με τη θέση από την οποία παρακολουθούν την τελετή !)

Τώρα λοιπόν που πλησιάζει η μεγάλη εβδομάδα, μέσα στο γενικότερο κλίμα κατάνυξης, είπα να σας γράψω κάποιες ιστορίες από την εκκλησία. Στην οποία έχω αναγκαστικά παρευρεθεί πολλές φορές, για κοινωνικούς και όχι για θρησκευτικούς λόγους.

Πρώτα πρώτα, ως μαθήτρια έπρεπε να υποστώ τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, όπως όλοι οι μαθητές. Τότε δεν είχα ακόμη ξεκαθαρίσει μέσα μου τις όποιες θρησκευτικές μου αντιλήψεις, και απλώς ακολουθούσα το πρόγραμμα του σχολείου.

Μα η λειτουργία ήταν για μένα ακριβώς όπως η (υποχρεωτική επίσης) επίσκεψη στο Πλανητάριο ή όπως όταν πήγαμε στο χορό του Λυκείου να ακούσουμε Βίσση και Καρβέλα (όλοι έχουμε ιστορίες από τα νιάτα μας για τις οποίες ντρεπόμαστε ελαφρώς, βλέπετε).

Εν ολίγοις, δεν καταλάβαινα τίποτα. Όπως βέβαια και σε όλους τους επιταφίους, τις αναστάσεις, τους γάμους και τις βαφτίσεις (οι κηδείες ήρθαν αργότερα).

Μου άρεσε όμως ανέκαθεν ο επιτάφιος, αυτή η μυσταγωγία των κεριών, αυτό το πλήθος που περπατούσε συντονισμένα και χαιρόταν τις μυρωδιές της άνοιξης…και φυσικά, τα πρώιμα φλερτ που ανέκαθεν είθισται να γίνονται κατά τους επιταφίους και τις αναστάσεις στη χώρα μας. Οι έβηφοι και νέοι που μαζεύονται με σκοπό: “τα μάτια τους να ρίξουν σαιτιές”, όπως θα το έλεγε και ο Μαλακάσης.

Τα τροπάρια και οι ύμνοι της άνοιξης, όμως…παραμένουν ένα κλειστό μυστικό, που αφορά μόνο τους ακούοντες. Σε ποια ηλικία, με ρώτησε ο άντρας μου κάποτε (διαβάζοντας ένα μου στίχο, που έλεγε: είμαι η γυναίκα που της φόρτωσαν νωρίς την ηθική / στα φαύλα και στα κρείττω η πηγή…), σε ποιά ηλικία άκουσες πρώτη φορά το τροπάριο της Κασσιανής;

Μα….ποτέ, άντρα μου, ή τουλάχιστον ποτέ όταν μπορούσα πια να καταλάβω το νόημα των στίχων. Σίγουρα τα άκουσα κάποτε, στα μικράτα μου, κι αυτό και το Ω γλυκύ μου έαρ και το Θανάτω θάνατον πατήσας, μα πιο πολύ τα διάβασα ή τα “διάβασα” επίσης στα χείλη της μαμάς μου παρά τα άκουσα ως μεγάλη.

Παρόλα αυτά, έκανα πάντοτε ευσυνείδητες προσπάθειες να ακολουθήσω το τυπικό τις εκκλησίας κάποιες φορές, ξαναλέω για κοινωνικούς και όχι για θρησκευτικούς λόγους. Επειδή οι θρησκευτικές τελετές, όπως και οι μεγάλες γιορτές (Πάσχα, Χριστούγεννα, Δεκαπενταύγουστος) έχουν στη χώρα μας σαφή κοινωνικό χαρακτήρα και εντάσσονται στις παραδόσεις του λαού μας. Εξάλλου, σέβομαι τη θρησκευτική πίστη, όποιο δόγμα και να ακολουθεί κανείς, όπως και τον αγνωστικισμό και την αθεϊα όλων των ανθρώπων.

Έτσι, και κουμπάρα έγινα, παντρεύοντας δυο καλούς μου φίλους, και το κοριτσάκι τους βάφτισα αργότερα – μια ιστορία που πρέπει να σας την πω ξεχωριστά, γιατί όσο να ‘ναι, πάντα έχει πλάκα μια κουφή νονά που αγνοεί πλήρως το τελετουργικό της ορθόδοξης βάπτισης και προσπαθεί να τα κάνει -και σωστά- όλα εκείνη τη στιγμή. Αλλά μου το είπαν καθαρά: Κι αν δεν ξέρεις το χορό του Ησαϊα, ούτε πώς να τη βαφτίσεις τη Μαρία, μη φοβάσαι, θα στα μάθει ο παπάς!

Ας δούμε όμως τώρα ένα τραυματικό γεγονός που μου έμεινε στη μνήμη, κι αν το γράφω είναι για να σας παρακαλέσω να μην κάνετε τα ίδια όσοι από σας πηγαίνετε τακτικά στην εκκλησία. Ήμουνα μεγάλη πια, πάνω από 25-26, δεν θυμάμαι ακριβώς, και είχα πάει σε μια βάφτιση με τη μαμά μου και μια φίλη της.

Εκείνες είχαν καθίσει πιο μπροστά, κι επειδή δεν είχε άλλο κάθισμα καθόμουν λίγο πιο πίσω, μόνη μου. Ξαφνικά, έρχεται από τα απέναντι καθίσματα ένας κύριος κάποιας ηλικίας, και με σπρώχνει και με τραβάει να σηκωθώ όρθια! Παράλληλα μάλλον με επέπληττε, δεν μπόρεσα να καταλάβω ακριβώς, γιατί με την ίδια ταχύτητα εξαφανίστηκε και δεν τον ξαναείδα μέσα στον κόσμο, ώστε να δοθούν αμοιβαίες εξηγήσεις.

Μόλις συνήλθα λίγο από τη χειροδικία (γιατί σχεδόν περί χειροδικίας, και μάλιστα αναίτιας μου φάνηκε), και σκέφτηκα πιο καθαρά, συνειδητοποίησα ότι μάλλον βρισκόμασταν σε κάποιο σημείο της τελετής όπου έπρεπε όλοι να σηκωθούμε όρθιοι. Πράγμα που όμως δεν μπόρεσα να αντιληφθώ, γιατί οι αμέσως μπροστινοί μου ήταν όλοι κάποιας ηλικίας και δεν είχε σηκωθεί κανείς.

Φαίνεται ότι εγώ, ως νεότερη, αλλά και ως καθισμένη στο πλησιέστερο στο διάδρομο κάθισμα πλήρωσα την οργή του εν λόγω κυρίου, που σίγουρα παράλληλα θα έλεγε κάτι για την ασέβεια της νεολαίας, που τολμά να είναι καθήμενη ενώ επιβάλλεται να σηκωθεί όλο το εκκλησίασμα.

Πάντως, έχω εδώ μια χαριτωμένη ιστορία να σας διηγηθώ, που δεν έχει άμεση σχέση με την κώφωση, αλλά τη βρίσκω ταιριαστή με το σημερινό μας θέμα, και σίγουρα, αν δεν είχα πρόβλημα ακοής θα μπορούσε να είχε συμβεί σε μένα και όχι στην πρώτη μου ξαδέρφη.

Όταν η ξαδερφούλα μου, που είναι και συνονόματη, ήταν τριών χρονών και βρισκόταν σε ένα γάμο - αν δεν κάνω λάθος- κάποια στιγμή σηκωνόταν συνεχώς στην εκκλησία, και ταυτόχρονα κοίταγε με ειλικρινή απελπισία τη μαμά της, που δεν καταλάβαινε κιόλας τι έχει το παιδί και σηκώνεται συνέχεια στα καλά καθούμενα.

Κάποια στιγμή λοιπόν η μικρή, έτοιμη να βάλει τα κλάματα γυρνάει και λέει στη θεία μου την ατάκα που έμεινε στα χρονικά της οικογένειάς μας: “Γιατί καλέ μαμά αυτός ο παπάς λέει συνέχεια Σοφία ορθή και με σηκώνει, αφού εγώ κουράστηκα και θέλω να καθίσω!”

Έτσι λοιπόν κι εγώ θέλω να σας πω, όταν θα δείτε την επόμενη κουφή Σοφία σαν κι εμένα στην εκκλησία, να μην της πείτε Σοφία ορθή ή ακόμα χειρότερα, να μην τη σπρώξετε για να σηκωθεί. Γιατί την επόμενη φορά, θα σας πω κι εγώ πως δεν σηκώνομαι γιατί δεν άκουσα τίποτα σχετικό, και πως θα προτιμούσα να καθίσω.

ΙΣΤΟΡΙΑ 17: ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΡΕΜΑΛΑ;

2008-04-11T02:10:00.004+03:00

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές πως ακριβώς γίνεται η χειλεοανάγνωση, και πάντα την περιγράφω σαν “κάτι που μοιάζει με το παιδικό παιχνίδι κρεμάλα”.

Αυτή είναι δική μου έκφραση, δεν την έχω διαβάσει πουθενά. Όμως, έχω διαβάσει σε επιστημονικά βιβλία ότι με τη χειλεοανάγνωση κατ’ ουσίαν καταλαβαίνεις μόνο το 30-40% της πληροφορίας που έχει μια λέξη (στη γλώσσα μας, κυρίως τα φωνήεντα) και πρέπει να συμπληρώσεις με το μυαλό σου, αυτόματα, το υπόλοιπο.

Λογικά λοιπόν, έκανα πάντα το συνειρμό με την “κρεμάλα” , και θέλω να πιστεύω ότι αυτή η λέξη περιγράφει καλά το διάβασμα των χειλιών.

Δεν ξέρω αν σας άρεσε να παίζετε κρεμάλα ως παιδιά, αν και είναι βέβαιο ότι κάποτε θα έχετε παίξει και εσείς. Εμένα μου άρεσε πολύ, και ειδικότερα στην Τρίτη λυκείου, όπου είχαμε φτιάξει μια κλίκα οι δευτεροδεσμίτες, και καμαρώναμε για τις φοβερές και τρομερές λέξεις που είχαμε μάθει. Τρομάρα μας, δηλαδή.

Συνηθίζαμε να βάζουμε στην κρεμάλα τις λέξεις “ριβονουκλεϊνικό” και, ακόμα χειρότερα, “δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό” (οξύ), δηλαδή τα RNA και DNA, και μετά απορούσαμε γιατί δεν μας πολυθέλανε για παρέα τα άλλα παιδιά. Αφού ήταν ωραίες λέξεις!

Δεν ήξερα τότε ότι αυτοί οι γλωσσοδέτες θα με συντρόφευαν για πολλά χρόνια – κι ακόμη και σήμερα τους έχω διαρκώς μπροστά μου. Μα με βοήθησαν, εκτός των άλλων, και στο να αντιληφθώ τη σχέση τους με το διάβασμα των χειλιών, και να εξελιχθώ όσο μπορούσα σε αυτό το “παιχνίδι” που έπρεπε και πρέπει να παίζω καθημερινά προκειμένου να επικοινωνήσω.

Πριν από λίγο καιρό, μέσω αυτού του blog έμαθα ότι στο εξωτερικό κυκλοφορούν εγχειρίδια εκμάθησης της χειλεοανάγνωσης, και ειδικά προγράμματα στους υπολογιστές. Αν έχουμε και εδώ τέτοια κόλπα, δεν το γνωρίζω.

Εγώ (όπως και πολλά άλλα παιδιά) έμαθα να διαβάζω τα χείλη εμπειρικά με τα χρόνια, υποθέτω όπως μαθαίνουν και οι τυφλοί να ξεχωρίζουν φωνές και βήματα.

Εκεί που ακόμα δεν τα καταφέρνω είναι στο να ξεχωρίζω τις ξένες λέξεις, όταν ενσωματώνονται στον ελληνικό λόγο. Για παράδειγμα, αν μου μιλήσει κάποιος όπως γράφουν σε μοντέρνα περιοδικά τύπου Νitro και DownTown (και έχω λόγο που αναφέρομαι σε αυτά κυρίως), τότε χάνω τον μπούσουλα, εντελώς.

Αντε να διαβάσεις τα χείλη κάποιου που θα σου πει: “Aυτό το project έχει deadline μεθαύριο, baby, OK?” ή κάτι ακόμα χειρότερο, ας πούμε από τον χώρο της πληροφορικής, της μόδας ή της διαφήμισης, που δεν ξέρω ούτε να το γράψω. Και αν ποτέ μου πουν κάτι ανάλογο, δεν θα έχω και πολλές ατάκες για να απαντήσω. Το μόνο που θα μπορέσω να ψελλίσω είναι: “Στη μάνα σου το ‘πες;”

Λέξεις που για σας είναι απλές, για μένα είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτές αν δεν είναι καταχωρημένες στο “σύστημα”, δηλαδή στη μνήμη μου. Το κλασικό παράδειγμα πάνω σε αυτό είναι τα επίθετα.

Για να είμαι ειλικρινής, αποφεύγω να ρωτάω τα επίθετα αγνώστων ανθρώπων, ας πούμε όταν τους συναντάω για πρώτη φορά σε μια παρέα. Με τα μικρά ονόματα λίγο-πολύ παλεύεται το πράγμα, γιατί συνήθως θα γνωρίσεις κάποιο Γιάννη, Γιώργο, Δημήτρη, Αντώνη, κάποια Κατερίνα ή Μαρία. Το πολύ να πέσεις πάνω σε έναν Μιχαήλ Αγγελο ή σε κάποια Μαρία Νεφέλη, αλλά ακόμα και αυτά έγιναν της μόδας πριν από μια δεκαετία και τώρα είναι επίσης αναγνωρίσιμα. Με τους μετανάστες επίσης το πράγμα ζορίζει λίγο, αλλά εκεί είναι πιο εύκολο να τους ζητήσεις ή να ζητήσεις από κάποιον στην παρέα να σου γράψει το όνομά τους για να το καταλάβεις. Οι άνθρωποι έχουν περάσει τόσα πολλά, που αυτό είναι το τελευταίο που θα παρεξηγούσαν.

Τι γίνεται όμως με τα ένδοξα Ελληνικά μας επώνυμα; Αν κάποιος λέγεται Παπαδόπουλος, Παπαγεωργόπουλος, Παπαδίτσας, Παπαδάκης, Παπαδάκος, Καραϊσκάκης, Καραϊτάβλης (ωχ, συγγνώμη, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο!) , και τα άλλα παρόμοια και πολύ γνωστά, είναι εύκολο να τον αναγνωρίσω. Μα ουαί κι αλίμονο αν έχει σπάνιο επίθετο ή γενικά δεν μπορώ να το καταλάβω.

Όχι μόνο δεν καταλαβαίνω το επίθετο και δεν ξέρω πώς να τον/την προσφωνήσω (εκτός από ψιτ εσύ, καλέ κύριε – καλέ κοπελιά κλπ), αλλά επιπλέον δύσκολα μπαίνουν και στη διαδικασία να γράψουν το επίθετό τους σε ένα χαρτί. Ισως, για κάποιο μυστήριο σε μένα λόγο, να τους προσβάλλει η διαδικασία.

Η ουσία είναι ότι, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να καταλάβω τα επίθετα αυτών που μου συστήνουν, καταλήγω στις προσφωνήσεις με τα μικρά ονόματα και με ουδέτερο τρόπο – χωρίς ονόματα δηλαδή.

Δεν έχω πολλά ακόμη να σας πω για τη χειλεοανάγνωση. Νομίζω ότι είναι ευνόητο και το αντιλαμβάνεστε ότι συχνά κάνω λάθος και μπερδεύομαι σε παρόμοιες λέξεις, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Πχ, μπορεί κάποιος να μου πει: “θα ανάψω τη λάμπα” κι εγώ να καταλάβω: “θα σου αστράψω μια φάπα” και να καταλήξουμε να παίζουμε μπουνιές από το πουθενά.

Αλλά σε γενικές γραμμές, όσο μεγαλώνω, και προσέχω καλύτερα τις λέξεις και όλο το συνειρμό της πρότασης, τα περίφημα συμφραζόμενα δηλαδή, είναι όλο και πιο εύκολο για μένα να κατανοήσω μέσες-άκρες μια κουβέντα.

Βέβαια, όσο πιο λίγα είναι τα άτομα που συμμετέχουν στη συζήτηση (ιδανικά μέχρι 4-5 και να καθόμαστε γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι σε χώρο με καλό φωτισμό) τόσο καλύτερα είναι για μένα τα πράγματα.

Μετά από τα παραπάνω, πιστεύω να καταλάβατε τις βασικές αρχές τις χειλεοανάγνωσης.

Ευχαριστώ όλους εσάς τους τακτικούς αναγνώστες μας, τον Γιάννη Πωστονλένε, τη Μαρία Ποιαμαρία, τον Γιώργο Ψιτεσύ, την Κατερίνα Καλεκοπελιά και τους άλλους Δενξερωεπίθετο για τη σταθερή ανάγνωση αυτών εδώ των κειμένων και την έμπρακτη στήριξή τους στο blog μας.

ΙΣΤΟΡΙΑ 16: ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ, ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ, ΕΓΙΝΕΣ ΚΑΙ ΣΩΦΕΡΙΝΑ

2008-04-07T02:43:00.002+03:00

Το σημερινό μας θέμα, όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο, έχει σχέση με την κώφωση και την οδήγηση. Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι, σύμφωνα με το νόμο, όσοι έχουν πρόβλημα ακοής μπορούν να βγάλουν δίπλωμα οδήγησης σε αυτοκίνητο, αφού πρώτα εξεταστούν από ειδική επιτροπή του υπουργείου συγκοινωνιών. Δεν μπορούν (ή τουλάχιστον προ δεκαπενταετίας που το είχα ψάξει δεν μπορούσαν) να βγάλουν άλλου είδους δίπλωμα (για μηχανή ή επαγγελματικό για φορτηγά κ.λπ.)

Όταν λοιπόν πάτησα τα 19-20 και έβλεπα όλους τους φίλους και τις φίλες μου να παίρνουν δίπλωμα οδήγησης ο ένας μετά τον άλλον, άρχισα να χτυπιέμαι για να σωφάρω κι εγώ. Γιατί έτσι είναι, άμα είσαι τόσο νέος δεν υπολογίζεις τον κίνδυνο, και όλα αυτά σε εξιτάρουν.

Τους γονείς μου τους έπιασε τρόμος και πανικός στη σκέψη του να πιάσω εγώ τιμόνι. Για να καταλάβετε, εγώ πίστευα ότι θα βγω χαλαρά στο δρόμο, σαν τον ιππότη της ασφάλτου, κι εκείνοι θεωρούσαν ότι ο χάρος θα έβγαινε παγανιά.

Τελικά, όπως φαίνεται νίκησα στα σημεία και έκανα μαθήματα οδήγησης γύρω στα 21. Σας βλέπω που ήδη έχετε σκεφτεί το σκηνικό και κλείνετε τα μάτια σας με τρόμο, αναλογιζόμενοι που ακριβώς να κατοικούσα εγώ τότε, και από ποιους δρόμους να πέρασα, και μήπως τυχόν μένατε κι εσείς εκεί γύρω και διαφύγατε από το θανάσιμο κίνδυνο χωρίς να το ξέρετε.

Εντάξει, θα σας αφήσω να πάτε για ευχέλαιο μόλις τελειώσετε αυτό το ποστ, αλλά περιμένετε λίγο ακόμη να σας πω όλη την ιστορία. Για να γίνουν τα μαθήματα με επιτυχία, είχαμε από πριν συμφωνήσει σε ένα δικό μας σύστημα με τον δάσκαλο. Απ’ ό,τι θυμάμαι, όταν πήγαινα όλο ευθεία μου έκανε το γνωστό νόημα της ευθείας, ανάλογα νοήματα για το αριστερά και δεξιά, και το στοπ το συμβολίζαμε με μια μπουνιά.

Βέβαια, στο μεσοδιάστημα και όσο ήμασταν σταματημένοι μου εξηγούσε αναλυτικά τι θα κάναμε, πότε έπρεπε να αλλάζω ταχύτητες, ποια διαδρομή θα ακολουθούσαμε από πριν, ώστε να μην χρειάζεται να μιλήσουμε και πολύ κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Θυμάμαι επίσης ότι στις ταχύτητες παρακολουθούσα το στροφόμετρο (αφού δεν μπορούσα να έχω σωστή αντίληψη του θορύβου της μηχανής) και άλλαζα όταν η ένδειξη πήγαινε στο 5, αν θυμάμαι καλά τώρα πια.

Περιέργως πως, δεν δυσκολεύτηκα πολύ με τα μαθήματα. Η αίσθηση της οδήγησης μου άρεσε, και όπως είπα και πριν, όταν είσαι τόσο νέος δεν έχεις συναίσθηση των κινδύνων.

Το θέμα ήταν η εξέταση. Πως θα γινόταν, εφ’ όσον συνήθως οι εξεταστές κάθονται πίσω;

Να πω εδώ, ότι πριν φτάσουμε στο στάδιο της εξέτασης και πριν ακόμα δώσω τα σήματα, έπρεπε να περάσω από μια σειρά γιατρών, και επίσης να υποβληθώ σε ψυχολογικό έλεγχο και σε….μέτρηση του IQ, ναι, κανονικό τεστ νοημοσύνης, στο οποίο μάλιστα έπρεπε να έχω σκορ πάνω από 100 μονάδες (όταν ο μέσος όρος στη χώρα μας είναι λίγο χαμηλότερος) κι όλα αυτά δεν ξέρω για ποιο λόγο και βάσει ποιού νόμου.

ΟΚ, καταλαβαίνω την έννοια του τεστ νοημοσύνης, αλλά και ψυχολογικός έλεγχος; Και σας λέω, κι αυτό το καταλαβαίνω, αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται σε όλους ανεξαιρέτως τους υποψήφιους οδηγούς και όχι μόνο σε όσους έχουν πρόβλημα ακοής.

Πάμε όμως στα σήματα. Τα έδωσα κανονικά, σε μια αίθουσα με όλους τους άλλους που δεν είχαν πρόβλημα ακοής. Τώρα, λέω εγώ, αν υπήρχε π.χ. ένα τυπογραφικό λάθος κάπου και το διόρθωναν με προφορική οδηγία, θα είχαν άραγε την πρόνοια να ενημερώσουν κι εμένα που έγραφα με σκυμμένο το κεφάλι;

Τι ψάχνεις να βρεις, θα μου πείτε τώρα, και θα έχετε δίκιο. Τα σήματα αποδείχτηκαν απλή υπόθεση, με την πορεία τι θα έκανα όμως;

Δεν γνώριζα καθόλου τι θα γινόταν μέχρι την ημέρα της εξέτασης και πως αυτή θα γινόταν ακριβώς. Τελικά, οι εξεταστές κάθισαν πίσω, και ο δάσκαλος από μπροστά ανέλαβε να μου μεταφέρει τις οδηγίες με τον τρόπο που σας περιέγραψα πιο πάνω (ευθεία, δεξιά, αριστερά, στοπ).

Εντάξει, στο παρκάρισμα και στη γωνία ήμουν και μισοσταματημένη, δεν ήθελε και πολλή φαντασία, εδώ είναι γωνία, εδώ παρκάρουμε – εκτός κι αν με έβαζαν να παρκάρω σε γωνία, αλλά τότε δεν είχανε βγει ακόμα τα smart!

Πέρασα επιτυχώς και την πορεία, και πήρα το δίπλωμα πανηγυρικά. Στην αρχή, έκανα ό,τι και οι άλλες φιλενάδες μου: τις έβγαλα έξω για ποτό και τις κέρασα, και κάναμε σχέδια και υπολογισμούς για τα ταξίδια που θα κάναμε, οπωσδήποτε, σε όλη την Ευρώπη το καλοκαίρι, οδηγώντας εναλλάξ.

Στη συνέχεια έφυγα ξανά για την Κρήτη όπου ήμουν φοιτήτρια (το δίπλωμα το πήρα στην Αθήνα) και καθώς εκεί δεν είχα αυτοκίνητο άρχισε σιγά σιγά να μου φεύγει η επιθυμία της οδήγησης και να παρατηρώ τους κινδύνους, τα τροχαία, να αναλογίζομαι πόσο θα με εμπόδιζε η ακοή μου από το να βγω στο δρόμο και να οδηγήσω πραγματικά μόνη μου.

Τα χρόνια περνούσαν κι αυτοκίνητο δεν είχα – και, σύμφωνα με μια παροιμία:
“όποιος δεν έχει αυτοκίνητο έχει πόδια” ή κάπως έτσι τέλος πάντων – αν και εδώ πρέπει να αναλογιστούμε τι γίνεται όταν δεν έχεις ούτε αυτοκίνητο ούτε πόδια: τότε πρέπει, σίγουρα, να έχεις μυαλό…

Τελικά, χρόνο με το χρόνο, το δίπλωμα έμενε κλεισμένο στο συρτάρι, και, σωστά το καταλάβατε, δεν οδήγησα παρά ελάχιστες φορές όλα αυτά τα χρόνια. Αν και έχω φίλους κωφούς που οδηγούν μια χαρά, εγώ δεν το πήρα απόφαση εν τέλει. Παίζει ρόλο και η δική μου ιδιοσυγκρασία, καθώς είμαι απίστευτα αφηρημένη και ενοχική μαζί, και δεν μπορώ να αντέξω την ιδέα ενός ατυχήματος στο οποίο να ενδέχεται να έχω την υπαιτιότητα.

Δεν μπορώ λοιπόν, να πάρω θέση κατά πόσον είναι σωστό να οδηγούν οι άλλοι κωφοί. Ξέρω πια όμως, πως εγώ δεν είναι καλό να πιάσω το τιμόνι, παρά μόνο αν είναι πραγματικά μεγάλη ανάγκη και δεν υπάρχει άλλος εκεί γύρω.

Με τις φίλες μου βγαίνουμε ακόμη για ποτό καμία φορά. Οι περισσότερες οδηγούν, άλλες πάλι όχι. Με αυτές τις τελευταίες έχουμε αποφασίσει πως μια μέρα, οπωσδήποτε, θα κάνουμε το γύρο της Ευρώπης με το τρένο, καθισμένες στο παράθυρο εναλλάξ.

ΙΣΤΟΡΙΑ 15: ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ, ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΑΝΟ ΜΟΥ

2008-04-03T11:27:00.004+03:00

Σήμερα θα σας μιλήσω για τη σχέση των κωφών με τις ξένες γλώσσες. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, πάγιο αίτημα των κωφών που επικοινωνούν με τη νοηματική είναι να μην υποχρεώνονται να καταθέτουν πιστοποιητικά γλωσσομάθειας για μια ενδεχόμενη πρόσληψη στο δημόσιο. Κι αν δεν κάνω λάθος, αυτό το αίτημά τους πρόσφατα ικανοποιήθηκε.

Ωστόσο, εμείς οι μεταγλωσσικοί κωφοί που εκπαιδευτήκαμε σε “κανονικά” σχολεία, στη γειτονιά μας δηλαδή, ακολουθήσαμε φυσικά το πρόγραμμα του σχολείου. Ήτοι, ξένες γλώσσες (αγγλικά ή γαλλικά ήταν τότε στα προγράμματα των σχολείων) και ακόμα, παρακολουθήσαμε κανονικά τη μουσική.

Όσον αφορά τη μουσική, το πεντάγραμμο και η θεωρία έσωζαν αρκετά την κατάσταση (όμως προσωπικά διδάκτηκα επιπλέον και πιάνο κατ’ οίκον επί δύο έτη, αλλά αυτή είναι μια ακόμα κουφή ιστορία που θα σας πω άλλη φορά).

Με τις γλώσσες όμως, τι μπορούσε να γίνει; Εγώ έκανα αγγλικά στο φροντιστήριο, όπως όλα τα παιδιά, και γαλλικά σύμφωνα με το πρόγραμμα του σχολείου.

Όταν έχεις ήδη εκπαιδευτεί στη λογική μιας γλώσσας όπως τα ελληνικά, δεν είναι δύσκολο να μάθεις τη γραμματική και τη σύνταξη των αγγλικών και των γαλλικών (για τα κινέζικα, τα γιαπωνέζικα, τα αραβικά και τα σουαχίλι δεν παίρνω όρκο, όμως!)

Τι γίνεται ωστόσο με την προφορική επικοινωνία και την προφορά σε μια ξένη γλώσσα;

Α! η προφορά. Αν και οι περισσότεροι καθηγητές και καθηγήτριες ξένων γλωσσών έδειχναν μια ευαισθησία ως προς εμένα (που ήμουν ακόμα βαρήκοη και όχι τελείως κωφή), μου έτυχε όμως και ένας τουλάχιστον που με πρόσβαλλε συστηματικά για την προφορά μου. Με καθόλου χαριτωμένες εκφράσεις, όπως: “Τι θα κάνουμε με σένα, πως τα λες έτσι, από την Αφρική σε φέρανε” και “Δεν καταλαβαίνω, αφού μου τα γράφεις όλα σωστά, πως τα μιλάς χάλια; Δεν μπορείς να πεις: λ’ ουαζζώώ και λα φενέτρρρρ, όχι πες το, πες το πάλι”.

Παιδαγωγός, σου λέει μετά. (Τώρα θυμήθηκα κι έναν άλλον, της μουσικής: πες μου τις νότες, όχι πες μου, όχι δεν είναι σι αυτό, είναι μι, μα δεν το καταλαβαίνεις; Παιδαγωγός κι αυτός).

Το θέμα είναι ότι, όταν είσαι βαρήκοος ή κωφός χειλεοαναγνώστης, συνηθίζεις να διαβάζεις τα χείλη στη μητρική σου γλώσσα και δεν είναι εύκολο να κάνεις αυτή τη διαδικασία σε μια άλλη γλώσσα. Η δε προφορά, το γνωρίζετε όλοι, είναι κάτι που αποκτάται από το άκουσμα και μόνο. Γι’ αυτό και μας (σας) βάζανε κασέτες με τη γλώσσα, για να συνηθίζει το αυτί.

Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι, πρέπει να είμαι μάλλον τυχερή, αφού οι ανωτέρω παιδαγωγοί δεν μου ζήτησαν να αγοράσω τη σειρά της Linguaphone για να βελτιώσω την αγγλογαλλική προφορά μου!

Με αυτά και με άλλα, τέλειωσα κάποτε το Λύκειο χωρίς να έχω τολμήσει να πάω να δώσω ούτε το Lower, παρόλο που αρκετοί συμμαθητές μου είχαν ήδη τα ανώτερα διπλώματα σε δυο τρεις γλώσσες.

Μα εγώ, πώς να πήγαινα να το δώσω αφού δεν θα μπορούσα να καταλάβω καλά το κασετόφωνο στην εξέταση; Κι έπειτα, δεν πίστευα ότι θα μου χρειαζόντουσαν και πολύ οι γλώσσες: Σκόπευα να σπουδάσω ιατρική (με κατεύθυνση προς μια εργαστηριακή ειδικότητα, όπως και έκανα) και βέβαια ούτε λόγος για να φύγω από την Ελλάδα, παρεκτός σε διακοπές.

Ωστόσο, τα αγγλικά με κυνηγούσαν (όπως σας έχω πει ότι με κυνηγάει και η μουσική. Μάλλον επειδή έκανα 2 χρόνια πιάνο και δεν προχώρησα πέρα από το Methode Rose – οπότε το πεντάγραμμο και οι νότες, προσβεβλημένα, με ψάχνουν από τότε ! )

Στα πρώτα δύο χρόνια της Ιατρικής στην Κρήτη, τα αγγλικά ήταν τότε ένα από τα κυριότερα μαθήματα. Και αυτό ήταν δίκαιο, στη λογική της εξοικείωσης των φοιτητών με την ξένη βιβλιογραφία, και ενδεχομένως στον προσανατολισμό τους σε καριέρα στο εξωτερικό.

Οπότε, αναγκάστηκα να πιάσω πάλι τα αγγλικά από κει που τα είχα αφήσει στο γυμνάσιο. Μια θαυμάσια γυναίκα, η κυρία Τασούλα (γράφω το όνομά της σε ένδειξη παντοτινής ευγνωμοσύνης) ανέλαβε τότε να γίνει η δασκάλα μου για τα επόμενα δυο χρόνια.

Η κυρία Τασούλα δεν με έψεξε ποτέ για την προφορά μου. Παρόλο που δεν μπορούσα, ασφαλώς, να πω το τσι με τον τρόπο που το λένε Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί και Κρητικοί (τόσα χρόνια Ενετοκρατία είχε το νησί!) δεν με πίεσε ποτέ να το πω καλύτερα.

Μόνο, ήρθε μια μέρα, και με το συνηθισμένο ατάραχο και γαλήνιο ύφος της μου λέει: - Λοιπόν, παιδί μου, γιατί να μην πας να πάρεις το Lower?
- Μα, κυρία Τασούλα…Τι θα κάνουμε με το κασετόφωνο και με τα προφορικά;
- Μην ανησυχείς, έστειλα επιστολή στο Βρετανικό Συμβούλιο με την περίπτωσή σου και θα τα βρούμε.

Πράγματι, το Βρετανικό συμβούλιο όχι μόνο απάντησε, αλλά αποδείχτηκε ότι είχε ειδικό πρόγραμμα εξετάσεων των αγγλικών διπλωμάτων για ανθρώπους με πρόβλημα ακοής, με εξειδικευμένους καθηγητές, που αναλάμβαναν την προφορική εξέταση και αντικαθιστούσαν το κασετόφωνο (listening) !

Τα γραπτά πάλι, διεξάγονταν κανονικά σε αίθουσα του Βρετανικού συμβουλίου. Μα οι εξετάσεις τους δεν ήταν καθόλου εύκολες (υπήρχαν παιδιά που είχαν κοπεί 5-6 φορές και κυρίως στο προφορικό κομμάτι). Είπαμε, εξειδικευμένος καθηγητής, αλλά ωστόσο δεν έπαυε να είναι Άγγλος καθηγητής/καθηγήτρια: δεν μπορούσες να τον καλοπιάσεις με μούτες και ναζάκια, που ίσως θα πιάνανε σε έναν Έλληνα. Έπρεπε να κάνεις κανονικό διάλογο μαζί του, και βέβαια στα αγγλικά.

Σε αυτό το σημείο επιστρατεύτηκε ο Philip για να βοηθήσει την κατάσταση. Ο Philip ήταν βέρος Άγγλος, ξανθός, γαλανομάτης, ξεπλυμένος και με αγγλικό cool ύφος (αγγλικό φλέγμα το λέγανε παλιά) που είχε ξεμείνει κανά δυο χρονιές στο νησί, μετά από κάποιες καλοκαιρινές διακοπές και έβγαζε τα προς το ζην κάνοντας μαθήματα αγγλικών. Μα έλα που δεν είχε μάθει σχεδόν τίποτα στα ελληνικά (καλημέρα, καλησπέρα, μαλάκας, τα βασικά…ξέρετε τώρα, και τίποτ’ άλλο). Άρα, έπρεπε αναγκαστικά να μιλήσουμε στα αγγλικά.

Ναζάκια, χαριτωμενιές, καλοπιάσματα τέλος. Μια ολόκληρη χρονιά μάθαινα να μιλάω με τον Philip και αυτός με μένα. Υποθέτω, μάλιστα, πως πρέπει να βελτίωσα και την προφορά μου, αφού φτάσαμε στο σημείο, μετά από αρκετό κόπο, εκτός από το να μιλάμε…να καταλαβαινόμαστε κιόλας!

Από κει και πέρα, οι εξετάσεις στο Βρετανικό συμβούλιο ήταν μάλλον απλή υπόθεση: Μην έχοντας πρόβλημα στα γραπτά, τα πήγα αρκετά καλά και στα προφορικά, και πήρα το Lower πανηγυρικά και μάλιστα με Β.

Κι αν σήμερα έχω φτάσει στο σημείο να διαβάζω και να μεταφράζω πανεπιστημιακά ιατρικά συγγράμματα με άνεση, σίγουρα αυτό το οφείλω στην κυρία Τασούλα και τον Fhilip και όχι στον παιδαγωγό των γυμνασιακών μου χρόνων. Αλλά μάλλον θα φταίει που αυτός, όπως θα καταλάβατε και πιο πάνω, ήτανε καθηγητής των Γαλλικών!

ΙΣΤΟΡΙΑ 14: ΚΟΙΜΗΣΟΥ, ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ

2008-03-24T00:15:00.007+02:00

Καλά το καταλάβατε, η σημερινή μας ιστορία έχει θέμα τα ξυπνητήρια. Θα σας τα έγραφα αργότερα, αλλά έμαθα ότι μια ανυπόμονη παρέα στη Μυτιλήνη (γειά σου, Δεσποινάκι!) θέλει ντε και καλά να μάθει πως ξυπνάω εγώ και μερικοί ακόμα σαν κι εμένα κάθε πρωί. Γιατί θέλουν να το μάθουν; Έλα μου, ντε! Μυστήριοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι ώρες-ώρες…

Τώρα, να σας πω την αλήθεια, μεταξύ μας όμως. Τα καλύτερα ξυπνητήρια μου ήταν και είναι δυο. Η μαμά μου και ο άντρας μου. Ωραίο πράγμα να ζεις με κάποιον άλλον, και ακόμα πιο ωραίο όταν ο άλλος είναι πρωινός τύπος και ξέρεις πως είναι κάθε πρωί στο πόδι από τις έξι και μες την καλή χαρά. Ακριβώς σαν τη μαμά μου, δηλαδή – και ακριβώς το αντίθετο από μένα, που πήρα από τον μπαμπά.

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, και σιγούρεψα ότι είναι όντως πρωινός τύπος, ανέκραξα όλο χαρά: “μου θυμίζεις τη μάνα μου, γι’ αυτό σε αγαπάω!” και έκτοτε εξαφάνισα το ξυπνητήρι σε ένα συρτάρι (σε ποιο όμως; Χμ…κανονικά πρέπει να ξέρω που είναι…)

Το ξυπνητήρι στο συρτάρι; Α, δεν θα το πίστευα ποτέ αν μου το λέγατε πριν από μια δεκαετία που το πρωτοπήρα. Καθώς έμεινα μόνη λόγω σπουδών προτού καλά καλά κλείσω τα 18, το πρωινό ξύπνημα υπήρξε για πολλά χρόνια ένα βασανιστικό θέμα για μένα.

Την πρώτη χρονιά συγκατοίκησα με άλλες δυο κοπέλες, ακριβώς για θέματα τηλεφώνου, κουδουνιού και πρωινού ξυπνήματος. Με τα άλλα τα βολέψαμε, στο ξύπνημα όμως την πάτησα. Η μια μου συγκάτοικος έμενε συνήθως στο σπίτι του φίλου της (έι, μπορώ να το γράψω –χωρίς ονόματα- τώρα πια που περάσαμε τα 35, έτσι δεν είναι; Μην το πείτε στους γονείς της, όμως! ) και η άλλη, καθώς ήταν στο πτυχίο –δυο-τρία μαθήματα- και δεν είχε εργαστήρια και δούλευε τα απογεύματα, αποδείκτηκε πιο υπναρού και από μένα (Μην το πείτε στα παιδιά της όμως –έχει τρία τώρα πια- και πάρουν το κακό παράδειγμα!)

Από τη δεύτερη χρονιά των σπουδών μου έμεινα μόνη μου. Σκέφτηκα διάφορα τεχνάσματα για το πρωινό ξύπνημα:

Στην αρχή, δοκίμασα ένα κανονικό ξυπνητήρι – δεν είχα χάσει ακόμα εντελώς την ακοή μου βλέπετε. Τζίφος. Μετά, ένα ενισχυμένο ξυπνητήρι, που το έβαζα κάτω από το μαξιλάρι μου όλη νύχτα (ακόμα πονάει το κεφάλι μου σε εκείνο το σημείο!) Τίποτα.

Έπειτα, κατέφυγα στη λύση του μόνιμα ανοικτού παραθύρου. Εννοώ βέβαια ότι δεν έκλεινα ποτέ το παντζούρι, για να μπαίνει το φως του ήλιου. Άλλοτε πετύχαινε, άλλοτε όχι, μα συνήθως όποτε είχα κάποιο σημαντικό μάθημα το πρωί είχα άγχος και σηκωνόμουν.

Ευτυχώς, τα υποχρεωτικά εργαστήρια, π.χ. ο φόβος και ο τρόμος για τους φοιτητές της ιατρικής ανά τους αιώνες, μιλώ βέβαια για την ανατομία, γινόντουσαν όλα μετά τις 2 το μεσημέρι και έτσι δεν τα έχανα ποτέ.

Στην εξεταστική πάλι, αναλάμβανε η μαμά μου να έρθει να μείνει μαζί μου για τρεις βδομάδες, ίσως και έναν ολόκληρο μήνα, για να με ξυπνάει, και επιπλέον να με ταΐζει και να με ποτίζει γιατί κινδύνευα σοβαρά από δίψα και ασιτία, έτσι όπως χτυπούσα 12ωρα και 16ωρα σκυμμένη στα βιβλία.

Δεν θα ξεχάσω όμως κάποιες εξετάσεις μαθημάτων που έτυχε για διάφορους λόγους να βγουν εκτός προγράμματος και δεν μπορούσε να έρθει εκτάκτως η μαμά. Εκείνες τις –λίγες ευτυχώς- φορές, κοιμόμουν, όσο κοιμόμουν, όλη τη νύχτα στο πάτωμα με ένα φως αναμμένο πάνω από το κεφάλι μου, για να μην ξεχαστώ και αργήσω. Τα σκέφτομαι τώρα και ανατριχιάζω – κι όμως, ήμουνα 18 και 20 χρονών και όλα αυτά μου φαινόντουσαν “αστείες περιπέτειες”. Και, περιέργως πως, πήγαινα σε αυτή την κατάσταση και περνούσα και τα μαθήματα. Που ‘σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος, που θα ‘λεγε και ο Βάρναλης…

Μετά, ο αδερφός μου δοκίμασε μια πατέντα δικής του έμπνευσης, μια λάμπα πάνω σε ένα χρονόμετρο. Την ορισμένη ώρα, άναβε η λάμπα που την είχα δίπλα στο κρεβάτι μου. Μπα! Ούτε κι αυτό δεν έπιασε.

Τα χρόνια πέρασαν και το θέμα το είχαμε ψιλοξεχάσει, κάπως είχα μάθει εγώ –ο τόσο απελπιστικά βραδινός τύπος- λόγω άγχους και συνήθειας να πετάγομαι από το κρεβάτι πριν τις οκτώ, κάπως βολευόταν το θέμα με τη μαμά ή και με τη σπιτονοικοκυρά και τις γειτόνισσες (μια ολόκληρη πολυκατοικία με είχε πάρει υπό την προστασία της) όταν, γύρω στα 25 μου πια κι ενώ είχα ήδη πάρει πτυχίο ή περίμενα την ορκωμοσία, δεν θυμάμαι ακριβώς τη μέρα, πάντως θυμάμαι ότι είχα ήδη τελειώσει με τις πτυχιακές εξετάσεις…εγένετο φως!

Σωστότερα, εγένετο δόνηση. Στο μαγαζί όπου έπαιρνα τα ακουστικά βαρηκοΐας (τότε φορούσα ακόμα δύο, σήμερα ένα μόνο) και πήγαινα συχνά, γιατί τα ακουστικά θέλουν τακτική συντήρηση, καθάρισμα, μπατταρίες κ.λπ. μου είπαν ότι μόλις είχαν φέρει ένα νέο μοντέλο ξυπνητηριού, που είχε ένα σύστημα δόνησης στο μαξιλάρι.

Στην αρχή ήμουν πολύ δύσπιστη, αφού είχα αλλάξει τόσες πατέντες και δεν είχε λειτουργήσει τίποτα. Το πήρα όμως για να το δοκιμάσω. Εξωτερικά ήταν ένα κοινό ηλεκτρονικό ρολόι, που έδειχνε την ώρα με πράσινους ψηφιακούς αριθμούς. Είχε όμως ένα καλώδιο, που κατέληγε σε ένα κυκλικό και σχεδόν πλακέ εξάρτημα, φανταστείτε κάτι σαν το ποντίκι του υπολογιστή αλλά πιο κυκλικό και επίπεδο.

Αυτό το εξάρτημα το έβαζες κάτω από το μαξιλάρι, και την ορισμένη ώρα ενεργοποιούνταν η δόνηση και σου κουνούσε το μαξιλάρι.

Παιδιά, η αίσθηση ήταν φοβερή από την πρώτη φορά. Όχι ευχάριστη ακριβώς, αλλά εκκωφαντική, με έναν τρόπο που μόνο εμείς οι κωφοί μπορούμε να αντιληφθούμε τη δόνηση. Νομίζω –δεν το έχω βρει σε μελέτες, αν και το είχα ψάξει παλιά- πως μπλέκονται κάπως τα κέντρα αντίληψης ήχου και δόνησης, και πραγματικά νομίζεις ότι ακούς κάποια καμπάνα ή κάτι εξίσου δυνατό να χτυπάει μέσα στο αυτί σου.

Αυτή η αίσθηση ήταν τότε πρωτόγνωρη για μένα, σήμερα βέβαια τη ζω καθημερινά σε μικρότερη κλίμακα κάθε φορά που δονείται το κινητό μου κι εγώ νομίζω πως ακούω έναν ήχο, αρκεί να είμαι κοντά, ώστε να νιώθω τη δόνηση.

Κι έτσι απλά, μέσα σε ένα πρωινό, το χρόνιο πρόβλημα του πρωινού ξυπνήματος ξεπεράστηκε. Τόσες νύχτες αγωνίας, τόσες φορές που λαγοκοιμόμουν στα πατώματα…εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας. Όσο απλά εξαφανίστηκε και η αδυναμία τηλ-επικοινωνίας σε ένα απόγευμα, όταν κράτησα το κινητό στα χέρια μου πρώτη φορά.

Αλλά τώρα πιάσαμε άλλες ιστορίες, που θα πούμε σε άλλες ανήσυχες νύχτες.

Γιατί, όπως σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται γενικά με το γράψιμο, παραμένω ακόμα και αμετανόητα βραδινός τύπος. Θα σας έβαζα μάλιστα μια φωτογραφία του εν λόγω ξυπνητηριού αν κατάφερνα να βρω σε ποιο συρτάρι το έχω καταχωνιάσει, αλλά πιο δίκαιο θα ήταν να σας βάλω φωτογραφία του άντρα μου. Που εκτός των άλλων, κάνει και ό,τι δεν θα μπορέσει –μάλλον- να κάνει ποτέ ένα ξυπνητήρι, όσο εξελιγμένο κι αν είναι. Κάθε πρωί που με ξυπνάει, μου έχει έτοιμο και τον πρωινό μου καφέ!

ΙΣΤΟΡΙΑ 13: Ο ΚΟΥΦΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΦΥ

2008-03-18T03:06:00.005+02:00

Το νόμο του Μέρφυ τον ξέρετε όλοι, φυσικά: Όταν είναι κάτι να πάει στραβά, θα πάει.

Φτάσαμε αισίως στη δέκατη τρίτη ιστορία της σειράς (μακριά βέβαια από μας οι προλήψεις, όλα κι όλα –όπως θα το έλεγε και ο Σκαρίμπας: είμαι, το ξέρω, λογικός, ω! δεν μιλάω…)

Επομένως, μπορούμε τώρα να σας δώσουμε τον Κουφό Νόμο του Μέρφυ ή, αν προτιμάτε, την τροποποίηση του νόμου του Μέρφυ για τους κωφούς: Όταν είναι κάτι να πάει στραβά, όχι μόνο θα πάει, αλλά επιπλέον θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις το τηλέφωνο για να διορθώσεις το σφάλμα.

Το τηλέφωνο. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία για μας. Το ξέρατε, αλήθεια ότι τόσο η γυναίκα όσο και η μητέρα του Γκράχαμ Μπελ ήταν κωφές; Αυτό με βάζει σε βάσιμες υποψίες για τις προθέσεις του Μπελ – χώρια που έχουμε γενέθλια και την ίδια μέρα, από ένα περίεργο αστείο του ημερολογιακού χρόνου.

Κάπως έτσι βγήκαν και οι υποκατηγορίες του κουφού νόμου του Μέρφυ, όπως:

- το τηλέφωνο που θα χρησιμοποιήσεις για να διορθώσεις το σφάλμα, θα είναι το πρώτο τηλέφωνο της δοκιμής του Μπελ, με το οποίο προσπάθησε να μιλήσει με τη γυναίκα του
- εκτός και αν είναι η δεύτερη συσκευή, που τη χρησιμοποίησε για να μιλήσει με τη μητέρα του
- ή, η τρίτη συσκευή….ε, καλά, βουλωμένο γράμμα διαβάζετε…όπου η κυρία Μπελ και η μητέρα Μπελ προσπάθησαν να μιλήσουν μεταξύ τους.

Οι πρώτες τρεις συσκευές λοιπόν (σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες φήμες) δεν λειτούργησαν, και έμειναν έκτοτε στην ιστορία με το όνομα: “Χαλασμένο τηλέφωνο”. Από εκεί (λένε πάντα οι φήμες) βγήκε και το παιδικό παιχνίδι….ή κάπως έτσι μου τα είπαν (από το άλλο μου το αυτί) κάποτε.

Αλλά ας προχωρήσουμε στη σημερινή μας ιστορία, όπου βρήκε πλήρη εφαρμογή ο Κουφός Νόμος του Μέρφυ. Πριν από λίγο καιρό είχα πάει επίσκεψη σε μια φίλη, και φεύγοντας ξέχασα το κινητό μου στο τραπέζι. Στη συνέχεια, θα πήγαινα στο γυμναστήριο. Φτάνοντας λοιπόν στο γυμναστήριό μου, διαπιστώνω ότι δεν υπήρχε το κινητό στην τσάντα μου, και ότι μάλλον το είχα ξεχάσει στο σπίτι της φίλης.

Είχα τις εξής επιλογές: ή θα ξαναγυρνούσα πίσω για να το πάρω, χωρίς όμως και να ξέρω σίγουρα ότι είναι εκεί το τηλέφωνο ή ότι δεν έχει φύγει η φίλη. Επιπλέον, το σπίτι βρισκόταν σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια από το γυμναστήριο.

Είτε θα έκανα τη γυμναστική μου κανονικά, θα γυρνούσα μετά στο δικό μου σπίτι, και θα περίμενα να έρθει ο άντρας μου, για να πάρει εκείνος τηλέφωνο και να εντοπίσουμε το χαμένο κινητό το βραδάκι. Ή, τέλος, θα έπρεπε να βρω τρόπο να επικοινωνήσω αμέσως με τη φίλη μου.

Τελικά, έμπλεξα τη γυμνάστρια στο όλο σκηνικό, και αφού κατάφερα να της εξηγήσω τι είχε συμβεί, έπρεπε να αντιμετωπίσω και τις πρώτες αυθόρμητες απαντήσεις, του στυλ: Ε, καλά, πήγαινε και πάρ’ την τηλέφωνο! (που όλοι μα όλοι μου το έχουν πει κάποτε, τόσο αυτονόητο είναι για όλους, βλέπετε!)

Όταν πια συνειδητοποίησε ότι, χελόου, δεν μπορώ να το πάρω το τιμημένο το τηλέφωνο, τότε προσφέρθηκε εκείνη να τηλεφωνήσει στη φίλη μου, που ευτυχώς είχε ήδη βρει το κινητό και το κράτησε μέχρι να γυρίσω να το πάρω.

Τέλος καλό, όλα καλά θα πείτε, δεν ήταν και τόσο άτυχη η ιστορία σου. Έχετε όμως βρεθεί εσείς σε παρόμοια θέση; Να πρέπει να τηλεφωνήσετε κάπου, να μην υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας, και να μην μπορείτε;

Και καλά να υπάρχουν γύρω σας άνθρωποι πρόθυμοι να σας εξυπηρετήσουν –πριν από το κινητό έχει τύχει να απευθυνθώ στους πιο απίθανους ανθρώπους για ένα τηλεφώνημα, σε ταξιτζήδες, σε περιπτεράδες, στους φύλακες του κτιρίου…- αν όμως είσαι μόνος σου, και δεν υπάρχει ένα κινητό, η κατάσταση είναι εντελώς Κουφός Νόμος του Μέρφυ.

Το χειρότερό μου μάλιστα, είναι όταν (χωρίς να το συνειδητοποιούν) αρκετοί ακόμα και σήμερα μου λένε, όπως και η γυμνάστρια εξάλλου: “Πάρε τηλέφωνο” και κάνουν μαζί και τη χαρακτηριστική χειρονομία. Ξέρουν άραγε, υποψιάζονται καθόλου τον αγώνα δρόμου που πρέπει να κάνω γι’ αυτό το τηλεφώνημα; Και, στο κάτω-κάτω, μπορεί να μην θέλω να μοιραστώ τα προσωπικά μου τηλεφωνήματα με τον κάθε άσχετο, έτσι δεν είναι;

Ευτυχώς, εκεί που πρέπει να κλείσω ραντεβού, όπως στα κομμωτήρια, φροντίζω συνήθως να είναι στη γειτονιά μου, και το κλείνω αυτοπροσώπως, ακόμα κι αν χρειαστεί να πάω δύο φορές.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι αγγαρεύω και πολύ, πάρα πολύ, τον άντρα μου να κάνει διάφορα τηλεφωνήματα για μένα. Στην πραγματικότητα, του έχω φορτώσει όλο το βάρος των τηλεφωνημάτων και της κοινωνικής μας ζωής.

Αλλά δεν φταίω εγώ άντρα μου, φταίει ο Κουφός Νόμος του Μέρφυ, μαζί με τα συνομωσιολογικά περί σύμπαντος του Κοέλιο, που αποτελούν την απάντηση της κυρίας Γκράχαμ Μπελ στις εμπνεύσεις του συζύγου της. Εμείς όμως, πως μπλεχτήκαμε έτσι σε ξένα τηλεφωνήματα, μου λες;

ΥΓ: Για την ιστορία, και για να μην αδικήσουμε τον μεγάλο εφευρέτη, στην πραγματικότητα τόσο ο ίδιος, όσο και ο πατέρας του, λόγω της κωφής μητέρας του, ασχολήθηκαν πάρα πολύ με την εκπαίδευση των κωφών και βοήθησαν πολλά κωφά παιδιά στο να αναπτύξουν αποτελεσματικά την ομιλία. Μια από τις κωφές μαθήτριες του Γκράχαμ Μπελ έγινε, όταν μεγάλωσε, κυρία Μπελ.

ΙΣΤΟΡΙΑ 12: ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΑΛ ΧΑΛΙΛΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΜΙΑ ΜΕΛΑΝΙΑ

2008-03-15T00:59:00.006+02:00

Πω πω, σαν να βλέπω τώρα την έκφρασή σας όταν είδατε τον τίτλο: Χαρήκατε βρε! Νομίζετε ότι πήγα κανένα εξωτικό ταξιδάκι στην Αίγυπτο (που πάντως πολύ θέλω να πάω κάποτε) και σας κάνω ρεπορτάζ για κουφές καμήλες στην αγορά…(Αλήθεια, υπάρχουν κουφές καμήλες; Κουφοί σκύλοι ναι, το έχω διαβάσει, αλλά καμήλες; Και πάντως, πόσο δύσκολο είναι να είσαι κουφή καμήλα στην έρημο; ΟΚ, πιάνεις έναν αμμόλοφο και πας, πας, πας…Αρκεί να βλέπεις και να μυρίζεις για να μην χάσεις το καραβάνι).

Η σημερινή ιστορία μας όμως είναι πολύ πιο πεζή και δεν έχει εξωτικό χαρακτήρα. Ούτε καμήλες, ούτε πυραμίδες, ούτε αμμολόφους. Μόνο βουνά από σκουπίδια, και γύρω το γνώριμο φόντο της Ακαδημίας, στο κέντρο της Αθήνας.

Είχα κατέβει το πρωί για δουλειές, εγώ και άλλα 2 εκατομμύρια κάτοικοι της πολύπαθης πρωτεύουσάς μας, όταν, στη συμβολή Ακαδημίας και Ιπποκράτους (ή μήπως Πατησίων και Παραμυθιού γωνία; Μπα, κάθε απόπειρά μου να ξεφύγω από τη ρουτίνα της μέρας τελευταίως δεν πετυχαίνει, ούτε παραμύθι έχουμε ούτε ερήμους, ούτε οάσεις…μόνο στάσεις, πότε του ΟΑΣΑ και πότε του Μετρό), στη γωνία λοιπόν απάνω πέτυχα μια παλιά μου συνάδερφο, που είχα 3-4 χρόνια να δω.

Σταματήσαμε και μιλήσαμε για κανένα πεντάλεπτο περίπου, ίσα να πούμε τα νέα μας στα πεταχτά. Εκεί που μιλούσαμε, νιώθω κάτι να με χτυπάει με δύναμη στο μηρό, και έναν έντονο πόνο, σαν να είχα φάει ροπαλιά.

Προτού γυρίσω να δω, σκέφτηκα αντανακλαστικά μη τυχόν και είχε και σήμερα καμία πορεία και βρέθηκα στο κέντρο της χωρίς να το καταλάβω, αλλά πάλι, πέντε λεπτά πριν είχα κοιτάξει και ο δρόμος ήταν όπως συνήθως, με τα γνωστά αλληλοσπρωξίματα των πεζών και τις ατέλειωτες ουρές των αυτοκινήτων.

Γυρνάω λοιπόν και ίσα που πρόλαβα να δω έναν κύριο κάποιας ηλικίας (αν το γραπτό αυτό δεν είχε και politically correct φιλοδοξίες, θα τον έλεγα και γέρο) να προσπαθεί να ανοίξει δρόμο μέσα στο πλήθος της Ιπποκράτους με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού, όμοιο με εκείνο του παππού μου, με το οποίο κοπάναγε αδιακρίτως (ο άγνωστος, όχι ο παππούς μου!) όποιον θεωρούσε ότι του έκλεινε το δρόμο.

Ο παππούς μου το μπαστούνι το είχε για να πηγαίνει περιπάτους γύρω από το τετράγωνο της γειτονιάς τα απογεύματα, και πάντως όχι για φονικό όπλο. Βέβαια, ο παππούς μου έζησε σε μιαν άλλη Αθήνα, πολύ λιγότερο νευρωτική από τη σημερινή, αλλά και πάλι δεν μπορείς να δικαιολογήσεις κανέναν που κοπανάει περαστικούς με το μπαστούνι μέρα μεσημέρι στην Ιπποκράτους.

Θα μου πείτε, δεν φώναζε παράλληλα; Ασφαλώς, φώναζε να κάνουν όλοι στην άκρη, μα μέσα στον θόρυβο του δρόμου και καθώς κουβεντιάζαμε ταυτόχρονα, ούτε η συνάδερφός μου –που έχει άριστη ακοή- δεν πρόλαβε να τον ακούσει εγκαίρως και να με προφυλάξει.

Αν ήμουν ένας από σας και είχα κοπανηθεί από μπαστούνι χωρίς λόγο μέρα μεσημέρι, θα είχα ένα σωρό επιλογές: Θα μπορούσα να επικαλεστώ

- τη λαϊκή παράδοση: ει, τι βαράς ρε Καραγκιόζη;

- την κοινή αντίδραση: Στραβός είσαι ρε, που πας; – πράγμα που βέβαια δεν θα ξεστομίσω ποτέ ούτως ή άλλως, γιατί θα κάνω αυτό που κατηγορώ: και ναι, σίγουρα κάποιοι που έχουν κατηγορηθεί άδικα θα είναι και άνθρωποι με πρόβλημα όρασης, που όμως θα περπατούν χωρίς το λευκό μπαστούνι, και θα γίνονται αποδέκτες ακριβώς των ίδιων σχολίων με εμένα. Αν και ο συγκεκριμένος δεν φαινόταν να έχει πρόβλημα όρασης, παρά πρόβλημα συγχρωτισμού με τον κόσμο.

- το χιούμορ: Τι βαρά’ ρε θίο; - όπου το θίο, με γιώτα, είναι έκφραση του αδερφού μου, δεν ξέρω αν το λένε κι άλλοι, και δεν προκύπτει από το θείος, μα είναι το χαιδευτικό του…ηλίθιος!

- τη δική μου μυϊκή δύναμη, αν είχα δηλαδή: Τι θες ρε, πας γυρεύοντας να σε δείρω πρωί πρωί;

- το φιλότιμο: Παρακαλώ, κύριε, προσέχετε λίγο με το μπαστούνι, θα χτυπήσετε άδικα τον κόσμο.

- την ειρωνία: Σε πάει βόλτα το μπαστούνι παππού;

- την εκδίκηση: πάρε τώρα μια τρικλοποδιά κι από μένα, για να μάθεις!

- το μεταφυσικό: Ω, μεγάλε Μανιτού, ρίξε μια βροχή πάνω στο κεφάλι του παππού τώρα (αυτό συνοδεύεται από επιτόπια βηματάκια χορού βροχής).

- το θρησκευτικό: Μα το Δία, να πέσουν χίλιοι κεραυνοί στο κεφάλι του!

- το περίπλοκο: κι αν γίνει τώρα σεισμός και πέσει μια γλάστρα στο κεφάλι του από μπαλκόνι της Ιπποκράτους;

- το απλό: κι αν τον κουτσουλήσει ένα περιστέρι όπως προχωράει;

- η επίκληση των ζώων: κι αν τον δαγκώσει ένα αδέσποτο σκυλί τώρα;

- το παράλογο: κι αν βγει ένας αλιγάτορας από τους υπονόμους και τον καταπιεί;

- Και τέλος, το εξωτικό: να πάει στην Αίγυπτο και να τον αφήσει κατά λάθος στην έρημο μια κουφή καμήλα!

Όλα αυτά θα μπορούσα να τα πω ή να τα σκεφτώ αν ήμουν σαν κι εσάς – ΟΚ, μερικά ανομολόγητα τα σκέφτομαι και τώρα, είναι αλήθεια. Μα να τα ξεστομίσω; Το έχουμε ξαναπεί, η φωνή μου δεν με βοηθά να εμπλακώ σε οποιονδήποτε καυγά, γιατί αντί να καυγαδίσω θα καταλήξω να δίνω εξηγήσεις για την κώφωσή μου – και παίζεται κιόλας αν θα γίνουν κατανοητές.

Σας βλέπω τώρα που τρομάζετε – σκέφτεστε αν είμαι άραγε τόσο καταπιεσμένος και εκδικητικός τύπος, που έκανα ολόκληρο θέμα στο blog για έναν παππού που με κοπάνησε λίγο με το μπαστούνι.

Η αλήθεια είναι πως δεν διακατέχομαι από τόσο έντονα συναισθήματα εκδίκησης. Απλώς, στο σημείο που με κοπάνησε άρχισε ήδη να σχηματίζεται μια ωραιότατη μελανιά.

Κι αν έγραψα ολόκληρο κείμενο μες τη νύχτα, είναι επειδή αύριο θα τη δει τη μελανιά ο άντρας μου και θα ζητήσει εξηγήσεις.

Και, αλήθεια σου λέω αγάπη μου, έτσι ακριβώς έγιναν σήμερα τα πράγματα!

ΙΣΤΟΡΙΑ 11: ΜΕ ΤΗ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

2008-03-12T02:39:00.020+02:00

Πρέπει να σας πω ότι ο τίτλος μας σήμερα είναι λίγο παραπλανητικός. Τον πήρα από το ποίημα “Σταδιοδρομία” του Καρυωτάκη, όπου έγραφε:

Αλλά, με τη Δύση του Ηλίου

θα πηγαίνω στου Βασιλείου.

Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους

λογίους και διδασκάλους.

εννοώντας ένα βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας, που ήταν τότε στέκι συνάθροισης των λογοτεχνών και των διανοουμένων της εποχής του.

Ωστόσο, επειδή η πόλη μας η Αθήνα ανέκαθεν λειτουργούσε σαν ένα παλίμψηστο με περίεργες καταγραφές, έχουμε και σήμερα έναν ανάλογο χώρο, ένα στέκι “του Βασιλείου” στο κέντρο της Αθήνας, κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη.

Ας δούμε όμως πως βρέθηκα εγώ σε αυτό το στέκι προχθές, Καθαρά Δευτέρα, και ποια είναι η σχέση του με την κώφωση. Πρώτα πρώτα, εμένα η μουσική με κυνηγάει, κι έρχεται και με βρίσκει συνήθως, αντί να την βρίσκω εγώ –που δεν την ψάχνω κιόλας- (και συχνά πάει πακέτο με την ερώτηση: τι μουσική ακούς; που ακόμα και σήμερα κάποιοι δεν έχουν βαρεθεί να μου απευθύνουν).

Έτσι, προχθές, μια φίλη μας θα τραγουδούσε στο σπίτι του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου – που έχει μετατραπεί σε μουσείο, με εκθέσεις των πινάκων του, και είναι ανοικτό καθημερινά στο κοινό.

Τώρα εδώ διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να μεταδώσουμε διαφημίσεις, από τις οποίες, αν θέλετε το πιστεύετε, δεν παίρνουμε καν ποσοστά (μια ζωή ερασι-τέχνες!)

Πρώτον, το σπίτι-μουσείο βρίσκεται στην οδό Γουέμπστερ 5, και θα βρείτε πληροφορίες γι’ αυτό και γενικά για τον ζωγράφο εδώ:

http://www.spyrosvassiliou.org/

Και δεύτερον, η φίλη μας λέγεται Νικολέττα Αναστασίου και σε αυτή τη διεύθυνση:

http://www.poiein.gr/archives/1772/index.html

μπορείτε να διαβάσετε δυο λόγια γι’ αυτήν και να ακούσετε και τρία ανέκδοτα τραγούδια της.

Τέλος διαφημίσεων-παύλα-spam πληροφοριών και συνεχίζουμε την ιστορία μας (και χωρίς ποσοστά!)

Είπαμε λοιπόν να πάμε εκεί με τον άντρα μου το Νίκο – η παράσταση θα συνδύαζε άρτον και θεάματα, και μάλιστα οπτικοακουστικά. Ο άρτος, συγκεκριμένα, θα ήταν λαγάνα και θα συνοδεύονταν από διάφορα άλλα νηστίσιμα που προσφέρονταν δωρεάν στο κοινό (από μπουφέ), το δε ακουστικό θέαμα θα μας το πρόσφερε η Νικολέττα, ενώ για τους κουφούς της αίθουσας, εμένα δηλαδή, οι άφθονοι πίνακες στους τοίχους θα αποτελούσαν το οπτικό θέαμα.

Τελικά όμως τα καταφέραμε να πάμε καθυστερημένοι και φαγωμένοι, οπότε πάει ο άρτος, πάνε και οι ιχθύες…συγγνώμη, η ταραμοσαλάτα εννοώ, και προχωρήσαμε κατευθείαν στο πρόγραμμα.

Οι ακούοντες της αίθουσας, άρα κι ο άντρας μου μαζί, πήγαν στον δεύτερο όροφο, όπου ήδη είχε αρχίσει να τραγουδάει η Νικολέττα, οι κουφοί της αίθουσας –μάλλον μόνο εγώ, αλλά δεν παίρνω και όρκο γιατί παίζει να βαριακούανε και κάτι παππούδες που κοιτούσαν αφηρημένα γύρω γύρω- πήραμε θέσεις κοντά στους πίνακες για να τους παρατηρήσουμε, και οι κοιλιόδουλοι της αίθουσας βρήκαν την ευκαιρία να τσακίσουν και δεύτερο πιάτο στον μπουφέ.

Λογικά, πρέπει να ήταν στην αίθουσα και κάποιοι ζωγράφοι και φοιτητές της Καλών Τεχνών. Αυτοί ξεχώριζαν από τον τρόπο που κοιτούσαν τους πίνακες, τις γραμμές, το φως, και ήτανε κι ένας τουλάχιστον με το μπερεδάκι και το γενάκι του ζωγράφου.

Είχε πλάκα να κοιτάς το ετερόκλητο πλήθος: εικαστικοί, μουσικόφιλοι, κοιλιόδουλοι, άσχετοι, πεινασμένοι περαστικοί, κουφοί και ακούοντες, ένας αχταρμάς χάρμα. Νομίζω θα κάναμε ευτυχισμένο τον Σπύρο Βασιλείου, εξάλλου γι’ αυτό μάλλον έδωσε το σπίτι του για μουσείο ο άνθρωπος.

Το σπίτι αξίζει να το επισκεφτεί κανείς και μόνο για την αρχιτεκτονική του –τώρα που το σκέφτομαι θα ήταν σίγουρα και αρχιτέκτονες στο πλήθος- γιατί χτίστηκε με σκοπό να στεγάσει και το ατελιέ του ζωγράφου και έχει μια πολύ περίεργη διαμόρφωση, με αίθριο στη μέση του σπιτιού.

Όλες τις πληροφορίες τις έμαθα γιατί μέχρι να τελειώσει η Νικολέττα πήγα στο πωλητήριο του μουσείου (στο ισόγειο του σπιτιού) και αγόρασα το βιβλίο με την Ιστορία του Μουσείου (6 ευρώ).

(Νικολέττα, μου χρωστάς 6 ευρώ –ή κανα-δυο καφέδες- τραγούδι και ευρώ μου κόστισε η παρακολούθηση βλέπεις!)

Όταν τέλειωσα την ανάγνωση του βιβλίου –διαβάζω και γρήγορα γμτ- και είδα όλους τους πίνακες του σπιτιού, είπα στο Νίκο ότι αρκετά είχα παρακολουθήσει τα μουσικά δρώμενα της Καθαράς Δευτέρας και μήπως να φεύγαμε σιγά σιγά; - όπως κι έγινε δηλαδή.

Έχοντας λοιπόν, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, εμπειρία από μια συναυλία και μια μουσική εκδήλωση, έχω να δηλώσω ότι μου αρέσουν περισσότερο οι μουσικές παραστάσεις που γίνονται σε χώρο με άπλετο φως και με πίνακες γύρω-γύρω.

Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, θα είχα εκτιμήσει ακόμα περισσότερο τα μουσικά δρώμενα αν είχα τσιμπήσει στη ζούλα και καμία λαγάνα!

ΥΓ: Ο πίνακας είναι ασφαλώς του Βασιλείου, από τη σελίδα που σας έδωσα παραπάνω.

ΙΣΤΟΡΙΑ 10: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

2008-03-09T01:40:00.005+02:00

Όλα καλά και άγια με τις Απόκριες, και πολύ ωραία και η συνήθεια της μεταμφίεσης, δεν λέω, που σε βοηθάει στο να νιώσεις για λίγο άλλος άνθρωπος, να υποδυθείς ένα ρόλο, ή και να φλερτάρεις ακόμα, κρυμμένος πίσω από την ασφάλεια της μάσκας.

Όμως, τι γίνεται όταν δεν ακούς, και είναι απαραίτητο να βλέπεις τα χείλη του άλλου για να τον καταλάβεις; Όχι να φλερτάρεις, ούτε που σε πάνε και τι σου λένε δεν ξέρεις – πραγματικά χαμένος σε μια terra incognita.

Όταν ήμουν μαθήτρια, το πρόβλημα λυνόταν με τη γλώσσα του σώματος: Παίζαμε αλευροπόλεμο, αυγοπόλεμο, ρίχναμε σπρέι και κομφετί ο ένας στον άλλον και πλακωνόμαστε – κυρίως με τον αδερφό μου που τον είχα και πρόχειρο στο σπίτι, και ήταν και 2,5 χρόνια μικρότερος και του έριχνα σε μπόι και δύναμη.

Βέβαια, στην εφηβεία μας, όταν ο μικρός πήρε απότομα ύψος και δεν του έριχνα τίποτα πια, του είπα μια μέρα: Κοίτα να δεις, εγώ είμαι πια περασμένα 14, κι εσύ κοντεύεις τα 12, οπότε ας λύνουμε πλέον τις διαφορές μας πολιτισμένα με τον διάλογο. (Κάπως έτσι νομίζω πρέπει να γεννήθηκε και το φεμινιστικό κίνημα!)

Ωραίες εποχές – η γλώσσα του σώματος ήταν το μήνυμα, δεν λέω. Κι αργότερα, που ήμουν φοιτήτρια στο Ηράκλειο της Κρήτης, ακολούθησα τον ίδιο σωτήριο κανόνα.

Πρέπει να σας πω ότι ειδικά η Τσικνοπέμπτη γιορτάζεται στο Ηράκλειο ως εξής: Όλος ο κόσμος βγαίνει από νωρίς το απόγευμα στους δρόμους της πόλης, ντυμένος με στολές ή με ό,τι βρει, και κρατάνε ρόπαλα, σπρέι, αυγά, αλεύρι και πέφτει γενικά το ξύλο της αρκούδας (ειδικά για όποιον είναι ντυμένος με αρκουδοτόμαρο!)

Οι πιο ξεσαλωμένοι, οι φοιτητές δηλαδή, συνεχίζουν το σκηνικό όλη τη νύχτα μπαινοβγαίνοντας στα μπαρ, και το τραβάνε ως το ξημέρωμα. Μάλιστα, οι πιο ευρηματικές μεταμφιέσεις βραβεύονται συνήθως από τους συλλόγους στα πανεπιστήμια ή και επιτόπου στα μπαράκια.

Μια τέτοια ευρηματική μεταμφίεση, και βραβείο φυσικά, είχε αποσπάσει η συγκάτοικός μου στο πρώτο έτος, όταν μαζεύτηκαν 7 κορίτσια και ντύθηκαν νάνοι (με κολάν, παπούτσια, καπέλο μυτερό διαφορετικού χρώματος η καθεμία – κόκκινος νάνος, μπλε νάνος, κίτρινος νάνος κ.λπ.) και έβαλαν κι ένα ψηλό αγόρι στη μέση να κάνει τη Χιονάτη.

Οι νανούλες και ο Χιονάτος μπαινόβγαιναν όλη νύχτα στα μπαράκια, με τις νανούλες να χορεύουν γύρω γύρω από τον Χιονάτο κυκλικά – κι από κοντά εγώ, ως χανούμισα (τρέχα γύρευε γιατί). Έχουμε μάλιστα ακόμα τα πειστήρια, δηλαδή τη φωτογραφία στην τοπική εφημερίδα Μεσόγειος, με τον υπότιτλο: “Οι νέοι της πόλης μας ξεφάντωσαν και εχθές Τσικνοπέμπτη, δίνοντας χρώμα και χαρά στο τοπικό καρναβάλι”. (Το γεγονός ότι η συγκάτοικός μου δούλευε τότε στην εφημερίδα ας θεωρηθεί συμπτωματικό.)

Ωραίες εποχές, λοιπόν. Μα τι γινόταν με την απλή κουβέντα ή με το φλερτ κάτω από τη μάσκα; Νομίζω, τα πράγματα ήταν πιο απλά με το φλερτ: Οι νεαροί που ήθελαν να αποσπάσουν την προσοχή μου, χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα του σώματος: δηλαδή μου έδιναν μια ροπαλιά και με τραβούσαν από το μαλλί. Απλά πράγματα, εγγυημένα στο χρόνο.

Το σύστημα με το ρόπαλο ίσως να δούλεψε κανα δυο-χρονιές, δηλαδή όταν ήμουν 18, άντε και 19. Μετά όμως, έβλεπα πως δεν πήγαινε άλλο, κι άρχισα να αποφεύγω το καρναβάλι, ενημερώνοντας παράλληλα την παρέα μου ότι είναι καιρός να ωριμάσουμε και να κάνουμε τις συζητήσεις μας/να φλερτάρουμε/ whatever πολιτισμένα με τον διάλογο και κυρίως χωρίς μάσκες.

Από τότε, γενικά αποφεύγω το μασκάρεμα και τα αποκριάτικα πάρτυ, παρόλο που συχνά δεν φοράνε μάσκες ή φοράνε μάσκα μόνο στα μάτια, που αφήνει ακάλυπτα τα χείλη.

Ευτυχώς, λέω, που δεν ζω σε κάποια μουσουλμανική χώρα, όπου είναι επιβεβλημένος ο φερετζές στις γυναίκες, γιατί τότε δεν θα ήξερα καθόλου πώς να συνεννοηθώ.

Τώρα, η μόνη περίπτωση όπου ακόμα συνεννοούμαι με τη γλώσσα του σώματος κάτω από την μάσκα είναι όταν πηγαίνω στον οδοντίατρο. Περιέργως πως, η προσπάθειά μου να συζητήσουμε το θέμα του καθαρισμού και των σφραγισμάτων πολιτισμένα, με τον διάλογο, δεν έχει καρποφορήσει.

Ίσως, αν μεγαλώσουμε λίγο ακόμα, και ωριμάσουν οι συνθήκες περισσότερο, να τον πείσω να κατεβάσει και αυτός τη μάσκα, ποτέ δεν ξέρεις!

ΥΓ: Καλές Απόκριες σε όλους

ΙΣΤΟΡΙΑ 9: Η ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡ’ ΕΛΠΙΔΟΣ ΧΑΡΑ

2008-03-08T00:34:00.004+02:00

Σήμερα θέλησα να γράψω κάτι για την ημέρα της γυναίκας.

Τι όμως θα μπορούσα να γράψω που να συνδέει τις γυναίκες με την κώφωση; Η αναπηρία βλέπετε είναι απόλυτα δημοκρατική, και με θαυμαστή ισότητα επιλέγει να χτυπήσει και τα δυο φύλα.

Άρα, δεν θα έπρεπε να έχω παράπονο ως γυναίκα: σε αυτό το θέμα είμαι εξίσου κουφή με ένα σωρό άντρες.

Έψαξα λοιπόν τα κιτάπια μου και ανακάλυψα ένα παμπάλαιο ποίημα που είχα γράψει το 1991 και το αντιγράφω εδώ, για να σας εξηγήσω στη συνέχεια πως συνδέεται με την ημέρα της γυναίκας.

Αναπηρία

Είναι πολλά τα εμπόδια που υψώνει η αναπηρία...
Πιο δύσκολα απ' το κάθε τι.
Μες το μυαλό μας τριβελίζει ένα "γιατί;"
Και μας πεισμώνει.

Βαδίζουμε, είναι αδιάβατοι οι δρόμοι.
Αγώνας ν' ανεβούμε πιο ψηλά,
στο κάθε βήμα που βαδίζουμε μπροστά.

Μονάχα εμείς μπορούμε να υψωθούμε
-ή περιθώριο ή εξαίρεση τρανή -
μονάχα εμείς μπορούμε να γευτούμε
κάποιαν απρόσμενη κι ανέλπιστη ηδονή
που να τη νιώσουν οι άλλοι δεν μπορούνε.

Βαδίζουμε, είναι αδιάβατοι οι δρόμοι.
Μ' απέναντι σε ό,τι μας πληγώνει,
η θέλησή μας μας πεισμώνει.

12/5/1991

Σας βλέπω ήδη να ξύνετε με αμηχανία το κεφάλι σας και να αναρωτιέστε που το πάω. Λίγη υπομονή ακόμα. Κανένας ή καμία φιλόλογος εδώ, να σηκώσει το χεράκι, υπάρχει; Κανένας θεατρόφιλος; ( Όχι κύριε Γεωργουσόπουλε, κατεβείτε από το παράθυρο εσείς και αφήστε κανέναν άλλον να μιλήσει κι εμένα να ολοκληρώσω.)

Πάμε πάλι, λοιπόν. Τι σας θυμίζει το “κάποιαν απρόσμενη κι ανέλπιστη ηδονή” ;

Μα ναι, είναι από την Αντιγόνη. Που δεν ευτύχησα ποτέ μου να δω στο θέατρο, αλλά διάβασα με συνέπεια στα λυκειακά μου μαθήματα – και με την ίδια συνέπεια δεν την ξαναδιάβασα έκτοτε (σε αυτό το σημείο ντρέπομαι που το ομολογώ).

Συγκεκριμένα, είναι από τη σκηνή που η Αντιγόνη αποφασίζει να θάψει τον αδερφό της, και εξηγεί ότι αυτή της η πράξη θα της δώσει μεγάλη χαρά, γιατί έτσι θα κάνει αυτό που είναι σύμφωνο με τις δικές της ηθικές αξίες και όχι αυτό που την προστάζει ο Κρέοντας.

Έοικεν γαρ η εκτός και παρ' ελπίδος χαρά πρέπει να ήταν ο αρχαίος στίχος, κι αν τον κάνω λάθος παρακαλώ κάποιον να με διορθώσει, γιατί τον γκουκλάρισα και δεν τον βρήκα. (Ομολογώ εδώ πως δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έβαζα τη λέξη έοικεν μαζί με τη λέξη γκουγκλάρισα στην ίδια φράση).

Σκέφτεστε λοιπόν κάποιο πρότυπο πιο δυνατό από την Αντιγόνη για τη σημερινή ημέρα της γυναίκας; Αντιστάθηκε στην εξουσία και υπερασπίστηκε τις δικές της αξίες – παρόλο που στο τέλος το πλήρωσε ακριβά.

Έχουν περάσει κοντά 2500 χρόνια από τότε, μα όλα αυτά τα χρόνια το γυναικείο κίνημα συνέχισε και συνεχίζει ακόμα να δίνει τις μάχες του, όπως εξάλλου και το αναπηρικό κίνημα.

Αν μπορούν σήμερα να υπάρχουν τόσες γυναίκες στη βουλή και στην κυβέρνηση – η μία εξ αυτών μάλιστα, όπως θα γνωρίζετε, είναι κωφή – αυτό το χρωστάμε σε προσωπικότητες όπως η Αντιγόνη, που έκαναν την αρχή.

Γι’ αυτό λοιπόν γυναίκες, αλλά και ειδικότερα, κωφές γυναίκες, μην δεχτείτε σε καμία περίπτωση να μπείτε στο περιθώριο – απλώς, μετακινείστε με όλη σας τη δύναμη το πλαίσιο λίγο παραπέρα!

Αυτή εξάλλου είναι, νομίζω, και η "απρόσμενη κι ανέλπιστη ηδονή" που μπορεί να σου δώσει η αναπηρία ή το να βρίσκεσαι γενικότερα σε δεύτερη θέση από κοινωνική άποψη: είναι η απρόσμενη χαρά που νιώθεις όταν βλέπεις πως υπερβαίνονται με το χρόνο τα κοινωνικά στεγανά και επικρατεί σιγά σιγά η ισότητα.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν, δημιουργικά και δυναμικά.

ΥΓ1: Στο σκίτσο, ελλείψει Αντιγόνης σας βάζω την Υπατία, άλλη μια πολύ σπουδαία γυναίκα της αρχαιότητας που μας άνοιξε το δρόμο...

ΥΓ2: Επίσης θέλω να καταγγείλω το google γιατί πάει 10 ώρες πίσω, με αποτέλεσμα τώρα που κάνω την ανάρτηση να είναι ήδη 8 του μηνός εδώ (περασμένα μεσάνυχτα) αλλά να μου γράφει χθεσινή ημερομηνία. Αυτή είναι άλλη μια κατάφωρη αδικία και περιθωριοποίηση της χώρας μας για την οποία πρέπει να παλέψουμε, συναγωνίστριες!

ΙΣΤΟΡΙΑ 8: ΟΤΑΝ ΑΠΕΡΓΕΙ Η ΔΕΗ ΑΣ ΑΝΑΨΟΥΜΕ ΚΕΡΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΙΟ ΚΟΥΦΗ

2008-03-07T02:26:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες με τη διακοπή ρεύματος σκέφτηκα να σας γράψω πόσο μας δυσκολεύει εμάς τους κουφούς το σκοτάδι.

Δηλαδή, δεν το σκέφτηκα μόνη μου, μου το πρότεινε η φίλη μου η Sadahzinia, η οποία κατεβάζει ιδέες στο πιτς-φυτίλι. (Για να καταλάβετε, άμα κοπεί το ρεύμα, η Γιολάντα έχει ήδη βρει το φυτίλι και το έχει ανάψει, ενώ οι άλλοι ακόμα το σκέφτονται!)

Όπως σας έχω ήδη αναφέρει, για να μπορέσω να διαβάσω σωστά τα χείλη των άλλων πρέπει να υπάρχει όσο το δυνατόν περισσότερο φως. Φήμες λένε ότι αυτό εννοούσε τελικά ο Γκαίτε όταν είπε κατά τα τελευταία του λόγια: “φως, περισσότερο φως”, δυστυχώς όμως παραμένουν ανεξακρίβωτες.

Αυτός είναι και ένας λόγος που γενικά αποφεύγω τις βραδινές εξόδους με παρέα, ειδικά σε ύποπτα, κακόφημα και μισοφωτισμένα μέρη. Όταν με καλούν για φαγητό το βράδυ, το αποδέχομαι ευχάριστα, όταν όμως η πρόσκληση είναι για ποτό σε μπαράκι, εμφανίζω ένα άλφα βαθμό δυσκολίας για να την αποδεκτώ. Έχω δηλαδή το φόβο του σκοταδιού σε μια εντελώς άλλη, όχι αρχέγονη, αλλά απολύτως λογική μορφή.

Νεότερη, δεν μπόρεσα να χαρώ μπιτς πάρτυ, κάμπινγκ παραθαλάσσια, κατασκηνώσεις και άλλες τέτοιες ομαδικές νυχτερινές εξορμήσεις.
Όχι πως δεν έβγαινα και καθόλου το βράδυ παλαιότερα. Μέσα σε ένα κλαμπ με δυνατή μουσική έχω μάλλον πλεονέκτημα σε σχέση με τους ακούοντες: Αν το φως είναι αρκετό, μπορώ να διαβάσω άνετα τα χείλη, χωρίς να με εμποδίζει η εκκωφαντική –για σας- μουσική.

Στην πραγματικότητα, όταν έβγαινα, ως φοιτήτρια, με μεγάλη παρέα, κατέληγα να είμαι εγώ εκείνη στην οποία οι συμφοιτήτριες εξομολογούνταν όλες τις αισθηματικές και άλλες ανησυχίες τους, αφού εγώ τις καταλάβαινα μια χαρά – πλην, με τον θόρυβο δεν μπορούσαν να τις καταλάβουν οι άλλοι.

Στις στιγμές του φλερτ πάλι, όταν είσαι σε ένα μέρος με δυνατή μουσική και χορεύεις, όλο και κάπως θα μπορέσεις να φλερτάρεις με τη γλώσσα του σώματος. Βέβαια, αν ρωτήσετε τον άντρα μου, σίγουρα θα έχει να σας πει διασκεδαστικές (τώρα πια, τότε δεν ήταν!) ιστορίες από τις στιγμές που τον έστηνα κυριολεκτικά κάτω από τον προβολέα στα πρώτα ραντεβού, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε.

Ακόμα χειρότερες ήταν οι στιγμές που προσπαθούσα να μιλήσω με 4-5 άτομα σε μια παρέα, κι έπρεπε να λειτουργώ σαν σκηνοθέτης, ελέγχοντας πάντα το φωτισμό προτού καθίσουμε στο τραπέζι, και αναγκάζοντας τους πάντες να σηκωθούν και να μετακινηθούν πέρα-δώθε, μέχρι να είναι όσο το δυνατόν πιο ικανοποιητική η θέση τους ως προς το όποιο φως.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμα φορές που την πατάω. Η Γητεύτρια σίγουρα θα θυμάται το βράδυ που είχαμε βγει στο Φάληρο, κι ενώ τις ώρες του απογευματινού καφέ είμαι λαλίστατη (θα σας το βεβαιώσει!) εκείνο το βράδυ ήμουν ασυνήθιστα σιωπηλή. Όχι, δεν ήμουν αφηρημένη, δεν είχα κάποιο πονοκέφαλο ή κάτι παρόμοιο. Απλώς, βρέθηκα σε μέρος χωρίς φως και ήμουν πιο κουφή απ’ ό,τι συνήθως.

Άλλο ένα βράδυ πάλι την πάτησα στο Σκίπερ στο Καλαμάκι (μέναμε Καλαμάκι τότε), αν και εκεί έχω πάει άπειρες φορές. Εκείνο το βράδυ όμως –ήταν πέρσι τον Ιούλιο- είχαν σβήσει όλα τα φώτα για να είναι και καλά πιο ρομαντικά και είχαμε μείνει με κάτι αδύναμα κεράκια. (Αδύναμα τα κεράκια, αδύναμα και τ' αυτάκια, ήρθε κι έδεσε το πράγμα!)

Αυτά σκέφτομαι και αυτές τις μέρες, που η απεργία στη ΔΕΗ μας καθηλώνει με δίωρες και τρίωρες διακοπές ρεύματος. Διότι, πώς να περάσει την ώρα ένας κουφός τη νύχτα, όταν δεν έχει ρεύμα;

Θα μου πείτε, ποιήτρια δεν είσαι; Γράψε κάτι για τα κεριά, όπως ο Καβάφης και ο Λαπαθιώτης. Α! ο Λαπαθιώτης μπορούσε κι έγραφε:

Μονάχη η φλόγα του κεριού μου
κι απέναντί μου στο τραπέζι
θαρρείς το τέλος της προσμένει.
Λίγες στιγμές έχει να ζήσει
και μες τη νύχτα τρεμοπαίζει
σαν μια ψυχούλα φοβισμένη.

Και αυτό το έγραφε σε 150 παραλλαγές (όλες υπέροχες), που διαβάζονται και σήμερα με ευχαρίστηση. Οι νύχτες όμως του Λαπαθιώτη ήταν πάντα έτσι, με κεριά και φεγγάρι, χωρίς τηλεόραση, χωρίς ίντερνετ, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς παιχνίδια στο κινητό. Δεν είναι δηλαδή να απορείς που όταν μπούχτιζε να γράφει για φεγγάρια και να παίζει στο πιάνο, σηκωνόταν και πήγαινε στα πάρκα της περιοχής. (Ήμουν μόνος, μια νύχτα σ’ ένα πάρκο, Δεκέμβρης μήνας, η ώρα θα ‘ταν μια…)

Εγώ όμως ζω στο 2008 και είμαι απολύτως εθισμένη στο ίντερνετ και στο κινητό – η τηλεόραση δεν με τραβάει, εκτός των άλλων και γιατί συνήθως δεν την καταλαβαίνω, αν δεν έχει υποτίτλους το πρόγραμμα δηλαδή.

Τώρα με τις διακοπές ρεύματος λοιπόν, μου έμεναν οι εξής εναλλακτικές: Να κοιμηθώ, να στείλω SMS από το κινητό, να παίξω παιχνίδια στο κινητό, ευχόμενη να μην τελειώσει η μπατταρία ή και να διαβάσω στο μισοσκόταδο – bad choice!

Ούτε τηλέφωνο, ούτε ραδιόφωνο, ούτε πολλές κουβέντες. Επίσης, μπορούσα να γράψω κανένα ποίημα, αλλά τι να πεις γι’ αυτά μετά τον Λαπαθιώτη; Ή μετά την Αρλέττα, που τα έχει πει όλα με ένα τραγούδι της, κι επειδή είναι στο νοσοκομείο όπως μαθαίνω, θέλω να κλείσω (με τις ευχές μου για καλή ανάρρωση) τη σημερινή μου ιστορία με αυτό το τραγούδι, του οποίου μου αρέσουν πολύ οι στίχοι:

Φτερά δεν έχω να σου δώσω
ούτε στεφάνι από άγριες μέντες
Μα πάλι, θα σ’ ελευθερώσω
από τις άχρηστες κουβέντες.

Σώπα, αφουγκράσου τη γαλήνη,
σώπα, αφουγκράσου τη σιωπή…

ΙΣΤΟΡΙΑ 7: ΟΙ ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟΙ ΚΩΦΟΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΜΕ ΤΟΝ ΟΤΕ

2008-03-05T01:52:00.000+02:00

Φίλες και φίλοι σας βλέπω (ειδικά εσείς εκεί κάτω στη γαλαρία, σταματήστε να μιλάτε με το διπλανό και δώστε βάση εδώ πέρα, έτσι μπράβο!) που διαβάσατε τον τίτλο και ήδη αναρωτιέστε ποια κουφή ιστορία έχω να σας πω και σήμερα.

Επειδή όμως η πραγματικότητα ξεπερνά συχνά και την πιο …κουφή φαντασία, σήμερα θα σχολιάσουμε ένα άρθρο που διάβασα στη σημερινή εφημερίδα και λέει με δυο λόγια ότι ο ΟΤΕ ανακοίνωσε ότι παρέχει άμεση βοήθεια στους κλειστοφοβικούς που εγκλωβίζονται στο ασανσέρ.

Ολόκληρο το άρθρο -του Κώστα Ντελέζου- θα το βρείτε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ και εδώ: http://www.tanea.gr/Article.aspxd=20080304&nid=7713998&sn=&spid=876

Πολύ ωραία. Έξοχα. Λαμπρά – για σας βεβαίως. Ας δούμε πως παρέχει τη βοήθεια ο ΟΤΕ: Δίνει (σε όσους συνδρομητές το ζητήσουν) ένα ειδικό τηλέφωνο με σύστημα ανοικτής ακρόασης, μέσω του οποίου γίνεται η επικοινωνία και η ψυχολογική στήριξη όταν ο συνδρομητής παγιδευτεί – και πατήσει το ειδικό κουμπί της συσκευής. Παράλληλα, ειδοποιείται η Πυροσβεστική για να τον απεγκλωβίσει. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα σύνδεσης με το ΕΚΑΒ, την Αστυνομία, τα συγγενικά πρόσωπα κ.λπ. Το όλο σύστημα εντάσσεται στο πρόγραμμα OTEalert.

Ευτυχώς, η κλειστοφοβία δεν μου έχει κάνει προσωπική επίσκεψη ποτέ. (Κι όμως, είναι τόσο απλό: έρχεται σε ανύποπτο χρόνο και σου λέει, έβγα έξω να τα πούμε, μην κλείνεσαι άλλο μέσα!) Όμως, σύμφωνα με το άρθρο έχει ήδη επισκεφτεί ένα διόλου ευκαταφρόνητο 5% του πληθυσμού μας, ενώ το 15% αισθάνεται δυσφορία στους κλειστούς χώρους.

Δεν θέλω καν να φανταστώ πως θα αισθάνεται το 5-15% των κλειστοφοβικών κωφών που συνεπαγόμενα υπάρχουν. Αν μάλιστα δεν έχει σήμα το κινητό, για να στείλουν ένα SMS, τότε την κάτσανε τη βάρκα.

Αυτό το περί βάρκας το σκέφτομαι κι εγώ σε περιπτώσεις όπου, γενικότερα, είναι ανάγκη και δεν μπορώ για κάποιο λόγο να στείλω το SOS, συγγνώμη, το SMS θέλω να πω (και δεν θέλω ούτε να θυμάμαι πως ζούσα –ως τα 25 μου! – χωρίς κινητό).

Σκέψου, λέει, να γίνει σεισμός, και να είσαι κωφός θαμμένος στα ερείπια, να είναι τα σωστικά συνεργεία πάνω από το κεφάλι σου σχεδόν, κι εσύ να μην μπορείς να τους καθοδηγήσεις γιατί δεν ακούς τι σου λένε.

Ή να είσαι μόνος, να έχεις πάθει ατύχημα και να μην μπορείς να πάρεις το ΕΚΑΒ. Πιο καλά, τουλάχιστον, να είσαι ναυαγός στο πέλαγος και να είναι νύχτα: εκεί θα δεις τα φώτα από τα ελικόπτερα και τις βάρκες που θα σε ψάχνουν (εκεί, πραγματικά, δεν θα την έχεις κάτσει και τόσο τη βάρκα!)

Βέβαια, ναι, μας έχουν δώσει κάποια νούμερα και σε μας, για να ειδοποιούμε μέσω SMS. Νομίζω λειτουργεί το 100 για την αστυνομία, το 199 για την πυροσβεστική και το 166 για πρώτες βοήθειες, και δωρεάν μάλιστα για όσους (όχι μόνο κωφούς) στείλουν SMS για βοήθεια.

Νομίζω – δεν το δοκίμασα ποτέ στην πράξη κιόλας. Διότι βέβαια, αν είσαι γυναίκα και σε κυνηγάει ένας επίδοξος βιαστής σε ένα σκοτεινό δρόμο τη νύχτα, θα του πεις: "Μισό λεπτό ρε φίλε, στέλνω ένα SMS και τα λέμε”. Ή όταν μπει κλέφτης στο σπίτι σου, θα έχεις όλη την άνεση να στείλεις το μηνυματάκι σου πρώτα. Ή, αν έχεις λιποθυμικές τάσεις, θα προλάβεις, προτού πέσεις, να ειδοποιήσεις με SMS το ΕΚΑΒ. Κι αν πιάσει φωτιά το σπίτι, θα μπεις οπωσδήποτε μέσα για να σώσεις το κινητό – αλλιώς πως στην ευχή (εσύ ο κουφός) θα στείλεις το μηνυματάκι στην Πυροσβεστική να έρθει;

Μ’ αυτά και με άλλα, εγώ πάντως το αποφάσισα: επειδή συχνά είμαι μόνη στο σπίτι και μπορεί να τύχει κάτι, ειδικά Χριστούγεννα, Πάσχα και 15αύγουστο που αδειάζει η Αθήνα, κι επειδή τα σήματα καπνού πάλι δεν βολεύουν – μην πιάσει και καμία φωτιά το σπίτι και τρέχουμε να σώσουμε το κινητό, χώρια που έκοψα επιτέλους το κάπνισμα και που να μπαίνω σε πειρασμό – η καλύτερη λύση είναι τα περιστεράκια.

Μάλιστα, θα εκθρέψω νέα γενιά ταχυδρομικών περιστεριών, για να στέλνουν τα μηνύματά μου με ακρίβεια και ασφάλεια αν τυχόν μου συμβεί κάτι.

Όσο για τους κλειστοφοβικούς κωφούς: ας πηγαίνουν από τις σκάλες, βρε αδερφέ. Κι αν τύχει κάποιοι και είναι κλειστοφοβικοί κωφοί με κινητικά προβλήματα; Ε, εσείς φίλοι μου, λυπάμαι, αλλά τώρα είναι που την κάτσατε τη βάρκα. Εντελώς όμως. Θέλετε μήπως ένα περιστέρι;

ΥΓ: Όλα τα παραπάνω τα αναθεωρώ αμέσως αν με βεβαιώσει κάποιος ότι δεν χρειάζεται να μιλήσει καθόλου ο συνδρομητής για να ενεργοποιηθεί το σύστημα OTEalert, αλλά αρκεί να πατήσει το κόκκινο κουμπί στο ειδικό τηλέφωνο. Αλλά πώς να το μάθω; Η ιστοσελίδα του ΟΤΕ -που την κοίταξα- δεν με διαφώτισε πάνω σε αυτό και η μόνη άλλη εναλλακτική μου είναι να τηλεφωνήσω στο 134 για πληροφορίες...