Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

ΙΣΤΟΡΙΑ 25: ΝΟΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΚΑΛΑ;



Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη στη μικρή Μαρία, ετών σήμερα τεσσάρων, που ήδη αρχίζει να βρίσκει τους πρώτους κώδικες επικοινωνίας με την κουφή νονά της…

Η σχέση όλων μας με τα πολύ μικρά παιδιά, ειδικότερα εκείνα της προσχολικής ηλικίας, δεν είναι πάντα εύκολη. Αν όμως για σας υπάρχει η αμηχανία μια φορά, που εκδηλώνεται με τη σκέψη: “πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”, για μένα η ίδια αμηχανία πολλαπλασιάζεται.

Πριν από λίγα χρόνια, ένα ζευγάρι αγαπημένων φίλων μου πρότειναν να τους παντρέψω. Δεν δίστασα καθόλου, παρά τον σχετικό τρόμο που με κατέλαβε μπροστά στην τελετή του γάμου τους. (Αναρωτιόμουν, θα έβαζα σωστά τις βέρες την ώρα που έπρεπε να τις βάλω στο ζεύγος ή θα τα έκανα όλα σαλάτα και θα γύρναγα γύρω γύρω τον Ησαϊα την ώρα που θα έπρεπε να βγάλω τις βέρες, και τούμπαλιν, θα προσπαθούσα να τους φορέσω τις βέρες σταυρωτά όταν θα έπεφταν τα ρύζια; )

Αν όμως η κουμπαριά ήταν μια επικίνδυνη αποστολή που την έβγαλα εις πέρας με μερικά μαθήματα και με επιτυχία, στη συνέχεια με περίμενε ο απόλυτος τρόμος. Ως κουμπάρα, έπρεπε να βαφτίσω το παιδί του ζεύγους, ένα τρισχαριτωμένο κοριτσάκι που αποφάσισαν να του δώσουν το πρωτότυπο και σπάνιο όνομα Μαρία.
(Παρένθεση: όσοι και όσες φίλοι και φίλες αναγνώστες έχουν βαφτίσει ένα κοριτσάκι που να το λένε Μαρία, ας αφήσουν κανένα σχόλιο να φαινόμαστε πολλοί…Ευχαριστώ – κλείνει η παρένθεση )

Η τελετή της βάφτισης ήταν αρκετά τρομακτική διαδικασία, γιατί, εκτός που έπρεπε να τα κάνω όλα σωστά με τα λάδια και τα ξύδια και ό,τι άλλο βάζαμε τέλος πάντων στο μωρό (που να θυμάμαι μες τον πανικό μου εκείνη την ώρα! ) έπρεπε να προσέχω κιόλας ώστε ταυτόχρονα και να καταλαβαίνω τι μου λένε οι γύρω, αλλά και να μην μου γλυστρήσει το παιδί, που ήτανε και τίγκα στο λάδι. Τελικά τα κατάφερα πολύ καλά, πλην την πλήρωσε η φούστα μου που την καταλάδωσα – αλλά δεν μου γλύστρησε, ούτε η φούστα, ούτε το μωρό. Μπίνγκο! )

Τα πραγματικά ζόρια, όμως, καθώς λένε, μεγαλώνουν όσο μεγαλώνει και το παιδί. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Μιλούσαμε την ίδια ακριβώς γλώσσα: Κου-πε-πε-πε-πε η νονά, Ουάάά, το μωρό. Τριαλαζούμ, τριαλαρό η νονά, ουκακαμπουμ-μπουμ-κιρι-κακά το μωρό – μια χαρά συνεννόηση γινότανε. Και δώστου ρουφηχτά φιλάκια στα μαγουλάκια, και δώστου τσιμπιές στα μπουτάκια, όλα μια χαρά. Ευλογημένη ηλικία, ειδικά αν είσαι η νονά και το βλέπεις όμορφο, καθαρό, πλυμμένο και ταϊσμένο από τη μαμά, οπότε αναφωνείς: Αχ, τι ωραία που είναι τα μωράκια….των άλλων!

Μετά όμως…ήρθανε χρόνια δίσεκτα, σαν το 2008 ένα πράγμα, και το μωρό άρχισε να μιλάει, να λέει λεξούλες, να συντάσσει προτασούλες, να επικοινωνεί με τον κόσμο γενικώς. Μέχρι τα τρία του το μωρό μίλαγε τα ελληνικά φαρσί, και με φοβερή προφορά (όπως με διαβεβαιώνουν), και άρχισε να μην είναι πια μωρό, αλλά να γίνεται η μικρή Μαρία.

Η οποία μικρή Μαρία, φίλες και φίλοι αναγνώστες, θα μπορούσε να είναι σαν τη Μαρία που έχετε βαφτίσει κι εσείς, μια Μαρία σαν όλες τις άλλες Μαρίες. Πλην όμως, καθώς λέει και ο Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ στον Μικρό Πρίγκηπα, εγώ θα την αναγνώριζα ανάμεσα σε χίλιες και σε πέντε χιλιάδες, και σε εκατομμύρια Μαρίες, γιατί είναι η Μαρία που βάφτισα με τα ίδια μου τα (λαδωμένα) χέρια.

Τι έφταιγε όμως η μικρή Μαρία, ω αναγνώστες, για να χτυπηθεί τόσο σκληρά από τη μοίρα, ώστε να έχει μια κουφή νονά; Τι βάρος θα κουβάλαγε το μικρό αυτό πλάσμα, τι τραύμα θα είχε να διαχειριστεί μεγαλώνοντας, καθώς θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τη νονά του, με τρόπο ολότελα διαφορετικό από τις άλλες Μαρίες;

Φίλοι και φίλες αναγνώστες, όλα τα παραπάνω τα είχε ήδη πει –η μισοπεί- η Καλή Κουφή Νονά στους γονείς, σας διαβεβαιώ, και μάλιστα προτού συμβεί το μοιραίον της βάφτισης. Εν τούτοις, η μαμά της Μαρίας διαβεβαίωσε τη νονά ότι “δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γλυκειά μου, δεν έχεις τίποτα, έχεις;! Εσένα θέλουμε για νονά” και ο μπαμπάς της Μαρίας, που είναι μεν ένας από τους καλύτερους γιατρούς της Ελλάδας στον τομέα του, αλλά από λογοτεχνία δεν κατέχει και πολλά πολλά, βρήκε την ευκαιρία να ρωτήσει: “Ποιος είναι αυτός ο Σαιντ Εξυπερύ πάλι; Κανάς ποιητής; “

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε ακόμη ένας χρόνος, και η Μαρία μας έκλεισε τα 4 τον περασμένο Σεπτέμβρη. Η νονά εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να έχει εμπειρία από τα πιτσιρίκια άλλων φίλων, και είχε προσέξει ότι η κρίσιμη ηλικία ήταν τα 4, τα 5, και τα 6, λίγο πριν πάνε τα παιδιά στο σχολείο δηλαδή. Μια ηλικία όπου αρχίζουν να αναρωτιούνται για τον κόσμο, αλλά πάλι είναι αρκετά μικρά ώστε να καταλάβουν επακριβώς την εξήγηση της κώφωσης και των παραμέτρων της. (Εδώ που τα λέμε, φίλοι αναγνώστες, μερικές φορές άνθρωποι 30, 40, και 50 ετών αποδεικνύονται πολύ πιο μικροί και ανώριμοι στον τρόπο που φέρονται σε έναν κωφό άνθρωπο, σε σχέση με ένα παιδί, που αυθόρμητα βρίσκει δικούς του τρόπους επικοινωνίας).

Η νονά μας, λοιπόν, εγώ δηλαδή, είχε ήδη εκπαιδευτεί από τον μικρό Αλέξανδρο, 5μισυ ετών στον Μόλυβο της Λέσβου, όπου κάναμε διακοπές μαζί, και τη μικρή Δαφνούλα, που ήταν ήδη 7 ετών πέρσι στο Διακοφτό, όπου επίσης μείναμε κάποιες μέρες, Η Δαφνούλα, ειδικά, ως πιο μεγάλο παιδάκι, αλλά και ως πολύ έξυπνο παιδί, επίσης, πήρε την υποφαινόμενη υπό την προστασία της, και σε χρόνο dt είχε αναπτύξει δικούς της κώδικες επικοινωνίας, όπως το να της μιλάει χωρίς φωνή και να της λέει μυστικά (κάτι που έκανε πάντα ο αδερφός μου όταν ήμασταν παιδιά, εκνευρίζοντας τους γονείς μας), αλλά και να της λέει ατάκες όπως: “ Τώρα ακούγεται ένα σκυλί που γαβγίζει στο βάθος του κτήματος, αλλά εσύ σίγουρα δεν το ακούς, γι’ αυτό στο λέω! “

Για να είμαι όμως ειλικρινής, είναι πολύ πιο εύκολο για μένα να προσεγγίσω τα αγοράκια αυτής της ηλικίας, παρά τα κοριτσάκια. Τον δρόμο μου τον έδειξε ο Αλέξανδρος στον Μόλυβο: όταν του είπαν ότι “η Σοφία δεν ακούει”, δεν κάθισε να αναλύσει το πώς και το γιατί. Με τέσταρε απλώς, για να δει τι μπορώ να κάνω: μου πέταγε μια μπάλα, έβλεπε ότι την έπιανα και την πετούσα πίσω, οπότε σημείωνε πιθανότατα στο μυαλουδάκι του: ΟΚ, δεν ακούει, αλλά πιάνει την μπάλα, τρέχει, παίζουμε, κανένα πρόβλημα.

Σκεφτείτε το καλά αυτό, φίλες αναγνώστριες, και θα καταλάβετε πόσα προβλήματα διαφοράς των φύλων ξεκινούν από αυτή την απλή παραδοχή: Ο μικρός Αλέξανδρος, όπως και όλα τα αγοράκια των φίλων μας, δεν ενδιαφέρονταν να αναλύσει το πώς και το διότι, αλλά απλώς μου έκανε test drive για να δει σε ποια σημεία λειτουργώ, και προσάρμοσε ανάλογα το παιχνίδι του. Οπως και ο εξάχρονος Γιαννάκης, παιδί άλλης φιλικής οικογένειας, που δεν σχολίασε τίποτα απολύτως κατά την πρώτη μας επίσκεψη (με τον άντρα μου) στο σπίτι των γονιών του, αλλά κατά τη δεύτερη επίσκεψη, όταν χτυπήσαμε το κουδούνι ανακοίνωσε μεγαλόφωνα και απαθέστατα: “Μαμά, ήρθε ο κύριος Νίκος, με τη γυναίκα του, την κυρία Σοφία, που δεν ακούει", χωρίς άλλο σχολιασμό, σαν να ήταν αυτή η φυσική τάξη των πραγμάτων.

Αντιθέτως, όλα τα μικρά κοριτσάκια ήθελαν και απαιτούσαν και να αναλύσουν την κατάσταση, και να βρουν τρόπους λεκτικής επικοινωνίας μαζί μου.

Ετσι και η βαφτισιμιά μου, η Μαρία, πριν από λίγες μέρες, όταν την επισκέφτηκα στο σπίτι όπου ήταν και η μαμά της, μας άκουσε να μιλάμε και εντόπισε αμέσως το σφάλμα: “Μαμά, η νονά δεν μιλάει καλά”. Ευτυχώς, ήμουν προετοιμασμένη, και εκπαιδευμένη θαρρώ από τα άλλα παιδάκια, οπότε την πιάσαμε μαζί με τη μαμά της, και της εξηγήσαμε ότι η νονά δεν ακούει όπως οι άλλοι άνθρωποι, ότι θα πρέπει να της μιλάει όταν θα τη βλέπει η νονά, ότι αν η νονά δεν καταλαβαίνει κάτι θα πρέπει να το ξαναλέει, της δείξαμε και το ένα ακουστικό που φοράω τώρα πια, οπότε η Μαρία ησύχασε και άρχισε να παίζει.

Πέρασε λίγη ώρα, κι ενώ πιστεύαμε ότι το θέμα είχε προς το παρόν ξεχαστεί, η Μαρία επέστρεψε στο σημείο που καθόμασταν και ρώτησε όλο απορία: “Ναι, εντάξει, μου είπατε ότι δεν ακούει καλά, αλλά γιατί δεν μιλάει καλά, δεν μου είπατε όμως! “

Και λέω, λοιπόν, αυτό που έλεγα και στην αρχή…πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Ετσι κι αλλιώς, τα ξέρουν όλα…Οσο για το Μαράκι, περιμένω απλά να μεγαλώσει λίγο ακόμα, για να μπορέσει να διαβάσει τούτο το μπλογκ. Ελπίζω τότε να του λυθούν όλες οι απορίες…και να είμαστε όλοι καλά, για να της λύσω και τις επόμενες απορίες, που πιθανόν να έχει, και που τώρα δεν μπορώ ούτε να φανταστώ.

ΥΓ: Λέτε να πάρω μαζί μου το Μαράκι στην επόμενη επιτροπή, για να τους διαβεβαιώσει ότι δεν μιλάω καλά, ότι δεν ακούω καλά, και ότι ο βασιλιάς (η επιτροπή) είναι γυμνός; Λέτε;

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

έχω ένα βαφτιστήρι Παναγιώτη που γιορτάζει μαζί με τη Μαρία, με παίρνει να σχολιάσω???
ο δικός μου πάλι είναι πεπεισμένος ότι δεν παντρεύτηκα ακόμα γιατί έχω κοντά μαλλιά και νύφη χωρίς μακρύ μαλλί δεν γίνεται που να χτυπιέσαι! κι αφού "έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα", με βλέπω στο ράφι!!!

kyriaz είπε...

Ε ρε τι μου θύμισες...
Παιδάκι έξω από την αίθουσα της ρυθμικής που περίμενα για να πάρω την κόρη μου,βλέποντάς με, να ρωτά φωναχτά μπροστά σε άλλους γονείς:

"Μαμά,γιατί αυτός ο κύριος δεν έχει μαλλιά;":)

Πέρα από την πλάκα,θα πω κι εγώ ό,τι κι εσύ μου λες για την Παλατινή:

αυτά τα κείμενα θα έπρεπε κάποια στιγμή να εκδοθούν.

Poet είπε...

Η Μαρία είναι (ή σύντομα θα είναι) περήφανη που έχει εσένα για νονά της.

Ο μπαμπάς της είχε δίκαιο. Ο Σαιντ Εξ(υ)περύ είναι πράγματι ποιητής.
Σπουδαίος.

Τουλάχιστον πέντε Μαρίες ποιήτριες έχουμε στον κύκλο μας στη Θεσσαλονίκη («ήρθαν οι Μαρίες», λέμε στην καφετέρια). Τη Μαρία Αγαθοπούλου, τη Μαρία Καραγιάννη, τη Μαρία Κουγιουμτζή, τη Μαρία Καρδάτου, τη Μαρία Αρχιμανδρίτου.
(αυτά και για μια λογοτεχνική ενημέρωση).

Βρίσκω το όνομα Μαρία θελκτικό. Κι εξάλλου, ο άνθρωπος προσδίδει γοητεία στον όνομα και όχι το αντίστροφο.

maria είπε...

αχου το.
συμφωνώ απόλυτα πως τα αγόρια είναι "εναλλακτικά" παιδιά ενώ τα κορίτσια..άντε βρες άκρη.
πάρε την στην επιτροπή, ίσως βρεις το δίκιό σου!
μα τι επιτροπή κι αυτή!κακό χρόνο να έχουν!
πολλά φιλάκια Σοφία μου :)

Παναγιώτης Τσίγκανος είπε...

Σοφία, γεια χαρά.
Το περί την αναπηρία σχόλιο του kyriaz πιο πάνω είναι ακριβές: "Μαμά,γιατί αυτός ο κύριος δεν έχει μαλλιά;" Αυτό (ακριβώς όμως) είναι η αναπηρία!

Για τη σχέση με τα ανήψια μου θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες. Αναφέρω μόνο αυτό, στο ασανσέρ του εξοχικού μας (πώς αλλιώς να ανεβώ στα υπνοδωμάτια) με τον 5χρονο τότε Σωτήρη. Επηρεασμένος προφανώς από τα κομπιούτερ, το ηλ. αμαξίδιο, τα άλλα βοηθήματά μου και τα παιγνίδια και τις βόλτες μας μού λέει:

"Ρε Παναγιώτη, καλύτερα που δεν περπατάς!"

Αυτό που με απασχολεί, πάντως, είναι ότι όσο πιο νέοι είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο άνετα "μας" αποδέχονται. Οσο μεγαλώνουν, οι ίδιοι άνθρωποι (!!!), τόσο πιο λοξά κοιτούν...

Δανάη είπε...

Kαλά, Σοφία, τι να πω;
Όσο κι αν αποτελεί κοινό τόπο η διαπίστωση πως το χιούμορ είναι ισχυρός δείκτης ευφυίας,μου είναι αδύνατο να μην το αναφέρω...

Το κέιμενό σου αυτό, τόσο για την απαράμιλλη αίσθηση του χιούμορ όσο και για τον ακέραιο και διεισδυτικό του ρεαλισμό αξίζει πολλών συγχαρητηρίων και επαίνων !!!!!!!

Από τα πιο πηγαία ,ειλικρινή και αυθόρμητα κείμενα που έχω συναντήσει στο διαδίκτυο....

Γι΄αυτό και δεν θα πρέπει να μείνουν μόνο στο μπλογκ.Πρέπει ν΄αρχίσεις να τα συγκεντρώνεις με σκοπό να τα εκδώσεις για να τα χαρεί η Μαρία μα και όλοι εμείς δεόντως.(Ο Γιάννης έχει απόλυτο δίκιο).

Να μπορούμε όλοι μας- και όχι μόνο η Μαρία -να αγγίζουμε την αλήθεια σου όπως ο μικρός πρίγκιπας το αγαπημένο του τριαντάφυλλο!

Καλή μου Σοφία,Συγχαρητήρια θερμά!!!!

Καλό σου βράδυ!

alicia είπε...

1. με προλαβε ο κυριαζ! γραφεις πολυ ομορφα, με αμεσοτητα και κερδιζεις τους αναγνωστες σου. ειναι χαρισμα αυτο!!
2. εχω βαφτισει 2 μαριες :) μια μικρη και μια μεγαλη (εγω, η νονα της δλδ, ειμαι δεκα χρονια μικροτερη.)

καληνυχτα . να ειναι ομορφη!

Ανώνυμος είπε...

Σοφί μου, σύμπτωση και η νύφη μου την λένε Μαρία (Μαρία-Χριστίνα), δεν περνά μια μέρα να μην τον σκέφτομαι τον μικρο Λοΐζο με τις χιουμοριστικές σκανταλιές του, καθώς ήμουν στο σπίτι της μητέρας μου και έβλεπα tv εντελώς αφηρημένα, ο μικρός μπόμπιρας ο Λοΐζος έρχεται από πίσω μου και μου φωνάζει για να γυρίσω (κάτι σαν το παιχνίδι κρυφτό που παίζαμε παλιά όταν ήμασταν μικροί) ... εγώ ... μπαα που να τον ακούσω ... θυμώνει και με σκουντάει φεύγοντας τρέχοντας και λέει στη γιαγιά:

Γιαααααα (γιαγιά) και τις δείχνει το δάχτυλο στο αυτί του δείχνοντας έμενα με ύφος του απορημένου (δλδ ήθελε να πει γιατί δεν ακούω) ... η μάνα μου πέφτει στα γέλια ...

Έπεσα και γω στα γέλια βλέποντας τον με την απορία του, τον αγκαλιάζω και τον φιλάω με 1.000 φιλιά !!! ... χαχαχα!!!

Μου πρότειναν να τον βαφτίσω άλλα αρνήθηκα ευγενικά, τελικά τον βάφτισε ο αδελφός της νύφης (ο Γιάννης - για γούρι-) στη Τήνο, στο I.N Αγίας Ευαγγελιστριας στις 27/09/08, οπού μείναμε εκεί 3 μέρες στο Ξενοδοχείο Ανθεια (www.anthia.gr) 4 αστέρων, έγινε δεξίωση με διακόσμηση του Πίτερ Παν στη χωρά του ΠΟΤΕ ... και ποιος δεν κάνει την χάρη του μικρού Λοΐζου ... αλίμονο ... χαχαχα!!!

Σήμερα, ο μικρός ανιψιός μου είναι 1/2 ετών, είναι διάολος & πανέξυπνος δλδ ότι κάνουμε εμείς τα κάνει και εκείνος, τρέχει και αναβαίνει κοιλας σε π.χ. κρεβάτια, κομοδίνα για να φτάσει στο διακόπτη να παίξει με τα φώτα κλπ ... χαχαχα, στέλνω κάθε τόσο μηνύματα στη μάνα μου να μάθω τι κάνει ο μικρός Ηρακλής κλπ για φαντάσου ούτε να ήταν γιος μου διότι τον νοιάζομαι πολύ γι αυτόν, έχω βάλει στο σπίτι μου ένα Ναό π.χ. φωτογραφίες, προσκλήσεις από τα πάρτι, βαφτίσια, μπομπονιέρες κλπ ... χαχαχαχα!!! ... ούτε δεν μ΄αφήνει να κοιμηθώ ήσυχος από την έννοια μου (σ.σ. τις σκανταλιές του) ...

Να την χαίρεσαι την ανιψιά σου Σοφί μου !!!

Φιλιά πολλά !!!

Μ.Β.

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Μακριά το Μαράκι απ' τις επιτροπές, Σοφία. Θα το χαλάσουν το παιδί. Μέρα καλή

Roadartist είπε...

Καλησπέρα..Καταπληκτικό κείμενο, πολύ όμορφες σκέψεις μας μοιράστηκες..
Ο μικρός Γιαννάκης τέλειος :) αλλά όλα τα παιδιά συμφωνώ έχουνε μια άλλη ματιά..και αντιμετώπιση στη ζωή..που λείπει απο τους μεγαλύτερους.. Δε τους κρύβεσαι με τίποτα, καλό σκ :)

stixakias είπε...

Εγώ ξέρω πως αυτή η μικρούλα Μαρία είναι πάρα πολύ τυχερή!

υγ
και διάσημη πλέον :-)

Μάγισσα Κίρκη είπε...

Σοφάκι, ο αδερφός μου είχε μια νονά η οποία μία που τον είδε στην κολυμπήθρα και μία τα επόμενα Χριστούγεννα.
Ξεχασμένος από την νονά του μόλις 7ετών, ανέλαβε η δική μου νονά τις λαμπάδες και τα σοκολατένια αυγά όχι για το υλικστικό κομμάτι του πράγματος αλλά για να μην αντιλαμβάνεται ο μικρός το μέγεθος της πραγματικότητας, ότι δηλαδή η νονά του αδιαφορούσε.
Σήμερα ο "μικρός" είναι 22, η νονά του νεότατη γύρω στα 38 και στον δρόμο να τον δει δεν θα τον γνωρίσει (ή ακόμη χειρότερα να του την πέσει σ ένα μπαράκι :P )
Τα παιδιά νιώθουν την αγάπη και το ενδιαφέρον και αυτό τους είναι αρκετό για να αναπτύξουν κώδικες επικοινωνίας.
Είσαι ούτως ή άλλως μια εξαιρετική νονά!
Φιλιά πολλά!

Ismini είπε...

Γειά σου Σοφία!
Μόλις χθες ανακάλυψα το blog σου! Αρχισα λίγο να το διαβάζω και είναι σαν να διαβάζω την ζωή μου καθώς είμαι κι εγώ κωφή.
Μπράβο! Καλή συνέχεια!
Ισμήνη
Υγ. σου έστειλα και e-mail

ioannis_the_great είπε...

Αγαπητή Σοφία καλησπέρα.
Μολις πριν λίγο ανακάλυψα το Μπλογκ σας και έμεινα κάγκελο. Η αλήθεια είναι οτι όντως είναι δύσκολο να καταλάβεις το πρόβλημα του άλλου. Εχω μια θεια που είναι Κωφάλαλη και ξέρω τη δυσκολία σου. Μπράβο σου που ανοίγεις τα μάτια μας με αυτό εδω το μπλογκ.
Αχ με συγκίνησες και θα ξεχάσω τις Μαρίες. Δεν λέω καλό όνομα αλλά εμένα δεν μου αρέσει. Προτιμώ το Σοφία

Ismini είπε...

Αφού διάβασα όλο το blog επανέρχομαι και πάλι. Είναι πράγματι η ζωή μου! Γραμμένη όμως με ανεπανάληπτο χιουμοριστικό τρόπο. Η πένα σου είναι υπέροχη! Συνέχισε έτσι!
Θέλω να προσθέσω σχετικά με αυτό το ποστ, οτι η επαφή με μικρά παιδάκια είναι όντως πολύ δύσκολη. Προσωπικά αποφεύγω τα παιδάκια γιατί συνήθως μιλάνε πολύ γρήγορα και με μπερδεμένο τρόπο και δυσκολεύομαι να τα καταλάβω. Θα μπορούσα να υποβάλλω το κάθε παιδάκι που βρίσκεται μπροστά μου σε ένα χείμαρρο εξηγήσεων σχετικά με την δυσκολία μου να το καταλάβω. Αλλά δημιουργείται μια κάπως δύσκολη κατάσταση. Τελικά αυτό το έχω κάνει μόνο με παιδάκια που είναι σίγουρο ότι θα τα βλέπω συχνά. Και πάλι όμως είναι δύσκολο γιατί τα παιδάκια συνηθίζουν απο την κοινωνία των ακουόντων και "ξεχνούν" πως να επικοινωνήσουν μαζί μου. Βέβαια 2 λεπτά μτά από την επαφή μαζί μου, θυμούνται. Όλο αυτό όμως μου δημιουργεί ένα άγχος του τύπου, πως θα μπορέσω να εξηγήσω, πως θα το πάρει κλπ κλπ κλπ. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι απλούστερα από ότι τα παρουσιάζω. Προσπαθώ μονάχα να δείξω πως αισθάνομαι εγώ.
Να έχεις μια πολύ όμορφη ημέρα Σοφία, και ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο!
Ισμήνη

珊珊王 είπε...

ut聊天室,A片,A片,正妹牆,哈啦聊天室,080視訊聊天室,尋夢園聊天室,聊天室,豆豆聊天室,,徵信社,徵信,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信公司,徵信,抓姦,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信,徵信社,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信社,抓姦,徵信,外遇,徵信社,尋人,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信,徵信社,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信

Ανώνυμος είπε...

εχω ανιψούλα 4 μιση ετών σήμερα που κάποια στιγμή θα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά και ανησυχώ είναι σωστο να της πώ ότι είμαι και εγώ διαφορετική