Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

ΔΕ ΜΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ν’ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ




του Γιάννη Ευθυμιάδη

Δε μου χρειάζεται να ακούω τη φωνή σου για να σου απαντήσω
Πάντα απαντούσα στην ανάγκη
Κι ούτε που πρέπει να ’σαι εδώ για να σ’ αγγίζω
...Είσαι ένα χάραγμα στη δεξιά παλάμη μου
Άλλοτε πάθους, θλίψης, άλλοτε μιας απορίας ατέλειωτης
Μ’ ένα περίεργο χαμόγελο στα χείλη
– Σου έχουν μιλήσει για το αλλόκοτο χαμόγελο παιδιού και αινίγματος; –
Κάνεις να πολεμώ τον εαυτό μου:
Να σε φιλήσω ή να σε κοιτάξω;
Κι ύστερα όλο φεύγω, κι όλο μυρίζω αγάπη...





------------------------------------------------------------------------------

O Γιάννης Ευθυμιάδης είναι γνωστός σύγχρονος ποιητής κι επιπλέον διαδικτυακός φίλος. Μας έκανε την τιμή να συμμετάσχει στην ομάδα του facebook όπου συζητούμε τα θέματα περί κώφωσης (παρόλο που ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα ακοής) και μας χάρισε και το παραπάνω ποίημά του, το οποίο και αναρτώ με ιδιαίτερη χαρά. Γιατί αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός και το μήνυμα της δικής μας ομάδας: Οτι δεν είμαστε κοινωνικά αποκλεισμένοι, αντίθετα αλληλεπιδρούμε δυναμικά με την κοινωνία με διάφορους τρόπους. Οπως πολύ σωστά λέει κι ο Γιάννης "δεν χρειάζεται να ακούει τη φωνή μας" κάποιος για να απαντήσει. Μπορεί κάλλιστα να τη διαβάσει...

3 σχόλια:

Morgana είπε...

Δεν ξέρω για ποιο λόγο από όλους, αλλά με άγγιξε πραγματικά!!! Με συγκίνησε!

Γιώργος Πρίμπας είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=IU3V6zNER4g

δεν υπάρχουν τελικά περιορισμοί όταν η ανάγκη μας ...

Mirela Panou είπε...

δεν έχω λόγια.....μονάχα αυτο
"Η θλίψη μου ακούeι τα
αγέννητα σκυλιά
που γαβγίζουν τους
αγέννητους ανθρώπους................"
(κάπου το διάβασα...)