Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

ΙΣΤΟΡΙΑ 20: ΟΙ ΚΩΦΑΛΑΛΟΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

Το συλλογικό μας στερεότυπο υπαγορεύει ότι οι κωφοί (που επιμένουν οι περισσότεροι να ονομάζουν κωφάλαλους, αν και ο όρος έχει επίσημα καταργηθεί πλέον) είθισται να παντρεύονται κυρίως μεταξύ τους.

Θα μου πείτε, εδώ παντρεύονται μεταξύ τους γιατροί, δικηγόροι, στελέχη εταιριών, οι κουφοί θα αποτελούσαν εξαίρεση; Παρόλο που όλα τα γυναικεία περιοδικά συμβουλεύουν να μην μπλέκουμε τα γκομενικά με τα εργασιακά (φαντάζομαι και τα αντρικά επίσης – σόρι, αλλά δεν διαβάζω NITRO, STATUS , και τα παρόμοια, μόνο μερικές φορές στα κρυφά και ανομολόγητα, π.χ. όταν είχαν τη συνέντευξη της Κικής Δημουλά για ξεκάρφωμα…ή έτσι λέω εγώ τώρα για ξεκάρφωμα επίσης…κάτι τέτοιο τέλοσπάντων…) , παρόλες τις συμβουλές λοιπόν, οι περισσότεροι πάνε και κάνουν αυτό ακριβώς, δηλαδή ερωτεύονται και παντρεύονται μέσα από το χώρο εργασίας και εν γένει συναναστροφής τους, πράγμα απόλυτα λογικό αν το σκεφτείς.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τις στατιστικές, το 95% των κωφών παντρεύεται με επίσης κωφό ή βαρήκοο σύντροφο και μόλις το 5% με ακούοντα σύντροφο. Είναι βέβαια αναμενόμενο να συμβαίνει αυτό σε όσους κωφούς επικοινωνούν μόνο με τη νοηματική, καθώς είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσουν με όποιον δεν μιλάει τη γλώσσα τους.

Όμως, οι κωφοί χειλεοαναγνώστες, που μιλούν και συναναστρέφονται κυρίως με ακούοντες, είναι πολύ πιθανότερο να παντρευτούν με ακούοντα σύντροφο, όπως κι εγώ η ίδια.

Όταν ήμουν φοιτήτρια είχε τύχει να γνωρίσω και άλλα δυο παιδιά, φοιτητές στην ίδια πόλη, με πρόβλημα ακοής, και κάναμε κάποιες φορές παρέα. Θυμάμαι πως ο ένας δήλωνε από τότε που ήταν είκοσι και κάτι χρονών πως σκόπευε να παντρευτεί οπωσδήποτε γυναίκα που να ακούει, γιατί θα ήταν τότε πιο εύκολη η ζωή του.

Τότε μου φαινόταν απόλυτη και απαξιωτική η δήλωση, αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι είχε δίκιο, ως προς την αντιμετώπιση των πρακτικών δυσκολιών της καθημερινής ζωής. Τελικά χαθήκαμε με το συγκεκριμένο παιδί, μια και μετακόμισα εγώ (πολλές φορές από τότε) και δεν ξέρω αν παντρεύτηκε καν, όμως πρόλαβα να μάθω ότι ο τρίτος της παρέας, που δεν έκανε συγκεκριμένες δηλώσεις, παντρεύτηκε επίσης μια κοπέλα που άκουγε.

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν τα ζευγάρια που έχουν και οι δυο πρόβλημα ακοής, γιατί παρόλο που κι εγώ η ίδια έμεινα μόνη μου για μια δεκαετία συνολικά, ομολογώ πως ήταν δύσκολο να φροντίζω τα καθημερινά θέματα και πάνω απ’ όλα το μόνιμο πρόβλημα της συνεννόησης μέσω τηλεφώνου.

Γιατί παρόλο που έχουμε τα SMS πια, κάποια βασικά και πατροπαράδοτα θέματα της φυλής μας, όπως π.χ. που θα μαζευτεί όλη η οικογένεια για το Πάσχα, με ποιανού το αμάξι, ποιος θα οδηγήσει, ποιος θα φέρει το αρνάκι, ποιος το κατσικάκι, ποιος τα λουκάνικα και ποιος θα αναλάβει το ψήσιμο, και ποιο συνολάκι θα φορέσει η καθεμία ώστε να μην συμπίπτουν τα outfit κατά τη βραδινή περαντζάδα, απαιτούν μαραθώνιες, αν με εννοείτε, διαβουλεύσεις, που δεν λύνονται με μερικά μηνυματάκια.

Έκανα αυτό τον μακρύ πρόλογο όμως για να μπορέσω να σας πω μια διασκεδαστική ιστορία που μας συνέβη πρόπερσι και δείχνει αυτό ακριβώς το στερεότυπο του κόσμου σχετικά με την ενδογαμία των κωφών.

Ο άντρας μου ήταν τότε συνδρομητής σε ένα περιοδικό (όχι το NITRO, για όνομα, δεν μου μοιάζει ευτυχώς, είναι σοβαρός άνθρωπος, για ποιόν τον περάσατε; ) Δεν θα πω τον τίτλο του μια και δεν υπάρχει λόγος, επρόκειτο πάντως για ένα επιστημονικό περιοδικό γενικού ενδιαφέροντος.

Κάποια στιγμή που έληξε η συνδρομή του, με έστειλε να πάω στα γραφεία του περιοδικού (που ήταν στο δρόμο μου) για να την ανανεώσω. Πήγα, βρήκα τον αρμόδιο υπάλληλο, μιλήσαμε, όλα καλά, ανανέωσα τη συνδρομή, πήρα την απόδειξη και το ξέχασα για ένα χρόνο περίπου.

Την επόμενη χρονιά ειδοποίησαν τον άντρα μου, τηλεφωνικά όπως πάντα, πως λήγει η συνδρομή του και πρέπει να την ανανεώσει. Εκείνη τη χρονιά έτυχε να πάμε μαζί κάποιo απόγευμα να ανανεώσουμε τη συνδρομή.

Καθώς πήγαμε να πληρώσουμε, συμπτωματικά είδαμε την οθόνη του υπολογιστή, όπου είχε γραφτεί το όνομα του άντρα μου, και δίπλα το δικό μου, και παραδίπλα με κόκκινα κεφαλαία γράμματα η ένδειξη: ΚΩΦΑΛΑΛΟΙ.

Γυρνάει λοιπόν ο άντρας μου και λέει στον υπάλληλο: “Δεν μου λες, εμένα που με βλέπεις και μιλάμε τόση ώρα, σου φαίνομαι κωφάλαλος; ”

Κόκκαλο ο υπάλληλος, που αδυνατούσε να θυμηθεί πως και τι και πότε γράφτηκε η σημείωση. Ο άντρας μου φυσικά είχε καταλάβει ότι πρέπει να είχε γραφτεί επειδή είχα πάει εγώ μόνη μου την προηγούμενη χρονιά, αλλά ήθελε – και πολύ σωστά – να το ξεκαθαρίσει το θέμα.

“Και έστω” του λέει, “ας υποθέσουμε ότι έχετε ένα ζεύγος κωφαλάλων συνδρομητών. Πόσο έξυπνη βρίσκετε, από επιχειρηματική άποψη, την ενέργεια να τους….ειδοποιήσετε τηλεφωνικά για τη λήξη της συνδρομής τους; Και από τη στιγμή που τους ειδοποιείτε τηλεφωνικά, έχοντας μπροστά σας όλα τα στοιχεία, και σας ….απαντούν, δεν κάνετε κάποια ενέργεια να τα διορθώσετε; Και τέλος, η γυναίκα μου, που ήρθε πέρσι και σας μίλησε και συνεννοήθηκε μόνη της, από που και ως που καταγράφηκε ως κωφάλαλη, εφ’ όσον είχατε μόλις συνομιλήσει; Σας πληροφορώ λοιπόν ότι τα στοιχεία σας είναι λανθασμένα, η γυναίκα μου είναι κωφή και όχι κωφάλαλη, διότι όπως βλέπετε μιλάει, όσο για μένα είμαι ο ίδιος κύριος που σας μίλησε στο τηλέφωνο πρωτύτερα“.

Ο υπάλληλος είχε μείνει άναυδος όλη εκείνη την ώρα και ίσα που μπόρεσε να ψελλίσει κάτι αδύναμες συγγνώμες. Δεν γνωρίζω τι έκανε με τα στοιχεία μας στη συνέχεια, πως μας καταχώρησε έκτοτε στο κομπιούτερ, αλλά κυρίως πως μας καταχώρησε στο μυαλό του. Ελπίζω πάντως να του ανατρέψαμε για λίγο τα στερεότυπά του.

Ή τουλάχιστον να του ανατρέψαμε τα στερεότυπα μέχρι ο ίδιος ή κάποιος φίλος του να είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει αναζήτηση για στατιστικά στοιχεία στο ίντερνετ, να βρει ότι όντως οι κωφοί εμφανίζουν κατά 95% ενδογαμία και να μας κατατάξει στο ταπεινό 5% της στατιστικής απόκλισης, για το οποίο θα απαξιούσε ενδεχομένως να ασχοληθεί μελλοντικά, και να μας διαγράψει από τη μνήμη του στη συνέχεια, όπως κάνουν και οι περισσότεροι άλλωστε.

Δυστυχώς το περιοδικό ανέστειλε την έκδοσή του κάποια στιγμή και έτσι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε τη συνέχεια της σκέψης του υπαλλήλου. Αλλά εγώ έκτοτε έχω σκεφτεί αρκετές φορές μήπως έγινε αναστολή της έκδοσης επειδή έτυχε να υπάρχουν και άλλοι κουφοί συνδρομητές, οι οποίοι ειδοποιούνταν επίσης τηλεφωνικά για να εξοφλήσουν τη συνδρομή τους, κατά την πάγια πολιτική της εταιρίας.

8 σχόλια:

ΜΑΡΙΑΝΝΑ είπε...

χριστος ανεστη σοφακι μου.
αχ αυτα τα στερεοτυπα πια στην ελλαδα. και παλι καλα εσας σας αφηνουν ενα περιθωριο. Σε εμας με κινητικη αναπηρια κοιτα να δεις τι γινεται (εδω να δεις κουφα). στερετυπο Νο1.Σχεση ατομου με κινητικη αναπηρια και αρτιμελη. Δεν γινεται σιγα τωρα ποιος φυσιολογικος ανθρωπος νιωθεις ελξη για εναν αναπηρο. το πολυ πολυ να ΄΄παιξει΄΄ μαζι του
Στερεοτυπο Νο 2. Σχεση μεταξυ ατομων με κινητικη αναπηρια. επιστημονικη φαντασια οπως μου ειχε πει χαρακτηριστικα καποιος.
οποτε ειμαστε καμενοι απο χερι...
ευτυχως που δεν τα περνουμε στα σοβαρα (ορισμενοι τουλαχιστον) και ακολοθουμε την καρδια μας

Meropi είπε...

Σοφία μου,
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και καλά. Πώς περάσατε το Πάσχα;;;
Γέλασα με την ιστοριούλα σου. Να σαι καλά.

Blogoulis είπε...

Σοφία σε καλημερίζω και από εδώ. Πρώτο μου σχόλιο στο blog σου και θα έχει να κάνει με τι άλλο; Την εκδήλωση τού θαυμασμού μου. Έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες σου και μού αρέσει πάνω απ' όλα ο τρόπος που περιγράφεις τις αναποδιές τής καθημερινότητας. Το χιούμορ που επιστρατεύεις για τις περιγραφές σου αποτελεί φάρμακο για τις αναποδιές που συναντά ο καθένας μας στην δικιά του καθημερινότητα. Να είσαι καλά.
Υ.Σ. Μόλις σκουπίσεις το πάτωμα κάνε ένα κόπο και στείλε κι εκείνη τήν επιταγούλα που μού υποσχέθηκες. Με όσο πιο κοντινή ημερομηνία γίνεται please. Thanks.

florentino είπε...

Γεια σου Σοφία. Κι εγώ έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες σου αλλά πρώτη φορά αφήνω σχόλιο. Συγχαρητήρια για την ενημέρωση αλλά και για τον μοναδικό τρόπο που βλέπεις, σχολιάζεις και γράφεις την καθημερινότητα σου (και πάντα με χιούμορ)!

Να' σαι καλά!

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα Σοφί μου, χρονιά πολλά & καλή βδομάδα !!!


Έτσι είναι, δεν φταίνε οι υπάλληλοι Σοφί μου, απλά έκαναν την δουλειά τους σύμφωνα με το πρωτόκολλο δια την ευκολία εξυπηρέτησης του πελάτη , σε μένα με έχουν ήδη καταχωρήσει στο ιντερνέτ (κάτι σαν φακέλους του FBI) π.χ. Οτε, Οtenet, ΕΛ.ΑΣ (για το OnLine συναγερμό του σπιτιού της πρώην γυναικάς μου), στον ΟΣΕ οπού πήγαινα Αθηνά-Θεσσαλονίκη & αντιστρόφως 4 χρονιά, ακόμα μέχρι και στο γραφείο ναυτιλιακών γραμμών για εισιτήρια κλπ ...

Ούτε Αμερική να ήμασταν, με την μονή διαφορά ότι εκεί μονό με την ταυτότητα οπού αναγραφεί ο αριθμός ασφαλείας περίθαλψης, δίπλωμα οδήγησης, και την ταυτότητα του κατόχου, όλα σε ένα ...

Δεν θα αργήσει να έρθει εδώ αυτό το σύστημα ...

Μέχρι να έρθει, ας εκμεταλλευτούμε την λίγη ’’ελευθεριά’’ μας που μας έχει μείνει ...


Φιλια Σοφί μου ...


Μ.Β.

faros είπε...

Καλησπέρα Σοφία, Χρόνια Πολλά, καλό Μήνα και καλή Εβδομάδα σε σένα και στον σύντροφό σου.
Όπως ξαναέγραψα έχει έναν μοναδικό τρόπο να καταγράφεις δύσκολες ιστορίες με ένα τρόπο που σε (με) κάνει να χαμογελάς συνέχεια.
Να είσαι πάντα καλά και να γράφεις τις ιστορίες με αυτόν τον φανταστικό τρόπο σου.

γητεύτρια είπε...

Πού είσαι μικρή; Πού αρμενίζεις; Σε περιμένει ο Αλλουφάν στο Ιδιογράφως. Έχεις πρόσκληση και μέσω εμού. Μα ποιά είσαι τέλος πάντων; :))))

Φιλάκια!

ΥΓ. Οι ιστορίες σου θα γίνουν ένα βιβλίο ανάρπαστο! Ο Δαρδανός θα τρίβει τα χέρια του... ;)

cortlinux είπε...

Χρόνια σου πολλά. Πραγματικά δεν είχα σκεφτεί ποτέ πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή ενός ανθρώπου χωρίς ακοή ή όραση και το τι προβλήματα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ή το τι ιδιαιτερότητες αποκτά.

Το περιοδικό να υποθέσω ότι ήταν το Scientific American;